Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου: Καημένη, βρεγμένη σανίδα, ποῦ εἶσαι;

 

 

 

«Τί εἶναι οἱ στρατιῶτες; Εἶναι τά παιδιά τοῦ λαοῦ, τά παιδιά μας, εἶναι αὐτοί πού ἀποτελοῦν τό στρατό. Οἱ

ἀντιρρησίες συνείδησης, ξέρετε τί θά πεῖ, τί εἶναι αὐτοί οἱ ἀντιρρησίες συνείδησης; «Δέν πάω, γιατί δέν πιάνω ὅπλο». Τό ἔκαναν οἱ χιλιαστές, τώρα τό κάνουν καί οἱ μή χιλιαστές! «Εἶμαι ἀντιρρησίας συνείδησης» … Θά μοῦ τό ἐπιτρέψετε; Καημένη, βρεγμένη σανίδα, ποῦ εἶσαι;  Ἄ,… θά μοῦ πεῖτε: «Βία… καταπίεση…».  Ζητῶ συγγνώμη!».

(Ἠσαΐας, ὁμιλία 16η)

ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Δεν ήταν τυχαίο…

 

Ο Αντώνης Μ., από την Ανατολική Μακεδονία, σπούδαζε φιλόλογος στη Θεσσαλονίκη. Στερούνταν οι δικοί του για να τον σπουδάσουν. Ένιωθε τις θυσίες τους και διάβαζε φιλότιμα, να τελειώσει τη Σχολή. Καθώς έφθανε στο τέλος κι αναμετρούσε την πτυχιακή ύλη και τις δυνάμεις του, κόβονταν οι ελπίδες. «Αδύνατον!… Δεν βγαίνει πέρα με τίποτε!… Δεν μπορώ να τελειώσω γρήγορα… Άαααχ!», μονολογούσε κι αγωνιούσε λιγάκι. Και ξανάπεφτε στο διάβασμα∙ έκανε τη νύχτα μέρα. Οι δικοί του δεν βάσταγαν οικονομικά. Το ᾿βλεπε. Μα πώς να πάρει πτυχίο; Και σε πόσον καιρό θα το πάρει; «Θα κάνω ό,τι μπορώ… Βόηθα, Θεέ μου!», έκραζε ενδόμυχα.

Τέταρτο έτος. Κοντά στα Χριστούγεννα ο Αντώνης έπεσε στο κρεβάτι με βαριά υπερκόπωση. Κι όλα σταμάτησαν. Οι δικοί του σιωπούσαν. Το πτυχίο… στ’ αζήτητα πλέον, προς το παρόν. Κι ο καιρός περνούσε δύσκολα. Δεν γινόταν όχι μόνον βιβλίο ν’ ανοίξει ο καημένος ο Αντώνης, αλλ’ ούτε και να σκέπτεται κάτι με ένταση. Αχρηστεύθηκε για τα καλά.

Πλησίαζε Πάσχα.

«Αντώνη, παιδί μου, του λέει μια μέρα ο πνευματικός του πατέρας, διάλεξε ένα απ’ τα κύρια μαθήματα του πτυχίου, και πήγαινε να το δώσεις τώρα τον Ιούνιο… Έτσι… χωρίς διάβασμα… Τι έχεις να χάσεις; Αφού τόσα χρόνια διάβαζες…».

Το παλληκάρι απορημένο κοίταξε τον παπούλη. Σαν να γινόταν κουβέντα για κάποιον άλλον, έτσι του φάνηκε. Πέρασαν δευτερόλεπτα. Μετά το πρώτο ξάφνιασμα χαμογέλασε∙ «Μάλιστα, πάτερ!…», αποκρίθηκε με απλότητα.

