Είμαστε δάσκαλοι και όχι λοιμωξιολόγοι

 

 

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

«Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!!...

Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθιά,

 o πόλεμος να μην μπορεί να τα γκρεμίσει»,

μας κανοναρχεί ο αθάνατος Κωστής Παλαμάς, στο αφιερωμένο «στον δάσκαλο» ποίημά του. Σμίλη κρατά ο δάσκαλος, την σμίλη του λόγου και της διδασκαλίας, και λαξεύει και «ζωγραφίζει» στις άπλαστες ψυχές των μαθητών του, τα τιμαλφή, την ανοξείδωτη προίκα των προγόνων. Και τι ψυχές!! Την ευωδία του παραδείσου...

Έχω πάντοτε κατά νου ότι στεκόμαστε ενώπιον και διδάσκουμε ανθρώπους που είναι πολύ καλύτεροι από εμάς. Να μην λησμονούμε ότι, πριν ακόμη η Παιδαγωγική ανακαλύψει ότι ωριμότητα σημαίνει διάσωση στοιχείων της παιδικότητας και όχι υπέρβασή της, ο Χριστός προέβαλε «το παιδίον» ως πρότυπο ύπαρξης ανοικτής στον Θεό. «Άφετε τα παιδία ελθείν προς με και μη κωλύετε αυτά, των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών». (Ματθ. 19,15).

Μπορεί ένα 5χρονο, ένα 6χρονο παιδάκι να αντέξει τόσες ώρες; Έχω παρατηρήσει ανθρώπους που βγαίνουν από πολυκαταστήματα και αγορές, να πετούν με ανακούφιση και αγανάκτηση πολλές φορές, την μάσκα

 

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

 

«Διεγέλα τα πάντα, γέλωτος ορών άξια, τα τοις πολλοίς

σπουδαζόμενα».

άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Νομίζω είναι του Ντοστογιέφσκι η παρακάτω μυρίπνοος φράση: "Τρία πράγματα μας θυμίζουν τον χαμένο παράδεισο: το άρωμα των λουλουδιών, το κελάιδισμα των πουλιών και το γέλιο των παιδιών". Και το γέλιο δεν ευφραίνει μόνον την ακοή, αλλά και την όραση, το βλέπεις, ζωγραφίζεται στο πρόσωπο, που λάμπει από χαρά.

Κατ' εξοχήν χώρος γέλιου, παιδιάς και χαράς είναι η σχολική αίθουσα. Είναι φως η αίθουσα, έτσι ερμηνεύεται ετυμολογικώς η λέξη. Όποιος την επινόησε για τα σχολεία ήταν ποιητής ο άνθρωπος. Η λέξη πρωτοφανερώθηκε στις "αμμουδιές του Ομήρου". Παράγεται από το ρήμα "αίθω" που σημαίνει καίω και φωτίζω και λάμπω. Ο αίθριος καιρός, ο αιθέριος, η αιθάλη (=καπνιά), ο Αιθίοπας (ο έχων καμένη όψη, ο μαύρος), όλες από το "αίθω".

Και τα σχολεία παλιά, που οι άνθρωποι είχαν μεράκι και φιλοκαλία, τα έχτιζαν έτσι ώστε "απ' τα πορτοπαράθυρα να έρχεται ο κυρ Ήλιος διαφεντευτής". Και "απ' της χώρας, ακάθαρτης, πολύβουης, αρρωστιάρας, μακριά, χτίστε τα σκολειά", όπως όμορφα έγραφε ο Κωστής Παλαμάς.

Δημήτρης Νατσιός: Καί τό Αἰγαῖο καί ὁ ταραμᾶς καί ὁ Ἀγαμέμνων καὶ ὁ κιμᾶς, ὅλα τουρκικά...

"Μῦθος ἐστὶ λόγος ψευδὴς εἰκονίζων τὴν ἀλήθειαν", πρεσβεύει ἡ ἀρχαία σοφία. Οἱ μῦθοι, οἱ παραβολὲς ἐξηγοῦν ἀριστοτεχνικὰ καὶ ἑρμηνεύουν μὲ σαφήνεια δυσπερίγραπτα γεγονότα.

Παραπέμπω σὲ ἕναν μῦθο τοῦ Αἰσώπου, ὁ ὁποῖος 'eξεικονίζει τὴν ἑλληνοτουρκικὴ διένεξη. Τίτλος: "Λύκος καὶ ἀρνί". Μάλιστα ἡ ὑπόθεση τοῦ μύθου "λαμβάνει χώρα" σὲ ποτάμι, σὲ ὕδατα.

"Ἕνας λύκος βλέποντας ἕνα ἀρνὶ νὰ πίνει νερὸ σὲ ποτάμι, ζητοῦσε νὰ βρεῖ εὔλογη αἰτία γιὰ νὰ τὸ φάει. Γι᾿ αὐτὸ στάθηκε λίγο παραπάνω στὸ ποτάμι καὶ κατηγόρησε τὸ ἀρνὶ ὅτι θόλωνε τὸ νερὸ καὶ δὲν τὸ ἄφηνε νὰ πιεῖ. Τὸ ἀρνὶ ἀπάντησε ὅτι πίνει μὲ τὴν ἄκρη τῶν χειλέων του καὶ πὼς ἐξάλλου δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ θολώνει τὸ νερό, ἀφοῦ στεκόταν πιὸ χαμηλά. Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀποτυχία, εἶπε ὁ λύκος: πέρυσι ὅμως ἔβρισες τὸν πατέρα μου. Ὅταν ἀπάντησε ἐκεῖνο ὅτι δὲν εἶχε γεννηθεῖ ἀκόμη, ὁ λύκος του εἶπε: ἐπειδὴ ἐσὺ ἔχεις καλὲς δικαιολογίες, ἐγὼ δὲν πρέπει νὰ σὲ φάω;".

Δημήτρης Νατσιός: Ἀντισταθεῖτε!! Ὁ ἀγῶνας εἶναι γιά τήν Θεομάνα μας, τήν Παναγία.

