Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου: Καημένη, βρεγμένη σανίδα, ποῦ εἶσαι;

 

 

 

«Τί εἶναι οἱ στρατιῶτες; Εἶναι τά παιδιά τοῦ λαοῦ, τά παιδιά μας, εἶναι αὐτοί πού ἀποτελοῦν τό στρατό. Οἱ

ἀντιρρησίες συνείδησης, ξέρετε τί θά πεῖ, τί εἶναι αὐτοί οἱ ἀντιρρησίες συνείδησης; «Δέν πάω, γιατί δέν πιάνω ὅπλο». Τό ἔκαναν οἱ χιλιαστές, τώρα τό κάνουν καί οἱ μή χιλιαστές! «Εἶμαι ἀντιρρησίας συνείδησης» … Θά μοῦ τό ἐπιτρέψετε; Καημένη, βρεγμένη σανίδα, ποῦ εἶσαι;  Ἄ,… θά μοῦ πεῖτε: «Βία… καταπίεση…».  Ζητῶ συγγνώμη!».

(Ἠσαΐας, ὁμιλία 16η)

Η ζακετούλα του Δεσπότη – Αρχιμ. Αντωνίου Στυλιανάκη

Νά ἐξομολογηθῆτε, καί μετά νά κοινωνήσετε. Μακαριστός πρώην Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης

ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΗΤΕ, ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΗΣΕΤΕ – ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΣΩΖΕΙ, ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

Τι σημαίνει Ομολογία Πίστεως;

Ποιές είναι οι απαράβατες   (προϋπο)θέσεις που πρέπει να έχει κατά νου ένας ορθόδοξος χριστιανός;

Παραθέτουμε κείμενο του Αγίου Νικοδήμου που απαντά με σαφήνεια στην ερώτηση αυτή:

Πρώτα-πρώτα, λοιπόν, ομολογούμε και κηρύττουμε και αποδεχόμαστε τα δώδεκα άρθρα πού Βρίσκονται στο κοινό Σύμβολο της Πίστεως, δηλαδή αυτά πού περιέχονται στο «Πιστεύω εις ένα Θεόν», τα οποία καθημερινά τα διαβάζουμε και ό καθένας μόνος του και από κοινού, και στα κελλιά μας και στις άγιες εκκλησίες του Θεού, στις όποιες θα τύχει να παρευρεθούμε. 

Διότι ακούμε τον θείο Χρυσόστομο να λέγει: «Είναι δόγματα πού κατέβηκαν από τον Ουρανό οι φρικτοί κανόνες πού βρίσκονται στο Σύμβολο» (στην Ομιλία Μ’ στην Α’ προς Κορινθίους).

Σύντομες πνευματικές συνταγές τοῦ ἀειμνήστου Δημητρίου Παναγοπούλου

Σύντομες πνευματικές συνταγές

του αειμνήστου Δημητρίου Παναγοπούλου

* Ο Χριστός είναι αυτός που μας έφτιαξε και αυτός που μας εξαγόρασε με το Αίμα Του! Από φιλότιμο και μόνο, γι’ αυτά που μας έκανε ο Χριστός, έπρεπε να αλλάξει κάθε άνθρωπος και να πολιτεύεται διαφορετικά στη ζωή του, εν μετανοία. Αλλά πού τέτοιο φιλότιμο…! 

* Αν ο άνθρωπος ήθελε να βάλει έναν κανόνα στον εαυτόν του, για ένα μήνα να προσευχόταν και να έλεγε: Χριστέ μου, τι είσαι για μένα, ε τότε, θα έκλαιγε σε όλη του την υπόλοιπη ζωή. Όταν του δείξει ο Χριστός, τι έκανε γι’ αυτόν, θα έκλαιγε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του και θα ντρεπόταν για τον εαυτόν του! Θεληματικά θα «δουλωνόταν», θεληματικά θα παραδιδόταν στα χέρια του Θεού. Δεν θα διατεινόταν, όπως κάνει τώρα, ότι ο Θεός θέλει δούλους… 

Αντίσταση!

Αντίσταση, κατά το λεξικό, καλοί μου φίλοι, είναι η εκδήλωση σταθερής εναντίωσης, η άρνηση αποδοχής, σύμπλευσης η υποχώρησης σε κάποιον ή και σε κάτι που προσπαθεί να επιβληθεί!