Περιστατικά απο την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση. «Πά­τερ, ἐ­σύ μ᾿ ἔ­κα­νες Χρι­στια­νό» – Ἡ ὑ­πα­κο­ή ὑ­πέρ τή νη­στεί­αν – Ὁ πα­ρή­κο­ος φο­βᾶ­ται

 

νζ΄. «Πά­τερ, ἐ­σύ μ᾿ ἔ­κα­νες Χρι­στια­νό»

 Δι­η­γή­θη­κε ὁ δια­κο–Δι­ο­νύ­σιος ὁ Φιρ­φι­ρῆς (ΓτΧτΠτΑ: Ονομαστός πρωτοψάλτης του Πρωτάτου Αγ. Όρους, αξίζει να δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ): 

«Κά­πο­τε βρέ­θη­κα γιά δου­λειά ἔ­ξω στήν Θεσ­σα­λο­νί­κη. Πῆ­γα σ᾿ ἕ­να ἑστι­α­τό­ριο νά

Ο Διακο-Διονύσιος

φά­ω. Ἔ­κα­να τήν προ­σευ­χή μου καί κά­θη­σα νά φά­ω. Πα­ρα­δί­πλα ἦ­ταν μιά πα­ρέ­α. Μοῦ λέ­ει κά­ποι­ος λα­ϊ­κός:

–Λοι­πόν τί μᾶς πα­ρι­στά­νεις τώ­ρα; Τί θέ­λεις νά μᾶς δεί­ξης;

–Γιά νά μή μοῦ στα­θῆ κα­νέ­να κόκ­κα­λο στόν λαι­μό, βρέ ἀ­δελ­φέ, ἀ­πάν­τη­σα λί­γο ὀρ­γι­σμέ­να.

 

Αγιορείτικες ιστορίες: Ήρθε ο μπόγιας ! Μήπως κάποιος από σας θέλει να εξομολογηθεί;

 

 

 Δεκατέσσερα χρόνια πριν. Ήταν η πολλοστή φορά που επισκεπτόμουν το συγκεκριμένο μοναστήρι στο Άγιον Όρος.

Αυτή τη φορά με τους δύο κουμπάρους μου που έμπαιναν για πρώτη φορά. Το βράδυ εμφανίζεται ο πνευματικός αρχοντάρης και απευθύνεται προς το μέρος μας λέγοντας:

-Ήρθε ο μπόγιας! Μήπως κάποιος από σας θέλει να εξομολογηθεί;

Οι άνθρωποι σταματήσαν να αγκαλιάζονται…

Clive Staples Lewis


  «Ένας νεαρός διάβολος:
– Πώς κατάφερες να στείλεις στην κόλαση τόσες ψυχές;
Ο γέροντας διάβολος:
– Μέσω του φόβου!
Ο νεαρός:
– Μπράβο! Και τι φοβόντουσαν; Πολεμούς; Πείνα;

Σύντομες πνευματικές συνταγές τοῦ ἀειμνήστου Δημητρίου Παναγοπούλου

Σύντομες πνευματικές συνταγές

του αειμνήστου Δημητρίου Παναγοπούλου

* Ο Χριστός είναι αυτός που μας έφτιαξε και αυτός που μας εξαγόρασε με το Αίμα Του! Από φιλότιμο και μόνο, γι’ αυτά που μας έκανε ο Χριστός, έπρεπε να αλλάξει κάθε άνθρωπος και να πολιτεύεται διαφορετικά στη ζωή του, εν μετανοία. Αλλά πού τέτοιο φιλότιμο…! 

* Αν ο άνθρωπος ήθελε να βάλει έναν κανόνα στον εαυτόν του, για ένα μήνα να προσευχόταν και να έλεγε: Χριστέ μου, τι είσαι για μένα, ε τότε, θα έκλαιγε σε όλη του την υπόλοιπη ζωή. Όταν του δείξει ο Χριστός, τι έκανε γι’ αυτόν, θα έκλαιγε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του και θα ντρεπόταν για τον εαυτόν του! Θεληματικά θα «δουλωνόταν», θεληματικά θα παραδιδόταν στα χέρια του Θεού. Δεν θα διατεινόταν, όπως κάνει τώρα, ότι ο Θεός θέλει δούλους… 

Ο τυφλός και ο γέροντας

Πάει ένας τυφλός να εξομολογηθεί σε έναν γέροντα: Γέροντα έχω πρόβλημα, πουλάω μικροπράγματα έξω στο δρόμο για να ζήσω, αλλά συνέχεια μια παρέα μικρών παιδιών μου τα κλέβουν και με χτυπάνε στο κεφάλι και γελάνε μαζί μου! Είμαι πολύ αμαρτωλός γέροντα για αυτό συμβαίνει αυτό! 