"Σὰν τὴν καταστολισμένη νύφη, ἔτσι εἶναι ἡ Ἑλλάδα μας γεμάτη ἀπὸ ἐκκλησίες, καὶ ἐρημοκλήσια τῆς Παναγίας, πνευματικὰ παλάτια τῆς ταπεινῆς αὐτῆς Βασίλισσας. Στὸ καθένα ἀπ᾿ αὐτὰ βρίσκεται τὸ σεβάσμιο εἰκόνισμά της, δεξιὰ ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη, μὲ τὸ γυρτὸ κεφάλι της γιὰ ν᾿ ἀκούσει τὸν κάθε πόνο μας, τὴν κάθε χαρά μας.

Πόσα δάκρυα στ᾿ ἄχραντα χέρια της, δάκρυα τοῦ βασανισμένου λαοῦ μας! Τὸ γλυκό, μελαχροινὸ καὶ χρυσοκέρινο πρόσωπό της δίνει ἐλπίδα στοὺς ἀπελπισμένους, χαρὰ στοὺς θλιμμένους, ἀνάπαυση στοὺς κουρασμένους, εἰρήνη στοὺς ταραγμένους. 

Τὸ κάλλος του δὲν εἶναι σαρκικό, ἀλλὰ κάλος πνευματικό, ποὺ φέρνει κατάνυξη σεβασμὸ καὶ ἀγάπη. Οἱ ζωγράφοι ποὺ τὴ ζωγραφίσανε ἤτανε πονεμένοι ἄνθρωποι, νηστευτές, ἐγκρατεῖς καὶ ὁλοκάθαροι, κατὰ τὸ τροπάρι ποὺ λέγει: «Ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ ψαυέτω μηδαμῶς χείρ ἀμυήτων...».

Στὴν Ἑλλάδα προσκυνεῖται ἡ Παναγία μὲ τὸν πρεπούμενο τρόπο· ἤγουν μὲ δάκρυα, μὲ πόνο, μὲ ταπεινὴν ἀγάπη καὶ μὲ «χαροποιὸν πένθος». Γιατί ἡ Ἑλλάδα μας εἶναι τόπος πονεμένος, χαροκαμένος, βασανισμένος· καὶ τὸ ἔθνος μας βρίσκει στὶς σκληρὲς περιστάσεις του παρηγοριὰ καὶ στήριγμα στὴ λυπημένη μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Σὲ ἄλλες χῶρες ἡ Παναγία τραγουδιέται μὲ τραγούδια κοσμικά· μὰ ἐμεῖς τὴν ὑμνολογοῦμε μὲ κατάνυξη, θαρρετὰ μὰ καὶ μὲ συστολή, μὲ ἀγάπη, μὰ καὶ μὲ σέβας, σὰν μητέρα μας, μὰ καὶ σὰν μητέρα τοῦ Θεοῦ μας. Ἀνοίγομε τὴν καρδιά μας, γιὰ νὰ ἰδεῖ τί ἔχει μέσα καὶ νὰ γιάνει τὶς πληγές μας. Ἡ Παναγία εἶναι ἡ πικραμένη χαρὰ τῆς Ὀρθοδοξίας· τὸ «χαροποιὸν πένθος», ἡ «χαρμολύπη μας», «ὁ ποταμὸς ὁ γλυκερὸς τοῦ ἐλέους», «ὁ λιμὴν τῶν χειμαζομένων».

Έλληνες: οι χτίστες της οικουμένης. Τούρκοι: η μάστιγα της οικουμένης

 Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος-Κιλκίς

 

Κάποιος Ιμπραχίμ (από το βιβλικό Αβραάμ βεβαίως), το φερέφωνο του Ερντογάν, δήλωσε, μεταξύ άλλων αθλίων,  πρόσφατα ότι  "Οι Έλληνες δεν έχουν καμμία σχέση με τους αρχαίους Έλληνες και τους βυζαντινούς". 

Το πρώτο που έχουμε να πούμε είναι ότι οι Τούρκοι  σίγουρα είναι γνήσιοι απόγονοι των προγόνων τους, των αιμοσταγών, μογγολικών στιφών που έσπερναν -και σπέρνουν- τον θάνατο και την καταστροφή, από όπου περνούσαν. Ίδιοι και απαράλλακτοι αιώνες τώρα.

Το δεύτερο είναι το εξής: Όλοι οι όμοροι μας λαοί, Αλβανοί, Βούλγαροι, Τούρκοι, Σέρβοι, καυχώνται για την απευθείας καταγωγή τους από τους "αρχαίους" προγόνους τους και ουδείς ποτέ το αμφισβήτησε. Οι μόνοι που δεν έχουν δικαίωμα να υπερηφανεύονται για την άμεση καταγωγή τους από τους προγόνους τους, αρχαίους… μεσαίους και νεότερους, είμαστε εμείς οι Έλληνες. Γιατί; Διότι έχουμε ζηλευτή ιστορία, η λέξη Έλληνας είναι ταυτόσημο του πολιτισμού, της ομορφιάς, της αρχοντιάς, της ανδρείας και της λεβεντιάς. Και δεν χρειάζεται να παραθέσω τα όσα έχουν γράψει όλα τα μεγάλα πνεύματα της ανθρωπότητας, ανά τους αιώνες, για τους Έλληνες.( "Δεν υπάρχει ιδιότης τιμιωτέρα" από το να είσαι Έλληνας, έλεγε ο Καβάφης).