Τι πλούτος εννοιών! Τι βάθος περιεχομένου στ’ αλήθεια! Η αντίσταση, δηλαδή, δεν είναι απλώς η διαφωνία, ούτε δε και η εναντίωση σε κάποιον ή κάτι. Είναι η εκδήλωση σταθερής, άκαμπτης και ασυμβίβαστης εναντίωσης σ’ αυτόν τον κάποιον ή το κάτι που προσπαθεί να μας επιβληθεί. Και επιπλέον, είναι η μόνιμη άρνηση να τ’ αποδεχθείς, να συμπλεύσεις μαζί του(ς), είναι η ανυποχώρητη στάση σου απέναντί του(ς)!

Να γιατί αυτή η λέξη, αυτή η έννοια καλύτερα, πληροί κάθε νεανική ψυχή. Εκφράζει απολύτως κάθε νέο και νέα. Και καθέναν που διαθέτει νεανική ζωντάνια, μεγάλη και άφθαστη (νεανική) δύναμη και βέβαια νεανική εγρήγορση! Γιατί χωρίς αυτά τα στοιχεία της ζωντάνιας, της δύναμης και της εγρήγορσης, και μάλιστα της νεανικής, ποιος στ’ αλήθεια μπορεί ν’ αντισταθεί;

Πραγματικά! Μονάχα τα ζωντανά ψάρια, τα δυνατά, μπορούν και πηγαίνουν αντίθετα στο ρεύμα. Τα άρρωστα, τα γέρικα, τα ασθενικά, πολύ δε περισσότερα τα νεκρά, πηγαίνουν όπου και όπως βαδίζει το ρεύμα του ποταμού. Αυτό δε το «αντίθετα στο ρεύμα», είναι και η πλήρης έκφραση της αντίστασης, ξέρετε…

«Το αμάρτημα αυτό δεν συγχωρείται με χρήματα, αλλά με ζητιάνεμα, για να ταπεινωθείς, για να φύγει ο εγωισμός, για να πέσει η μύτη ως το χώμα»

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης ο απλανής πνευματικός.

Ο όσιος Γεώργιος δεν προσπαθούσε να προσελκύσει κόσμο και να αποκτήσει πολλά πνευματικά τέκνα. Δεν επιθυμούσε καθόλου δόξες, τιμές και μεγαλεία. Δεν ήθελε πλήθη να τον κολακεύουν, επαινούν και ακολουθούν. Μάλιστα, όταν έβλεπε ότι δεν είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να τηρήσουν τους λόγους του, τους έστελνε σε διάφορους άλλους πνευματικούς.

Το λειτούργημα του πνευματικού το θεωρούσε υπεύθυνο, ότι είχε λόγο να δώσει στον Θεό για όλα, και δεν επέτρεπε στον εαυτό του εύκολες «οικονομίες». Προτιμούσε να τον πουν σκληρό, παράξενο, αυστηρό, ιδιότροπο, αφιλάνθρωπο και υπερβολικό, παρά να παραβεί τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας.

Τα μάτια να βλέπουν και να μη βλέπουν…

Πίστη: Τα μάτια να βλέπουν και να μη βλέπουν.

Τ ‘αυτιά ν’ ακούν και να μην ακούν.

Το στόμα να μη βλασφημεί.

Κλειδί στο στόμα.

Να μη μεταφέρετε λόγια από τον ένα στον άλλο.

Να έχετε για όλους αγάπη.

Να σκεπάζετε, να σας σκεπάζει ο Θεός.

Πολλάν υπομονήν να κάμετε, πολλάν υπομονήν.

 

Αγία Σοφία της Κλεισούρας

https://www.elromio.gr

ellasnafs.blogspot.com 

ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΣΗΚΩΝΟΜΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΦΤΩ;

Ἐάν φοβᾶσαι, δέν εἶσαι Χριστιανός...

Το Πανάγιον «Ακτιστοσυμπλαστουργοσύνθρονον» Πνεύμα! (Βίντεο)

Για την Εορτή δείτε ΕΔΩ

 

* * *

Ομιλία για το Άγιο Πνεύμα, το Θεό Παράκλητο

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 

Ο δε παράκλητος, το Πνεύμα το Αγιον o πέμψει ό πατήρ εν τω ονόματι μου, εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα ά ειπόν ύμίν. (Ιωάν.14,26)