Θυμωμένος ο Γέροντας απαντάει: Τα παλιόπαιδα, σα δε ντρέπονται πλέον δεν σέβεται κανείς τίποτα σε αυτή την εποχή.
 Να φωνάξουμε την αστυνομία. 

Και του απαντάει ο Τυφλός:

Ο Πατριάρχης που φρόντιζε τα μουλάρια της Μονής! (και Συναξάρι)

Ο Άγιος Νήφων

Ο Άγιος Νήφων που εορτάζει σήμερα, έγινε δυό φορές Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1486-1489 & 1497-1498), ενώ προηγουμένως είχε εκλεγεί αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Μετά τη δεύτερη πατριαρχία του εξορίστηκε από φθόνο των εχθρών του και ο ηγεμόνας της Βλαχίας, σημερινής Ρουμανίας, Ράδουλος, τον προσκάλεσε να αναλάβει τη διαποίμανση του λαού της χώρας του. Ο ίδιος δε, τον είχε πνευματικό σύμβουλο και οδηγό. Και από εκεί όμως τον εκδίωξαν, διότι καταδίκασε την ηθική παρανομία του βασιλιά Ράδουλου, ο όποιος μεταστράφηκε πλέον σε άσπονδο εχθρό του.

Εγκατέλειψε τότε ο άγιος Νήφων τη Ρουμανία και πήγε, χωρίς κανείς να το γνωρίζει, στο Άγιον Όρος και μάλιστα στη Μονή Διονυσίου, όπου είχε καρεί παλαιότερα μοναχός. Με πολλή ταπείνωση εμφανίστηκε ως δόκιμος και ζήτησε να τον προσλάβουν ως αρχάριο μοναχό. Μάλιστα είπε πως ονομαζόταν Νικόλαος.

Στην Ιερά Μονή του Διονυσίου υπήρχε μια συνήθεια, σύμφωνα με την οποία ο προσερχόμενος για να καταταγεί στις τάξεις των μοναχών, έπρεπε να δοκιμασθεί στο διακόνημα του βουρδουνάρη. Έπρεπε δηλαδή να περιποιείται και να φροντίζει τα μουλάρια της Μονής, για όσο

Η Ι.Μ. Διονυσίου

καιρό θα το έκρινε σκόπιμο ο Προεστώς. Επίσης έπρεπε να κόβει ξύλα και να κάνει κάθε είδους κοπιαστική και ταπεινωτική εργασία. Αν σ’ αυτά τα διακονήματα αναδεικνυόταν άξιος, υπάκουος και υποτακτικός, θα μπορούσε να αναριθμηθεί στην Αδελφότητα.

Ο Νικόλαος επιτελούσε τα καθήκοντα αυτά με τέλειο τρόπο, ζούσε ταπεινά, με την προσευχή και τη θεωρία του Θεού. Ενώ όμως εκείνος υπηρετούσε στη Μονή στα διακονήματα του αρχαρίου, ήλθαν από την Κωνσταντινούπολη απεσταλμένοι του βασιλιά και τον ζητούσαν, για να τον ανεβάσουν πάλι στον Οικουμενικό θρόνο, αλλά επειδή δεν μπόρεσαν να τον βρουν, αναχώρησαν.

Ωστόσο, εκείνη την εποχή, πολλοί κουρσάροι λυμαίνονταν τα Μοναστήρια και κατέσφαζαν τους μοναχούς. Γι’ αυτό και οι πατέρες είχαν βίγλες, στις οποίες παρέμεναν τις νύκτες με βάρδιες, για να φυλάνε τη Μονή. Έβαλαν λοιπόν να φυλάξει βίγλα και τον Νικόλαο, τον νεοφερμένο μοναχό. Εκεί ο άγιος Νήφων, μέσα στην ησυχία της νύκτας, επιδόθηκε στην προσευχή και στη Θεωρία του Θεού.