Στην παράθεση των γειτονικών λαών δεν ανέφερα τους σκοπιανούς. Δεν είναι λαός, είναι τεχνητό κατασκεύασμα. Ποια ιστορία έκλεψαν; Της Μακεδονίας, την ελληνική και βρέθηκαν οι προδότες, πρώην και νυν, που νομιμοποίησαν και αποδέχονται  το ανοσιούργημα. Το περίεργο είναι πως όλοι οι γείτονες, κατά καιρούς ορέγονται μια ελληνική περιοχή, ένα περίοπτο και τρανό όνομά μας. Οι Αλβανοί εποφθαλμιούν την Ήπειρο, οι Βούλγαροι την Θράκη, οι Τούρκοι ονομάζουν τον Όμηρο, Ομέρ και αυτοανακηρύσσονται συνεχιστές του Βυζαντίου, ενώ ταϊζουν τα κοπάδια τους με ονειροφαντασιώσεις του τύπου πως "είμαστε οι γεννήτορες της ανθρωπότητας" και είναι "ευτυχία να είσαι Τούρκος". Και εμείς; "Οι νοσούντες εξ ελαφρότητος"(Παπαδιαμάντης), οι της αψόγου στάσεως υποστηρικτές; Εμείς έχουμε τα γνωστά σκύβαλα και περιτρίμματα της ιστοριογραφικής τσαρλατανιάς, που παρεισέφρησαν στα πανεπιστήμια και δηλητηριάζουν χρόνια και χρόνια τον λαό με ιδεοληψίες πως πρώτα γίναμε κράτος- κάποια απολειφάδια Σλάβων, Τούρκων και Αλβανών επαναστάτησαν το Εικοσιένα- και μετά έθνος. Όλοι επιβίωσαν στις εθνικές τους περιπέτειες, μόνο οι Έλληνες εξαφανίστηκαν. Αυτές βέβαια οι "βλαμμένες" ιδέες δεν είναι καινούργιες. Είναι η γνωστή θεωρία του απατεώνα Φαλμεράυρερ, που του οφείλουμε χάριτες γιατί ενεργοποίησε σπουδαίους ιστορικούς (Παπαρρηγόπουλος, Ζαμπέλιος), λαογράφους (Ν. Πολίτης), γλωσσολόγους (Βερναρδάκης, Χατζηδάκις), ποιητές και πολλούς άλλους ειδήμονες, επιστήμονες και λογοτέχνες που ανέδειξαν την συνέχεια του ελληνικού έθνους.

Ένα άγιο…ρουσφέτι. Ποιο; «Ταις πρεσβείες της Θεοτόκου, Σώτερ σώσον ημάς» και την Πατρίδα μας.

ΓτΧτΠτΑ

Τα κείμενα του λίαν αγαπητού δασκάλου κ. Νατσιού μας αναπαύουν και μας βρίσκουν πάντοτε σύμφωνους. Πιστεύουμε όμως πως αυτήν τη φορά υπερέβαλλε τον εαυτό του και πραγματικά αποτυπώνει την πραγματικότητα και τα ακριβή μας συναισθήματα. 

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Βλέποντας και ακούγοντας, στην Αγιά Σοφιά, αυτόν τον αχρείο ισλαμιστή, με το λευκό «σεμεδάκι» στην παλαβή κεφάλα του, τον Ερντογάν, να είναι γονατιστός, να διαβάζει προσευχές και να συμμετέχει με την γνωστή, μωαμεθανική ψευτοκατάνυξη, στο ανόμημά του, σκέφτηκα το πώς αντιμετωπίζουν οι ημέτεροι πολιτικοί την μόνη αληθινή Πίστη μας.
(Και πόση διαφορά παρατηρείς στα πρόσωπα των οπαδών του Μωάμεθ και των πιστών του Χριστού! Από την μια, στην «προσευχή» της Παρασκευής, κατάρες, βλοσυρό, γεμάτο μίσος βλέμμα και τρίξιμο δοντιών και από την άλλη «αγαπάτε τους εχθρούς ημών», πρόσωπα, μετά την Θεία Λειτουργία, χαρούμενα, με ξεχείλισμα αγάπης. Στο τζαμί ο ιμάμης, να αφιονίζει τους οπαδούς, ανεμίζοντας το ξίφος του Ισλάμ. Στο ναό ο ιερέας, να ευλογεί τους πιστούς, με τον σταυρό του Χριστού).
Δεν θυμάμαι ποτέ να άκουσα Έλληνα πρωθυπουργό, να ομολογήσει ότι είναι Χριστιανός Ορθόδοξος. Να εκστομίσει στο βήμα της Βουλής μια φράση που ακούς από απλούς ανθρώπους, όταν τους κυκλώνουν, "ώσπερ μέλισσαι κηρίον", οι κίνδυνοι και οι δυσκολίες της ζωής. "Έχει ο Θεός". "Η Παναγία να βάλει το χέρι της". "Με την βοήθεια του Θεού θα τα καταφέρουμε". Ποτέ!!
Δεν είδα ποτέ Έλληνα πρωθυπουργό ή υπουργό, να προσέρχεται στην Θεία Λειτουργία, τις επετειακές ημέρες του Ευαγγελισμού ή του εορτασμού του "ΟΧΙ", από νωρίς, όρθρου βαθέως, να εκκλησιαστεί σαν χριστιανός. Καταφθάνουν στην δοξολογία, με τις καραμούζες και τα τύμπανα - εν χορδαίς και οργάνοις - να ωρύονται, αναγγέλλοντας την άφιξή τους, και με την ασθμαίνουσα κουστωδία τους να συμπεριφέρεται λες και βρίσκεται σε κέντρο διασκεδάσεως. Ποτέ!!

Δημήτρης Νατσιός: Μέ τά λεηλατημένα τιμαλφῆ τῆς Ἁγίας Σοφίας στήθηκε ἡ Εὐρώπη

«Τοῦρκοι διαβῆκαν, χαλασμός, θάνατος πέρα ὡς πέρα»

Β. Οὐγκώ

«Θρῆνος, κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμός, καὶ στεναγμὸς καὶ λύπη

Θλῖψις ἀπαρηγόρητος ἔπεσε τοῖς Ρωμαίοις!

Ἐχάσασιν τὸ σπίτι τους, τὴν Πόλιν τὴν ἁγίαν,

τὸ θάρρος καὶ τὸ καύχημα καὶ τὴν ἀπαντοχή τους».

Εἶναι οἱ τέσσερις πρῶτοι στίχοι, ἀπὸ ἕνα κυπριακὸ "ἀνακάλημα", θρηνητικὸ ποίημα γιὰ τὴν Ἅλωση. Τὸ ὄνομα τοῦ ποιητῆ δὲν εἶναι γνωστό. Θεωρεῖται ὅμως ὁ καλύτερος θρῆνος.