Τί άλλο πρακτικό μήνυμα έχουν αυτοί οι λόγοι παρά τούτο: ότι είναι απαραίτητο να προσευχόμαστε καθημερινά να έλθει σ’ εμάς ή Χάρις τού Αγίου Πνεύματος, ακριβώς όπως προσευχόμαστε για το ψωμί της κάθε ημέρας. Ό Θεός Πατέρας είναι πρόθυμος να μάς στείλει τον Θεό Παράκλητο κάθε ημέρα, άλλα ζητά να προσευχόμαστε καθημερινά γι’ αυτό. Διότι ακριβώς όπως συμβαίνει με το ψωμί, πού άλλοτε είναι άφθονο και άλλοτε σπανίζει, έτσι συμβαίνει και με το Άγιο Πνεύμα.
Ό Παράκλητος, το Πνεύμα το 'Άγιο, έρχεται σ’ εμάς και φεύγει ανάλογα με τον ζήλο η την απροθυμία μας στην προσευχή, ανάλογα με τα καλά έργα μας και την υπομονή μας. Γι’ αυτό ή Εκκλησία καθιέρωσε να ξεκινούν οι εωθινές Ακολουθίες από την επίκληση του Αγίου Πνεύματος: «Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αλήθειας...» και μετά με την ευχή «έλθέ και σκήνωσον εν ήμίν...». Γιατί;

Διότι, χωρίς το 'Άγιο Πνεύμα, δεν γνωρίζουμε ούτε καν πώς να χρησιμοποιούμε τον καθημερινό άρτο όπως πρέπει, γιά την σωτηρία μας.

Εκείνος υμάς διδάξει πάντα: αυτό σημαίνει πώς, κάθε ήμερα και κάθε νύκτα, ανάλογα με τις συνθήκες και περιστάσεις στις όποιες βρίσκεστε, Εκείνος θά σάς οδηγήσει, νουθετήσει και διδάξει τί πρέπει να σκέπτεστε, τί πρέπει να πείτε, τί πρέπει να κάνετε. Γι’ αυτό δεηθείτε προς τον Θεό Πατέρα, ζητείστε Του μόνον το ’Άγιο Πνεύμα και Αυτό θά σάς φέρει όλα όσα χρειάζεστε τήν κάθε στιγμή. Όταν κατέλθει σε εσάς το 'Άγιο Πνεύμα, θά τα γνωρίζετε όλα, θά τα κατανοείτε όλα και θά είσαστε ικανοί γιά όλα όσα είναι αναγκαία.

Και υπομνήσει υμάς πάντα ά είπον ύμίν: Τούτο σημαίνει: «Μή φοβάστε πώς θά ξεχάσετε τήν διδαχή Μου και τούς λόγους Μου. Ό Παράκλητος γνωρίζει και Αύτός όλα όσα γνωρίζω• όταν επομένως έλθει σε εσάς, όλα όσα σάς έχω διδάξει θά είναι «εν ύμίν», συν Αύτώ».

~Ω! Αγαθέ Παράκλητε, έλθέ και σκήνωσον εν ήμίν, όχι επειδή εμείς το αξίζουμε, αλλά χάριν του Κυρίου Ιησού Χριστού και κατά τήν δική Σου άπειρη Αγαθότητα.

Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

https://apantaortodoxias.blogspot.gr

http://makkavaios.blogspot.gr/2018/05/blog-post_68.html 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ - Περί του Αγίου Πνεύματος

ΠΗΓΗ

Ὁ μασόνος βουλευτής - Δημήτριος Παναγόπουλος

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: «Πες ελεύθερα τη γνώμη σου, για να βουβαθεί το εγώ σου»

…Σε ένα άλλο σημείο διαβάζουμε επιπρόσθετα ότι «αν κάποιος έχει να προτείνει κάτι για το διακόνημά του, να μου το πει ελεύθερα κι εγώ θα αποφασίσω.

Να το πει όμως όχι για να επιβάλλει τη γνώμη του, αλλά για να μπορώ να ξέρω τι σκέπτεται». Είναι αδύνατον, όπως φαίνεται, ο μοναχός ως άνθρωπος, ως ξεχωριστή προσωπικότητα, να καταπνίξει εντελώς τη σκέψη του, να μην έχει καθόλου γνώμη (οι Πατέρες λένε άλλωστε ότι το νόημα της υπακοής είναι να εγκαταλείπουμε τη δική μας, υπαρκτή γνώμη και να εγκολπωνόμαστε ειλικρινά αυτή του Γέροντα).

