Κάποτε
προσῆλθε γιὰ ἐξομολόγηση εἰς τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχες ἕνας φοιτητὴς , μέλος
γνωστῆς χριστιανικῆς νεολαίας. Ἐκεῖ ἤρχισε μία συζήτησις γιὰ διάφορα
θέματα , ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὰ σαρκικά.
– Γιατί πάτερ Ἐπιφάνιε νὰ ἀπαγορεύεται αὐτὸ καὶ
κεῖνο καὶ τὸ ἄλλο, ὅταν πραγματοποιοῦνται ἀπὸ «εἰλικρινῆ ἀγάπη», ἐρωτοῦσε ὁ νέος γιὰ τὰ διάφορα σαρκικὰ παραπτώματα; Γιατί νὰ μὴν ἐπιτρέπονται οἱ «δεσμοὶ» τῶν νέων ἀγοριῶν καὶ κοριτσιῶν;
– Παιδί μου, ἀπαντοῦσε μὲ διάφορα
ἐπιχειρήματα ἐκεῖνος, ἐπειδὴ τὸ λέγει ὁ Χριστός. Συγχρόνως νὰ τὸ
ἀντιληφθοῦμε ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀναφέρεις δὲν ἀποτελοῦν πραγματικὴ ἀγάπη,
ἀλλά σαρκικὰ πάθη καὶ ἁμαρτήματα μὲ χαμηλὸ φρόνημα.
– Γιατί, ἐσυνέχισε, αὐτὸ ποὺ ἐσὺ
κατονομάζεις ἀγάπη ἀσφαλῶς εἶναι σκοτεινὸ πάθος. Πρέπει νὰ γνωρίζης ὅτι
ἀποτελεῖ τυφλὴ ἡδυπάθεια. Εἶναι ἐκτροπὴ ποὺ δὲν προετοιμάζει τὸν γάμο,
ἀλλὰ τὸν ἀνατινάζη εἰς τὸν ἀέρα , πρὶν καν οἰκοδομηθῆ.
– Καὶ ποῦ τὸ λέγει τὸ Εὐαγγέλιο αὐτὸ τὸ πράγμα μὲ σαφήνεια, ἐρωτοῦσε μὲ ἐριστικὸ τρόπο καὶ ἐπιχειρηματολογοῦσε ὁ νέος;
Ἡ συζήτησις ἦταν μακρὰ καὶ κοπιώδης,
διότι ὁ νέος δὲν ἐδέχετο νὰ ἀντιληφθῆ τὴν πραγματικότητα, ὅτι δήλ. ὁ
Χριστὸς ἀναζητᾶ καθαρότητα βίου εἰς κάθε τομέα, πρὸ πάντων δὲ εἰς τὸν
σαρκικό. Νὰ κατανοήσουμε ὅτι Ἐκεῖνος ὄχι δὲν ἀποδέχεται τὰ μεγάλα
σαρκικὰ παραπτώματα, ἀλλὰ οὔτε τὸ πονηρὸ βλέμμα. Μᾶς ξεκαθαρίζει μὲ
σαφήνεια ὅτι καὶ τὸ παραμικρὸ βλέμμα μὲ σκοπὸ τὴν ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς
ἀποτελεῖ μοιχεία μέσα εἰς τὴν καρδία.