Τότε ποὺ τὰ "ἄνομα σκυλιὰ τὲς ἀνομιές τους κάναν". Ὀδύρεται ὁ ἀνώνυμος Ρωμιός:

"Ὅταν εἰς νοῦν θὰ θυμηθῶ τῆς Πόλεως τὰ κάλλη,

Στενάζω καὶ ὀδύρομαι καὶ τύπτω εἰς τὸ στῆθος,

κλαίω καὶ χύνω δάκρυα μεθ᾿ οἰμωγῆς καὶ μόχθου.

Ὁ κόσμος τῆς ἁγιᾶς Σοφιᾶς, τὰ πέπλα τῆς τραπέζης,

τῆς Παναγίας τῆς σεπτῆς τὰ καθιερωμένα,

τὰ σκεύη τὰ πανάγια καὶ ποῦ νὰ καταντήσουν".

Πολλοὶ καὶ σήμερα θρηνοῦν.

Για να σωθεί η Πατρίδα: Σχολεία πατριδογνωσίας. Ένα σε κάθε ενορία

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκίς

"Έσκασε σαν βόμβα στην γειτονιά". "Έπεσαν από τα σύννεφα οι κάτοικοι της περιοχής". "Δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα". Είναι οι γνωστές αφόρητες κοινοτοπίες που εκτοξεύουν οι…δαιμόνιοι απεσταλμένοι των καναλιών, όταν καλύπτουν ένα αποτρόπαιο, ειδεχθές έγκλημα και μάλιστα όταν σχετίζεται με παιδιά.

Ξεβράστηκαν τελευταία δύο υποθέσεις παιδεραστίας. Θύματα μικρά, ανήλικα κορίτσια. Στο άκουσμα τέτοιων φρικτών πράγματι ειδήσεων, η οργισμένη αντίδραση του κόσμου συνοδεύεται με προτροπές ποινών όπως: κρέμασμα, εκτελεστικό απόσπασμα, ευνουχισμός και πολλά άλλα που δεν μπορούν να καταγραφούν…

Δημήτρης Νατσιός: Τὸ λιοντάρι, ἡ ἀλεποῦ καὶ ἡ συμφορὰ τοῦ γαϊδάρου

«Νὰ μοιράσουμε τὸ φυσικὸ ἀέριο στὴν ἀνατολικὴ Mεσόγειο», δήλωσε πρόσφατα στὴν Ἰταλία ὁ Τοῦρκος ΥΠΕΞ Μ. Τσαβούσογλου. Μάλιστα. Βεβαίως ὁ κουτοπόνηρος ἰσλαμιστής, πατῶντας ἐπὶ εὐρωπαϊκοῦ ἐδάφους, ἀποτίναξε ὡς ξεραμένο φιδόδερμα τὸ ἀληθινό του πρόσωπο-φιλοπόλεμη ὕαινα καὶ «μάστιγα τῆς Ἀσίας»- καὶ ἐνδύθηκε τὸ πολιτισμένο προσωπεῖο. 

Τί πιὸ δίκαιο καὶ νόμιμο! Ὅλοι οἱ ὅμοροι λαοὶ νὰ ἐπωφεληθοῦν ἀπὸ τὰ ὑποθαλάσσια καλούδια τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου!! Τὸ ἀκοῦς καὶ ἂν εἶσαι ἐκλεπτυσμένος Εὐρωπαῖος, τὸ ἐπικροτεῖς καὶ χειροκροτεῖς τὴν μεγαθυμία τῶν μεμέτηδων.

Μοιράζω σημαίνει διαιρῶ ἐξίσου. Παίρνω τὸ μερίδιο, «τὴν μοῖρα» ποὺ μοῦ ἀναλογεῖ. (Ὅλες αὐτὲς οἱ λέξεις, μέρος, μερίδα, μερίζω, μοῖρα, παράγονται ἀπὸ τὸ ὁμηρικὸ «μείρομαι» ποὺ σημαίνει διαιρῶ, μοιράζω. Ἡ μοῖρα, τὸ ριζικὸ ὅπως τὸ λέει ὁ λαός, εἶναι τὸ «τὸ μερίδιο» ἑκάστου ἐν τῇ ζωῇ, ὁ κλῆρος, ἡ τύχη, κατὰ τὸ ἔγκυρο λεξικὸ τῶν Leddel-Scott).

Δημήτρης Νατσιός: Προσκυνοῦμεν τά πάθη τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ

 

«Ἄν εξεράθη τὸ κλαδί, πάντα χλωρὴ εἶν᾿ ἡ ρίζα»

Ἀριστοτέλης Βαλαωρίτης.

 

Γενάρης τοῦ 1952, πέρα ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νικόλαο καὶ πάνω στοὺς πρόποδες τοῦ Πάϊκου βρέθηκε μισοφαγωμένη ἀπὸ ἄγρια θηρία τοῦ βουνοῦ ἡ ενενηντάχρονη γριούλα Παλάσα Παχατουρίδου. Κανένας συγχωριανός της δὲν παραξενεύτηκε. 

Γνώριζαν καλὰ τὸ δρᾶμα τῆς μεγαλοκυρᾶς ἀπὸ τὴν Χαμενία τοῦ Καρς πάνω στὸν Καύκασο. Ἡ δύστυχη ἔχασε δέκα γιοὺς λεβέντες καὶ τὸν ἄνδρα της στὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Τελευταῖα εἶχε χάσει καὶ τὸ μυαλό της. Ἀναζητοῦσε κάθε μέρα νὰ βρεῖ τὸ δρόμο γιὰ τὴν μεγάλη ἐπιστροφὴ στὴν «πατρίδα». Ἐκεῖνο τὸ βράδυ ἔψαχνε τὸ δρόμο γιὰ τὴν γῆ ποὺ ἦταν σπαρμένη μὲ τὰ κόκκαλα τῶν παιδιῶν της...