To μικρό σπήλαιο στη βίγλα της ΙΜ Διονυσίου όπου ο Άγιος επόπτευε προσευχόμενος

Τότε κάποιοι μοναχοί ενάρετοι, που αγρυπνούσαν κι αυτοί στην προσευχή, είδαν πάνω στη κορυφή της βίγλας μια φλόγα φωτιάς να ανεβαίνει προς τον ουρανό. Αλλά και ο αδελφός που ήταν μαζί με τον Άγιο στη βίγλα, ξύπνησε και είδε τον Νικόλαο μέσα σε πύρινη φλόγα, μέσα σ’ ένα εξαίσιο φως, και κατατρόμαξε. Έντρομος τότε σύρθηκε προς το Μοναστήρι και διηγήθηκε σε όλους το φοβερό θέαμα. Το ίδιο έκαναν και οι μοναχοί που αγρυπνούσαν, ανέφεραν και αυτοί τα ίδια στον Προεστώτα της Μονής.

Πρωτοπρ. Στέφανος Αναγνωστόπουλος - Ο πατήρ Χερουβείμ και ο Άγιος Λαυρέντιος ο Μεγαλομάρτυς Διάκονος

 

ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Πριν λίγο καιρό, χριστιανοί μου, γνώρισα έναν ευλαβέστατο έγγαμο ιερέα, τον πατέρα Χερουβείμ. Ο πατήρ Χερουβείμ ήταν φιλακόλουθος, ευλαβής, καλοσυνάτος, πράος, και με ταπεινό το φρόνημα.

Συγχρόνως, ήτο και αφανής εργάτης, από το 1960 και εντεύθεν, της προφορικής ευχής, το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με", επηρεασμένος, κυρίως, από το τότε κυκλοφορηθέν βιβλίο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού».

Μετά, όμως, απ’ το 1968 και με τη μελέτη του βιβλίου «Γνόφος αγνωσίας», άρχισαν σιγά σιγά να τον καταλαμβάνουν κάποια πρωτόγνωρα γι’ αυτόν πνευματικά

σκιρτήματα που τον γέμισαν από ουράνια ευτυχία. Ήσαν τα πρώτα θεϊκά ενεργήματα του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά του, χωρίς όμως να μπορεί να τα αξιοποιήσει έτι περισσότερον, και μάλιστα πνευματικά, λόγω ελλείψεως καταλλήλου απλανούς οδηγού. Δυστυχώς στο Άγιον Όρος δεν είχε μεταβεί, και έτσι δεν ήξερε πώς να μπορέσει περισσότερο πνευματικά να καλλιεργήσει την ευχή. Ο Θεός, όμως, τον αξίωσε να δεί δύο από τα παιδιά του οικονόμους της Θείας Χάριτος, δηλαδή λειτουργούς του Υψίστου. 

Πριν από τρία περίπου χρόνια, ο πατήρ Χερουβείμ συλλειτουργούσε μαζί με τους δύο υιούς του, τον πατέρα Γεώργιο και τον πατέρα Ιωάννη, ανήμερα της ονομαστικής του εορτής, στις 8 Νοεμβρίου, στον ιερό ναό της ενορίας του. 

Στην κορυφή του Άθω για την αγρυπνία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Το θαυμαστό γεγονός με τους κεκοιμημένους Σαββαΐτες μοναχούς (ΒΙΝΤΕΟ)

 

Ο ηγούμενος της Λαύρας του Αγίου Σάββα του ηγιασμένου, Γέροντας Ευδόκιμος περιγράφει προσωπική του εμπειρία κατά τη διάρκεια της επισκέψεως προσκυνητών από την ενορία μας, στη Λαύρα του Αγίου Σάββα, σχετικά με το θαυμαστό γεγονός με τους κεκοιμημένους Σαββαΐτες μοναχούς. Με τους Σαββαΐτες μοναχούς παρατηρείται η ευκαμψία όπως και σε κάθε μοναχό, αλλά επιπλέον δεν υπάρχει η συνήθης δυσοσμία που συμβαίνει με κάθε νεκρό σκήνωμα.

Τα μάτια να βλέπουν και να μη βλέπουν…

Πίστη: Τα μάτια να βλέπουν και να μη βλέπουν.

Τ ‘αυτιά ν’ ακούν και να μην ακούν.

Το στόμα να μη βλασφημεί.