8 Ἀπριλίου 1921, ὁ βουλευτὴς Κ. Φίλανδρος μιλῶντας στὴν ἑλληνικὴ Βουλὴ γιὰ τὴν Γενοκτονία ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: «Αἱ γραῖαι καὶ οἱ γέροντες διεσκορπίζοντο τότε εἰς τὰς ἐρήμους, ὅπου γυμνοί, ἄστεγοι καὶ νήστεις σωρηδὸν ἀπέθνησκον. 

Ἀλλὰ καὶ ὁσάκις τὴν μακρὰν πεζοπορίαν διεδέχετο ἡ διὰ τοῦ σιδηροδρόμου μεταβίβασις τῶν εἱλώτων, ἐξετυλίσσοντο σκηναὶ φρικτοτέρας τραγωδίας. Ἐσταμάτα τὸ τραῖνον μέσα εἰς τὴν ἔρημον, διὰ νὰ ριφθῶσιν ἀπροστάτευτα τὰ δυστυχῆ ἐκεῖνα πλάσματα εἰς τὴν διάκρισιν τῶν ἀγρίων θηρίων καὶ τῶν ἀνθρωπόμορφων θηρίων. 

Δυστυχὴς μητέρα, ἐστoιβαγμένη μετ᾿ ἄλλων γυναικῶν ἐντὸς σκευοφόρου βαγονίου, βλέπουσα κινδυνεῦον τὸ τέκνο της ἀπὸ ἀσφυξίαν, ἐτόλμησε νὰ ζητήσει βοήθεια. Παρευθὺς Τοῦρκος χωροφύλαξ ἁρπάσας ἀπὸ τὴν ἀγκάλην τῆς μητρὸς τὸ τέκνον της τὸ ἐξεσφενδόνισεν ἐκ τοῦ παραθύρου εἰς τὸ κενόν, ἐνῶ τὸ τραῖνο ἐξηκολούθει τρέχον εἰς τὴν ἀπέραντην ἔρημον! Ἄλλαι μητέρες εὑρέθησαν παγωμέναι εἰς τὰ χιονισμένα ὄρη μὲ τὰ δυστυχῆ μικρά των κρεμασμένα ἀπὸ ξηροὺς μαστούς!...».

Δεν είναι αγράμματοι οι δάσκαλοι. Αγράμματοι είναι οι συνδικαλιστές και το κράτος

 

 Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς 

 

«Όταν οι εχθροί σου θα έχουν ξεμάθει την ορθογραφία τους, να ξέρεις ότι η νίκη πλησιάζει»  (Βλαντιμίρ Βολκόφ, Ρώσος λογοτέχνης)

 Εντόπισαν οι δημοσιογραφικές κάμερες δύο ορθογραφικά λάθη σε συνδικαλιστικές πορείες εκπαιδευτικών -σε πανό- και, κατά το συνήθειό τους, στα πρωτοσέλιδα των τηλεφημερίδων κυρίως και σε  πηχυαίους τίτλους, διαβάζουμε: "αγράμματοι οι δάσκαλοι". "Εκπαιδευτικοί για κλάματα". "Κόλαση στο τουίτερ για τους αγράμματους δασκάλους". Το τίμιο και σωστό θα ήταν να γραφεί "αγράμματοι συνδικαλιστές", όμως στην χώρα μας επιβιώνει ο λεγόμενος αυριανισμός, συνώνυμο του κιτρινισμού, φαινόμενο που πρωτοφανερώθηκε την μαύρη δεκαετία του "80. Στην τότε εφ. "Αυριανή"- μακαρίτισσα πια- ναυαρχίδα του ΠΑΣΟΚ, ποδοπατήθηκαν οι όποιες αξίες, τσαλακώθηκε ανεπανόρθωτα η πολιτική, καταρρακώθηκαν λειτουργήματα. "Κλεφταράδες δικαστές",  διάβαζες στο πρωτοσέλιδο και από κάτω, στην ακριβή περιγραφή του γεγονότος, διαπίστωνες ότι πρόκειται για ένα ή δύο πρόσωπα. Όμως η ζημιά γινόταν. Η πηχυαία διατύπωση συμπαρέσυρε στην απαξίωση τρόπον τινά και το ίδιο το κύρος του θεσμού.  ("Όπου γενικότης εκεί επιπολαιότης" έλεγε ο Παπαδιαμάντης).

Κάτι παρόμοιο ισχύει και με τα προαναφερόμενα πανό των συνδικαλιστών. Το τέχνασμα πέτυχε. Τσίμπησαν οι αφελείς, οι επιπόλαιοι. 

 Βρήκαν ευκαιρία όλες οι κυρα-Κατίνες της γειτονιάς και οι καρπαζωμένοι τούτης της ζωής, που το πιο πρόσφατο ανάγνωσμά τους είναι το προστυχόλογο κουτσομπολιό κάτω από μια γυμνοφωτογραφία της τάδε επώνυμης οδαλίσκης, να ξεράσουν χαιρέκακα την ανοησία τους. Είναι η γνωστή φιλοθεάμονα μάζα, το αποχαυνωμένο τηλεοπτικό ασκέρι, που εισπνέει αναθυμιάσεις και παιδαγωγείται εδώ και χρόνια στην βορβορώδη ευτέλεια που του σερβίρουν τα λεγόμενα "πρωινάδικα".  

Ποια ήταν τα λάθη των συνδικαλιστών και όχι των δασκάλων; Η προστακτική "απέσυρε", το σωστό "απόσυρε", και το πανό του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωταβάθμιας Εκπαίδευσης Ιωαννίνων, στο οποίο η λέξη "Εκπαίδευσης" καμάρωνε ως "Εκπαίδευσεις".

"Ενδέχεται και άλλως έχειν" (Αριστοτέλης),  τα πράγματα, όμως…

Δημήτρης Νατσιός: Γονεῖς: προστατέψτε τά παιδιά σας ἀπό τήν «ἠλεκτρονική ἡρωίνη»

«Οὐδὲν καινὸν ὅλα κενὰ»

Μ. Χάκκας

Ὡς γνωστὸν κάθε νέος ὑπουργὸς Παιδείας μᾶς ἀπειλεῖ, ἔχει δυστυχῶς καὶ ἕνα «νέο ὅραμα» γιὰ τὴν Παιδεία. Καὶ ὑποστυλώνει τὸ «ὅραμα» του μὲ μιὰ ἐμβληματικὴ λέξη, μιὰ λέξη - σύνθημα, ποὺ σὰν ἀφηρημένο ἀναφορικὸ ὑποκατάστατο σημαίνει δυνητικὰ τὰ πάντα, χωρὶς στὴν πραγματικότητα νὰ περιέχει τίποτε. 