Κλειδί στο στόμα.

Να μη μεταφέρετε λόγια από τον ένα στον άλλο.

Να έχετε για όλους αγάπη.

Να σκεπάζετε, να σας σκεπάζει ο Θεός.

Πολλάν υπομονήν να κάμετε, πολλάν υπομονήν.

 

Αγία Σοφία της Κλεισούρας

https://www.elromio.gr

ellasnafs.blogspot.com 

Ποτὲ μὴ λὲς ἔλα αὔριο γιὰ ἐξομολόγηση

  

Ὁ ἡγούμενος Φίλιππος Λαυριώτης εἶπε στὸν παπα-Βασίλη τὸν Πνευματικό: «Ποτέ σου νὰ μὴν πῆς σὲ κάποιον ποὺ θέλει νὰ ἐξομολογηθῆ, ἔλα αὔριο. Ὅταν ἤμουν στὴν Ἁγία Τριάδα Πειραιῶς, τὸ βράδυ, μόλις πῆγα νὰ κλείσω τὴν Ἐκκλησία, ἦρθε μία γυναῖκα, ζήτησε νὰ ἐξομολογηθῆ καὶ τὴν ἐξωμολόγησα. Στὸ τέλος μοῦ εἶπε:

Ιερομόναχος Ἄνθιμος Ἁγιαννανίτης (1913 - 28 Ἰουνίου 1996) - Με Βίντεο

Ὁ μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος γράφει περὶ τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος: «Ὁ Γέροντας Ἄνθιμος Ἁγιαννανίτης ἦταν ἀπὸ τοὺς τελευταίους παλαιοὺς Ἁγιορεῖτες, ποὺ στὸ πρόσωπό του συγκέντρωσε τὴν αὐστηρότητα τῆς ἀσκήσεως, τὴν ἐμμονὴ στὴ μοναχικὴ παράδοση καὶ τὴν ἀπαρέγκλιτη τήρηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως. Ἦταν ὁ ἐκφραστὴς τοῦ γνησίου Ἁγιορείτικου μοναχικοῦ πνεύματος…».

Κατὰ κόσμον ὀνομαζόταν Κωνσταντῖνος Ζαφειρόπουλος τοῦ Χαραλάμπους καὶ τῆς Βασιλικῆς. Γεννήθηκε στὸ χωριὸ Καλλιάνοι τῆς Κορινθίας τὸ 1913. Μόλις πέντε ἐτῶν ἔμεινε ὀρφανὸς καὶ ἀπὸ τοὺς δύο γονεῖς. Φλεγόμενος ἀπὸ τὸν πόθο τῆς μοναχικῆς ἀφιερώσεως ἀναχώρησε γιὰ τὸ Ἅγιον ’Ὅρος τὸ 1929 καὶ ὑποτάχθηκε στὸν Γέροντα Γαβριὴλ (†1959), ποὺ μόναζε μὲ τὸν αὐτάδελφό τοῦ Μιχαὴλ (†1952), τοὺς ὁποίους διακόνησε ἀφοσιωμένα καὶ δὲν ἔπαυε νὰ λέει ὅτι ἦταν γι’ αὐτὸν οἱ δύο φύλακες ἀρχάγγελοι. Στὴν πανήγυρη τῆς Καλύβης τους, τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, τὸ 1930, ἐκάρη μοναχός. Ἀπὸ τότε ἐπιδόθηκε μὲ περισσότερο ζῆλο στὴν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν καὶ στὴ νέκρωση τῶν ἀντιθέων παθῶν. Τὸ 1933 χειροτονήθηκε διάκονος καὶ....

τὸ 1936 πρεσβύτερος.

Δέν έχουμε τον ίδιο Θεό με τους μουσουλμάνους, ούτε με τους Εβραίους. Ο Χριστός είναι ο Θεός

 

Απόσπασμα από ομιλία του π. Σάββα Αγιορείτου.