Ἄς δοῦμε κάποιες λέξεις - καραμέλες, ποὺ ἀναθρώσκουν ἀνάλαφρες σὰν φυσαλίδες ἀέρος, «κελύφη ἔρημα ἐννοίας» ὅπως θὰ ἔλεγε κι ὁ Ροΐδης. Πλὴν τῆς χιλιομασημένης «μεταρρύθμισης» σ᾿ αὐτὸν τὸν τομέα διαπρέπουν λέξεις ποὺ ἔχουν πρῶτο συνθετικὸ τὴν πρόθεση «ἀνά». Ἀνανέωση, ἀνασυγκρότηση, ἀναγέννηση, ἀνακαίνιση, ἀναδόμηση, ὅλες γενικὲς καὶ ἀόριστες, γι᾿ αὐτὸ καὶ μεγάλης ἐμβέλειας, ὅπως διδάσκει ἡ κοινωνικὴ ψυχολογία.

Νέο χτύπημα: σεξουαλική αγωγή ή βάρβαρη επίθεση κατά… «νηπίων»;

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος, Θεολόγος

«Ανάθεμα την ώρα ποιος ορίζει εδώ 
το ανάποδο βαφτίζει και το λέει σωστό» 
Οδ. Ελύτης, «ο Ήλιος ο Ηλιάτορας» 

«Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν ορχείται, πάλιν την κεφαλήν Ιωάννου ζητεί λαβείν επί πίνακι». Θέλω να ρωτήσω; Ποτέ στα τριάντα χρόνια που είμαι δάσκαλος, κυρίως Ε’ και Στ’ δημοτικού, δεν άκουσα γονέα να αναφέρει κάτι, να διαμαρτύρεται, για απουσία της σεξουαλικής αγωγής στο δημοτικό σχολείο. Ποτέ! Μάλιστα, όταν στις ενημερώσεις γονέων γινόταν συζήτηση γι’ αυτό το τόσο λεπτό θέμα, όλοι οι γονείς συμφωνούσαν ότι οι μόνοι αρμόδιοι να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους είναι οι ίδιοι και δεν έχει καμμιά δουλειά το υπουργείο να εμπλέκεται σ’ αυτήν την κρίσιμη διαδικασία. Γιατί λοιπόν και πάλιν «η Ηρωδιάδα», ή καλύτερα ο Ηρώδης, ταράσσεται; Το 2008, η απόπειρα εισαγωγής του μαγαρισμού αγνών ψυχών που ονομάζεται «Σεξουαλική Αγωγή» απέτυχε, χάρις στην σθεναρή αντίσταση Συλλόγων Γονέων, της Ομοσπονδίας Πολυτέκνων, της Εκκλησίας. Τώρα τι άλλαξε; Μας ταλαιπώρησαν οι προηγούμενοι, οι εθνομηδενιστές, πολέμιοι της οικογένειας με τις «θεματικές-(εμετικές)- «εβδομάδες» τους, με τις «διαφορετικότητες» και όλες τις διαστροφές της οικουμένης, τώρα γιατί «οι νοικοκυραίοι της Νέας Δημοκρατίας» επανέρχονται; 

Tα τσοπανόσκυλα του συστήματος

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

«Ο καθείς την μύξα του για βούτυρο την έχει» (παροιμία)

Κανάλια τηλεοπτικά κλείνουν, ξανανοίγουν, καινούργια εμφανίζονται και το μόνο που δεν αλλάζει, είναι τα σκύβαλα της δημοσιογραφίας. Κλείνει ο σταθμός, υποθέτεις ότι γλιτώσαμε από έναν βάτραχο της παραπληροφόρησης και αίφνης, ξετρυπώθηκε, τον αντικρίζεις να καμαρώνει κάποια ημέρα ως παρουσιαστής ενημερωτικής εκπομπής. Και παραμένει ο ίδιος, η κόπρος του Αυγεία επανήλθε. Ο αυλοκόλακας γελωτοποιός στη θέση του. Η ημιμαθής αναξιοπρέπεια στο πόστο της. (Αναρωτιόταν ο Ιγνάσιο Ραμονέ δημοσιογράφος και πανεπιστημιακός στο περισπούδαστο βιβλίο του «Η τυραννία των ΜΜΕ», σελίδα 84: «Για ποιο λόγο κατέρρευσε η ευγενής αντίληψη για την δημοσιογραφία; Πώς περάσαμε από ένα είδος εξύμνησης του δημοσιογράφου, του ήρωα της σύγχρονης κοινωνίας στα τέλη της δεκαετίας του ’70, στη σημερινή κατάσταση όπου, έχοντας γίνει το “νέο τσοπανόσκυλο”, κατέχει την πρώτη θέση στην κλίμακα της ντροπής;).

Δημήτρης Νατσιός: Ὁ ἅγιος διδάσκαλος Θεόδωρος, φίλος ἀδελφικός τοῦ ἁγίου Ραφαήλ, πού μαρτύρησε μαζί του.

Οι Άγιοι όπως τους Αγιογράφησε ο Φώτης Κόντογλου

«Σημεῖον Μέγα», «βιβλίο συνταχθὲν μετὰ πόθου παρὰ τοῦ ἐλαχίστου Φωτίου Κόντογλου Κυδωνιέως». Μὲ αὐτὰ τὰ ὡραῖα, μεγαλοπρεπῆ ξεκινᾶ ὁ Κόντογλου τὸ Συναξάρι τῶν νεοφανῶν ἀθλοφόρων καὶ ἄφθαρτων ἀνδριάντων, Νεομαρτύρων, Ραφαήλ, Νικολάου καὶ Εἰρήνης, «τοὺς ὑπὲρ τῆς ἀμωμήτου Πίστεως ἡμῶν κρεουργηθέντας καὶ παρὰ τοῦ ἀθλοθέτου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ περιφανῶς δοξαζομένους». 