 

Ἄν πάρετε τά καινούρια βιβλία τῶν θρησκευτικῶν, ἔχουν φωτογραφίες πού δείχνουν τούς χριστιανούς νά προσεύχονται καί δίπλα ἀκριβῶς δείχνουν ἕναν μουσουλμάνο πού προσεύχεται, ἕναν Ἑβραῖο πού προσεύχεται…

– Τί μήνυμα περνάει στά παιδιά;

Ὅτι καί οἱ μέν καί οἱ δέ, ὅλοι κάνουν τό ἴδιο πράγμα. Δέν ἔχει σημασία σέ ποιόν προσεύχεσαι… Ὄχι! Ἔχει σημασία, γιατί ὅλοι δέν ἔχουν τόν ἴδιο Θεό. Ἄς λένε οἱ Οἰκουμενιστές ὅτι ὅλες οἱ μονοθεϊστικές θρησκεῖες ἔχουν τόν ἴδιο Θεό. Δηλαδή οἱ μουσουλμάνοι, οἱ Ἑβραῖοι καί οἱ χριστιανοί. Δέν ἔχουμε τόν ἴδιο Θεό. Δέν ἔχουν τόν Χριστό οὔτε οἱ μουσουλμάνοι οὔτε οἱ Ἑβραῖοι. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεός. 

Ἄν δέν εἶσαι μέ τόν Χριστό καί ἄν δέν προσεύχεσαι μέ τόν Χριστό, δέν προσεύχεσαι στόν Θεό, προσεύχεσαι στά εἴδωλα, στούς δαίμονες. Ἄν, λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος δέν κάνει ὅ,τι κάνει μέ τόν Χριστό, δέν μπορεῖ νά θεωθεῖ, δέν μπορεῖ νά σωθεῖ. 

Γι’ αὐτό λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. 2,20). Ἐκεῖνος, λέει, δέν ζεῖ μέ τόν ἑαυτό του, ζεῖ μέ τόν Χριστό, πιστεύει μέ τόν Χριστό, προσεύχεται μέ τόν Χριστό, σκέπτεται μέ τόν Χριστό! Γι’ αὐτό λέει πάλι ὁ Ἀπόστολος «ἡμεῖς δέ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν» (Α΄Κορ. 2,16). Δέν ἔχουμε δικό μας νοῦ. 

Ἔχουμε τόν νοῦ τοῦ Χριστοῦ. Θέλει μέ τόν Χριστό ὁ πιστός. Δηλαδή δέν ἔχει δική του θέληση, ἀλλά ὅ,τι θέλει ὁ Χριστός, αὐτό θέλει καί ὁ πιστός. Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός μας μᾶς δίδαξε νά λέμε καί νά τό ζητᾶμε, «γενηθήτω το θέλημά Σου». Κάθε στιγμή νά μή θέλουμε αὐτό πού ἐμεῖς νομίζουμε γιά καλό, ἀλλά αὐτό πού θέλει ὁ Χριστός. Ἔτσι γεμίζουμε μέ τήν χάρη τοῦ Χριστοῦ.

 

ΠΗΓΗ: Ελληνική Ναυς

Με όλη τη δύ­ναμη της ψυχής του έψαλλε το »ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» κι εκινείτο η κανδήλα της Παναγίας

Μοναχός Ανατόλιος Καυσοκαλυβίτης (1862 -1938)

~ Στο χωριό Παγκράτι Καλαβρύτων γεννήθηκε το 1862. Το 1890 ήλθε στο Περιβόλι της Παναγίας. Το 1892 εκάρη μοναχός στην Καλύβη του Τιμίου Σταυρού των Καυσοκαλυβίων.

Ήταν πάμφτωχος, ακτήμων, ευλαβέστατος, ένθερμα θεοτοκοφιλής και φιλόθεος. Ούτε νερό δεν είχε στην Καλύβη του. Με το σταμνί κουβάλαγε νερό από το Κυριακό. Από τον μύλο έπαιρνε το πρώτο άλεσμα του σιταριού, επειδή αυτό

Άποψη των Καυσοκαλυβίων

είχε λίγο χώμα και ήταν πιο φθηνό. Περνούσε με ξηροφαγία. Αν είχε κανέ­να φιλοξενούμενο, μαγείρευε κάτι. Με χόρτα και λαχανίδες περνούσε, πάντα λίγα, πάντα φτωχά. Άκρος νηστευτής, ο πιο πλούσιος πένης των Καυσοκαλυβίων.