Δημήτρης Νατσιός: Μένουμε σπίτι μὲ τὰ παιδιά μας: μιὰ πραγματικὴ εὐλογία

Τρία πράγματα μᾶς θυμίζουν τὸν χαμένο παράδεισο: τὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν, τὸ κελάϊδισμα τῶν πουλιῶν καὶ τὸ γέλιο τῶν παιδιῶν

Ντοστογιέφσκι

_____________

Ὅ,τι ἀκολουθεῖ γράφεται κυρίως γιὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου. Νὰ σημειώσω κατ᾿ ἀρχὰς αὐτὸ τὸ ὄμορφο ποὺ γράφει ὁ μέγας διδάσκαλος, ὁ ἅγιος Χρυσόστομος: τὰ παιδιὰ εἶναι χρυσά ἀγάλματα ποὺ στολίζουν τὸ σπίτι∙ «Νόμισον ἀγάλματα χρυσά ἔχειν ἐπὶ τῆς οἰκίας τοὺς παῖδας». Τώρα βέβαια, λόγῳ συνθηκῶν, τὰ χρυσά μας ἀγάλματα καθηλώθηκαν «εἰς τὰς οἰκίας», τὰ σχολεῖα, τὰ φροντιστήρια ἔκλεισαν, ὁπότε τὸ κοχλάζον νεανικό τους αἷμα, ἀπαιτεῖ τιθάσευση ἢ κάπου νὰ διοχετευτεῖ.

Ὁ Ἀριστοτέλης στὴν «Ρητορικὴ» σημειώνει τὰ ἑξῆς, διαχρονικῶς εὔστοχα, γιὰ τὰ νιᾶτα: «Οἱ μὲν οὖν νέοι.... εὐμετάβολοι δὲ καὶ ἀψίκοροι πρὸς τὰς ἐπιθυμίας, καὶ σφόδρα μὲν ἐπιθυμοῦσι ταχέως δὲ παύονται· ὀξεῖαι γὰρ αἱ βουλήσεις καὶ οὗ μεγάλαι, ὥσπερ αἱ τῶν καμνόντων δίψαι καὶ πεῖναι. καὶ θυμικοὶ καὶ ὀξύθυμοι καὶ οἷοι ἀκολουθεῖν τὴ ὀργή. καὶ ἥττους εἰσὶ τοῦ θυμοῦ· διὰ γὰρ φιλοτιμίαν οὐκ ἀνέχονται ὀλιγωρούμενοι, ἀλλὰ ἀγανακτοῦσιν ἂν οἴωνται ἀδικεῖσθαι». 

Καὶ σὲ μετάφραση: «Οἱ νέοι λοιπόν.... ἀλλάζουν εὔκολα ἐπιθυμίες καὶ τὶς χορταίνουν γρήγορα: οἱ ἐπιθυμίες τους εἶναι σφοδρές, ξεθυμαίνουν ὅμως γρήγορα· γιατί ἡ ὄρεξή τους γιὰ κάτι εἶναι ἔντονη, διαρκεῖ ὅμως λίγο, ὅπως ἀκριβῶς ἡ δίψα καὶ ἡ πεῖνα —κάθε λίγο καὶ λιγάκι— τῶν ἀρρώστων. Παραφέρονται εὔκολα, εἶναι εὐέξαπτοι καὶ ρέπουν στὸ νὰ ἀφήνονται νὰ παρασυρθοῦν ἀπὸ τὸ θυμό τους. Δὲν ἔχουν τὴ δύναμη νὰ ἀντισταθοῦν στὶς παρορμήσεις τους· γιατί ἡ ἀγάπη τους γιὰ τὴν τιμὴ τοὺς κάνει νὰ μὴ μποροῦν νὰ ἀνεχθοῦν τὴν περιφρόνηση, ἀλλὰ ἀγανακτοῦν ὅταν πιστεύουν ὅτι ἀδικοῦνται».

Κατ᾿ ἀρχὰς δὲν χρειάζεται νὰ πανικοβληθοῦν οἱ γονεῖς.

Δημήτρης Νατσιός: Τώρα που έπρεπε να γίνεται «ακοίμητη» Θεία Λειτουργία προς παρηγορίαν και βοήθεια του λαού καταργείται

Κάποια στιγμή θα περάσει η περιπέτεια του ιού. Το λυσσασμένο όμως εξ αναστολών θηρίο δεν θα ψοφήσει. Θα τρίζει τα δόντια του.

 Δημήτρης Νατσιός
 δάσκαλος-Κιλκίς 


Ώστε υπάρχει και η αρετή της φιλοπατρίας;

«Ουδέν κακόν αμιγές καλού». Τώρα με την «πανδημία» -όπως όλος ο πλανήτης την ονομάζει προς δόξαν της «αειφεγγούς ημών γλώσσης»- η οποία τρομοκρατεί και πλουσίους του Βορρά και πένητες του Νότου, οι ηγέτες πολλών χωρών για να φιλοτιμήσουν τους λαούς τους και να επιδείξουν πειθαρχία και συνοχή, θυμήθηκαν, κατέβασαν από το σκονισμένο ράφι της ιστορίας τους, την λησμονημένη και περιφρονημένη αρετή, την φιλοπατρία. Οι ταλαίπωροι, πανικοβλημένοι Ιταλοί, ψάλλουν στα σφαλιστά πορτοπαράθυρά τους τον Εθνικό Ύμνο, Γάλλοι, Δανοί το ίδιο. Ξαφνικά η παγκοσμιοποίηση, η αερόφουσκα της πολυπολιτισμικότητας, από ευλογία, κατήντησε κατάρα. Τα σύνορα κλείνουν και τα κράτη ανακαλύπτουν ότι το μυστικό υφάδι που μπορεί να ενώσει το λαό τους είναι ο πατριωτισμός.