Μάζευε τσάι του βουνού από τον Άθωνα, λεβάντα και αμάραντα και τα έδινε στους Ρώσους να τα στέλνουν ευλογία στην πατρίδα τους ή πήγαινε στις Καρυές να τα δώσει. Πάντα πήγαινε στον λάκκο του Άδειν στην Καψάλα, στο Κελλί του «Άξιόν Έστι», εκεί

Το Ι. Κελλί Άξιον Εστί, Καψάλα

που πρωτοψάλθηκε το 980 ο αρχαγγελικός ύμνος προς τη Θεοτόκο.

Με όλη τη δύ­ναμη της ψυχής του έψαλλε τον εξαίσιο ύμνο κι εκινείτο η κανδήλα της Παναγίας. Δείγμα της μεγάλης ευλαβείας του και δώρο της Παναγίας σε αυτόν. Στην Καλύβη του τα βράδια, κάθε που γύριζε πλευρό, έλεγε όλο το τροπάριο του «Άξιόν Έστι». Έφθανε να το λέει δυνατά δέκα φορές κάθε βράδυ. Ενοχλείτο ο υποτακτικός του, μέχρι που το συνή­θισε. Και μία εικόνα του Εσταυρωμένου που είχε, θαυμαστά δάκρυζε. Υμνούσε ακατάπαυστα έως το τέλος της ζωής του τον Θεό, την Παναγία, τους αγίους.

Απ’ το πιάτο του το καλοκαίρι έτρωγε κι ένα φίδι. Ήταν άκακος, απλός και χαριτωμένος. Χαιρόταν με το παραμικρό σαν παιδί. Ήταν άξιος των μακαρισμών του Κυρίου περί της παιδικής ακακίας, όπως μάς διηγήθηκε ο Γέροντας Ιωακείμ ο Καρυώτης (+1988).

Επιστρέφοντας κάποτε από Καρυές για Δάφνη τον έπιασε δυνατή βροχή. Βράχηκε πολύ κι έπαθε πνευμονία. Ανεπαύθη στις 20.9.1938 στο φτωχό και ταπεινό του καλύβι, δοξάζοντας εκ βαθέων τον Θεό κι ευχαριστώντας εγκάρδια τη Θεοτόκο, την προστάτισσα του θεοφύτευτου Περιβολιού της.

Πηγές -Βιβλιογραφία: Μωυσέως Αγιορείτου μοναχού, Αγιορείτικες Διηγήσεις του Γέροντος Ιωακείμ, Θεσσα­λονίκη 1989, σσ. 149-151. Μαξίμου Καυσοκαλυβίτου ιερομ., Ασκητικές μορφές και διηγήσεις από τον Άθω, Άγιον Όρος 20013, σσ. 237-239.

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Α΄ , σελ. 323-324, Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.

proskynitis 

https://simeiakairwn.wordpress.com

ellasnafs.blogspot.com 

Τρία συνταρακτικά περιστατικά που αποδεικνύουν ότι η Θεία Κοινωνία είναι απρόσβλητη όχι μόνο από βακτήρια και ιούς, αλλά και οτιδήποτε άλλο!

Περιστατικό πρώτο

Διηγείται ο γνωστός στα μέλη της συντακτικής ομάδας του ιστολογίου μας πρεσβύτερος π. Γ.Λ.:

«Ο κατά σάρκα πατέρας μου ιερέας π. Ε.Λ. είχε μόλις Λειτουργήσει στην Ενορία του σε κάποιο χωριό της Χαλκιδικής. Καθώς τελείωνε την Κατάλυση, θέλησε να προσθέσει λίγο νερό, όπως συνηθίζεται συχνά, για να καταλύσει ευκολότερα. Αφού κοίταξε στο ερμάριο, εντός του Ιερού Βήματος, όπου κρατούσε το νερό, διαπίστωσε ότι είχε τελειώσει και έστειλε το νεωκόρο να του φέρει από την αποθήκη. Μόλις ο τελευταίος γύρισε με το νερό, ο πατέρας μου πρόσθεσε μια αρκετά καλή ποσότητα ύδατος για να διευκολύνει την Κατάλυση…