Στα άγια δισκοπότηρα οφείλουμε την λευτεριά μας... (Δημήτρης Νατσιός)

~ Θερμή παράκληση από τον  "αμφοτεροδέξιο" & τους συν αυτώ....:

Προς Δασκάλους και Φιλολόγους!

Όταν με το καλό επιστρέψετε στα σχολεία σας,

αντί του πρώτου μαθήματος, 

που έχετε στον προγραμματισμό σας να διδάξετε,

διαβάστε στα παιδιά σας από αυτό το κείμενο μονάχα τις τρεις μαρτυρίες.

Και ζητήστε από τα ίδια να τις σχολιάσουν...

Την άλλη ώρα μπαίνετε κανονικά στο πρόγραμμά σας.

Μια μικρή υπέρβαση.

Δύσκολο;

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Στην άκρη μιας μικρής λίμνης ξεδιψούσαν κάποια περιστέρια. 

Λίγο πιο πέρα, αναπηδούσαν έξω από το νερό, παίζοντας, λίγα βατράχια.  

Ξαφνικά κάποιος έριξε μια μεγάλη πέτρα. 

Τα νερά αναταράχτηκαν. 

Τότε, τα μεν περιστέρια υψώθηκαν στον ουρανό, οι δε βάτραχοι όρμησαν και βούτηξαν στη λάσπη, κοάζοντας, και δεν ξαναφάνηκαν. 

Ο μύθος είναι του Μεγάλου Βασιλείου, του ουρανοφάντορος….

Δημήτρης Νατσιός: Δέν χρειαζόμαστε «Δασκάλους Ἐμπιστοσύνης», ἀλλά «Δασκάλους Ρωμιοσύνης»

Δὲν θυμᾶμαι πότε, ἔχει ἀρκετὰ χρόνια, δημοσιεύτηκε σὲ μεγάλης κυκλοφορίας ἐφημερίδα, σκιτσογραφία ποὺ ἑρμήνευε ἀριστοτεχνικὰ τὸ πρόβλημα ποὺ ὀνομάζεται παιδεία. Τὸ σκίτσο παρίστανε δύο ἴδιες εἰκόνες, στὶς ὁποῖες πρωταγωνιστοῦν τὰ ἴδια πρόσωπα. (Ἡ λέξη «σκίτσο», ἰταλική, ὅπως καὶ τὸ γνωστὸ «σκέτς», εἶναι ἀντιδάνεια ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ λέξη «σχέδιο»).

Τὰ δύο, λοιπὸν σχέδια-σκίτσα παραπέμπουν σὲ σχολικὴ αἴθουσα, ὅπου γίνεται παραλαβὴ βαθμῶν ἀπὸ τοὺς γονεῖς, τρίμηνο ἢ τετράμηνο. Στὸ πρῶτο σκίτσο ἡ ἡμερομηνία γράφει 1975. Τὸ δεύτερο, ἂς ποῦμε, 2020. 

Στὸ πρῶτο οἱ δύο γονεῖς, ὀργισμένοι, εἶναι στραμμένοι πρὸς τὸ παιδί τους-μαθητή, ποὺ ἀκούει μὲ σκυμμένο κεφάλι καὶ τοῦ λένε τὴν φράση: «Τί βαθμοὶ εἶναι αὐτοί;». Στὸ δεύτερο, τῆς ‘'θαυμαστῆς'' ἐποχῆς μας, εἶναι στραμμένοι πρὸς τὸν δάσκαλο καὶ τοῦ λένε τὴν ἴδια φράση: «Τί βαθμοὶ εἶναι αὐτοί;». 

Παιδεία: όχι γράμματα, αλλά «δράσεις»!

 «Μα θα ‘ρθούνε άλλα χρόνια
μ’ όνειρα κι οράματα
δίχως λόγους στα μπαλκόνια
κι άχρηστα προγράμματα» 
  Ν. Γκάτσος 

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος, Κιλκίς

Οι λόγοι, ή καλύτερα, «οι τροπαιούχοι του άδειου λόγου», για να μνημονεύσουμε και τον Παλαμά, σταμάτησαν ευτυχώς να εκτοξεύουν από τα μπαλκόνια τις ουρανομήκεις ανοησίες τους.

Το «μέγα πλήθος» και το «μέγα πάθος» των αρχικομματαρχών μπήκε, ανεπιστρεπτί, στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας». (Τι φράση κι αυτή!!!).

Τα «άχρηστα προγράμματα» όμως παραμένουν. Μόνο που στην εκπαίδευση τα βάφτισαν «δράσεις». Δράση. Ιδού η μαγική λέξη που συγκλονίζει τα σημερινά σχολειά. «Κάντε μία δράση», ακούς κι ανατριχιάζεις. Μία δράση για την ξενοφοβία, για τον ρατσισμό, για τον σεβασμό στην ετερότητα. Η νεοεποχίτικη σαχλαμάρα βρήκε πεδίον δόξης λαμπρόν. Μην διδάσκετε, κάντε δράσεις! Ο δάσκαλος που διδάσκει, που μαθαίνει στους μαθητές του γράμματα, για να το πω απλά, είναι ξεπερασμένος, ανεπαρκής, ίσως και επικίνδυνος για το «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» τους.

(Παραθέτω κάτι από έναν παλαιότερο παιδαγωγό, για τον σκοπό του σχολείου, ο οποίος δεν ανήκε στην «αντίδραση», αλλά θεωρείται από τους αρχηγέτες της «πρωτοπορίας». «Το σχολείο διδάσκοντας συστηματικά στο παιδί τ’ αγαθά του πολιτισμού του και γνωρίζοντάς του τον τόπο του, κάνει συνειδητή, συστηματοποιεί και απλώνει την εθνική μόρφωση που παίρνει κάθε παιδί από την εξωσχολική του ζωή». Το κείμενο μιλά για εθνική μόρφωση και είναι από το δυσεύρετο βιβλίο «πάρεργα και μελέτες», του Αλ. Δελμούζου, σελ 42. Αλλά ποιος προσέχει σήμερα τους παλιούς δασκάλους;).