Και για να φτάσει κανείς στην μεγάλη αρετή, για την οποία μας μιλούν τα ιερά βιβλία, οπότε το πνεύμα του ασκητή συστοιχεί απολύτως με αυτό του (διακριτικού) Γέροντα και προπαντός με το θέλημα του Θεού («όσοι πνεύματι Θεού άγονται, ούτοι εισίν υιοί Θεού»), πρέπει προηγουμένως ο μοναχός να μάθει να λέγει ταπεινά τι σκέπτεται για κάποιο ζήτημα και να το θέτει στη κρίση του προϊσταμένου. Δεν πρέπει να παραδίδεται στον λογισμό «ο Γέροντας θα με παρεξηγήσει, θα πει ότι θέλω να του επιβληθώ, καλύτερα να μην του πω απλά και ταπεινά τι σκέπτομαι».

Γέρων Ἰουστῖνος Πάρβου: «Τὰ σχολεῖα, ἤδη ἀπ' τὸ νηπιαγωγεῖο, ἔχουν τὸν δαιμονικὸ σκοπό τους: νὰ ἀποβάλλουν τὰ παιδιὰ τὸ αἴσθημα τῆς ντροπῆς καὶ νὰ ἐκτραποῦν ἀπὸ τὸν χριστιανικὸ δρόμο»

Ἀναφερόμενος ἀργότερα, ὁ π. Ἰουστίνος, σὲ ζητήματα ἤθους καὶ παιδείας, ἔλεγε: «Σήμερα, τὴ χριστιανικὴ καὶ ἠθικὴ διάπλαση ἑνὸς παιδιοῦ μπορεῖ νὰ τὴν προσφέρει μόνο μία πνευματικὰ ὑγιὴς οἰκογένεια. Δυστυχῶς, πλέον, οἱ ἐκπαιδευτικοὶ θεσμοὶ ἔχουν γίνει παράγοντες ἀντιχριστιανικῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν. Σὲ διδάσκουν νὰ εὐθυγραμμίζεσαι μὲ τὸν ἀθεϊστικὸ ‘ἐπιστημονικὸ’ ὀρθολογισμὸ καὶ μὲ τὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο καὶ σοὺ δικαιολογοῦν τὶς εἰδεχθέστερες τῶν ἁμαρτιῶν, ποὺ ντρέπεσαι ἀκόμη καὶ νὰ τὶς ἀναφέρεις. Τὰ σχολεῖα, ἤδη ἂπ΄ τὸ νηπιαγωγεῖο, ἔχουν τὸν δαιμονικὸ σκοπό τους: νὰ ἀποβάλλουν τὰ παιδιὰ τὸ αἴσθημα τῆς ντροπῆς καὶ νὰ ἐκτραποῦν ἀπὸ τὸν χριστιανικὸ δρόμο· μὲ ἄλλα λόγια, σοὺ βρίσκουν δουλειὰ γιὰ νὰ σὲ ἀπασχολοῦν καὶ νὰ μὴν πηγαίνεις τὴν Κυριακὴ στὴν ἐκκλησία». 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ζωὴ Θυσιαζομένης Ἀγάπης» γιὰ τὸν Γέροντα Ἰουστίνο Πίρβου, σέλ. 24

 

 ΠΗΓΗ

* * *

16 χρόνια σε ανήλιαγες φυλακές της Ρουμανίας Γέρων Ιουστίνος Πίρβου

 ΠΗΓΗ ΒΙΝΤΕΟ

Περί καλών ανθρώπων και Παραδείσου

Υπάρχουν άνθρωποι, που είναι κατά πάντα καλοί άνθρωποι, αλλά καθόλου Χριστιανοί. Ούτε μυρμήγκι πειράζουνε, αλλά με τη ζωή τους ποδοπατούνε τον Χριστό. 

Αυτοί οι άνθρωποι πάνε κατευθείαν στην κόλαση και μάλιστα σε ειδική κόλαση! 

Να ξέρετε, ότι η κόλαση είναι γεμάτη από καλούς ανθρώπους!

Γιατί ο Χριστός δεν ήρθε στη γη για να κάνει καλούς ανθρώπους, αλλά ήρθε για να κάνει πολίτες της Βασιλείας των Ουρανών, να τους πολιτογράψει, να τους αλλάξει το αίμα (με τη Θεία Κοινωνία) και από κοινούς ανθρώπους, να τους κάνει καινούς και από θνητούς, να τους κάνει βασιλόπουλα.

Άρα το ζήτημα δεν είναι να είμαι καλός ή κακός άνθρωπος, 

αλλά αν είμαι με το Χριστό με τη Ζωή ή όχι. 

Είναι δηλ. ζήτημα Ζωής ή θανάτου.

 Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

ΠΗΓΗ

Ο αδαμάντινος ασκητής του Άθωνα Παρθένιος, ηγούμενος της Ι.Μ. Αγίου Παύλου Αγίου Όρους, ομιλεί για το μαρτυρικό Πάσχα του 2020 (ΒΙΝΤΕΟ)

«Ανοίξτε τις εκκλησιές και βγάλτε τα άγια λείψανα να κάνετε λιτανείες να ενισχυθεί και να πάρει ευλογία ο κόσμος»

Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων Κατήχησις μυσταγωγική Δ΄: «ΠΕΡΙ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ» και δύο απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του μακαριστού Γέρ. Αθανασίου Μυτιληναίου για την ουσία του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας

Η ΔΙΟΡΑΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

ΓτΧτΠτΑ: Ευχαριστούμε τον π. Άγγελο για την αποστολή του κειμένου και το ιστολόγιο «Εθνέγερσις» για την επεξεργασία του κειμένου και την προσθήκη φωτογραφιών

* * *

Ἐπίκαιρες διδαχές καί νουθεσίες σέ σύγχρονα ἐκκλησιαστικά καί ἐθνικά θέματα

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος                                                                                   27-03-2020

1. Σύντομος βίος Γέροντος Βασιλείου

Ὁ Γέρων Βασίλειος ὁ Καυσοκαλυβίτης γεννήθηκε στήν Κρήτη τό 1922, ἀλλά μεγάλωσε στήν Κόρινθο. Σέ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν ἐγκαταστάθηκαν οἰκογενειακῶς στό Λουτράκι.  

 Ἐκεῖ δούλευε ὡς καροποιός μέ τήν τέχνη τοῦ ροδᾶ στό ἐργαστήριο τοῦ πατέρα του. Γράμματα πολλά δέν γνώριζε. Εἶχε, ὅμως, μεγάλη ἐπιθυμία ἀπό μικρός νά γνωρίσει τά γράμματα τοῦ Θεοῦ, γι' αὐτό εἶχε τάξει ἀπό μικρός νά γίνει μοναχός. 

Ἡ κλήση του αὐτή ἦταν τόσο ἐμφανής, ὥστε οἱ συγγενεῖς καί οἱ συμμαθητές του ἀπό πολύ μικρό τόν ἀποκαλοῦσαν «ὁ καλόγερος». Ξεχώριζε ἀπό τά ἄλλα παιδιά τῆς ἡλικίας του. Στό σχολεῖο ἤ στό σπίτι προτιμοῦσε νά ἀγιογραφεῖ, ἀντί νά παίζει, ὅπως ἔκαναν ὅλα τά παιδιά.   

  

Ἄν καί εἶχε μεγάλο πόθο νά γίνει μοναχός, βρέθηκε σέ ἡλικία δεκαεννέα ἐτῶν παντρεμένος μέ μιά συνομήλικη κοπέλα ἀπό τό Λουτράκι. Μέσα στή φτώχεια μεγαλώσανε καί τά τέσσερα παιδιά τους. Ἐνῶ ἡ Ἑλλάδα βρισκόταν σέ ἐμπόλεμη κατάσταση, πατέρας δύο παιδιῶν πλέον, ὑπηρέτησε στόν Ἑλληνικό Στρατό. Μετά ἀπό πέντε χρόνια ἐπέστρεψε στό Λουτράκι, ὅπου ἐργάστηκε ὡς καροποιός ἀρχικά, κι ἔπειτα ὡς μαραγκός. Οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς ἐνίσχυαν τήν πίστη του καί τίς ἀντιμετώπιζε πάντα μέ προσευχή. Ἰδιαίτερα εὐλαβοῦνταν τήν Παναγία μας.

Ὅταν ἔφυγε ἀπό τήν ζωή ἡ σύζυγός του, ἐκεῖνος ἔφυγε γιά τό Ἅγιον Ὄρος. Δέν παρέλειψε προηγουμένως νά τακτοποιήσει καί τά τέσσερα παιδιά του. Στό Ἅγιον Ὄρος δέν κάθισε πολύ.  Πῆρε τήν καλύβη του καί μετά πῆγε στά Ἱεροσόλυμα, στόν Πανάγιο Τάφο. Ἐκεῖ τόν χειροθετήσανε κι ἔλαβε τό μικρό ἀγγελικό σχῆμα. 

Προηγουμένως, τόν εἶχε χειροθετήσει ἀναγνώστη καί τοῦ διάβασε τήν ρασοευχή ὁ πατήρ Χρυσόστομος ὁ Γρηγοριάτης στόν Ναό, πού ὁ Γέρων εἶχε χτίσει στά Κοιμητήρια τοῦ Λουτρακίου. Ὁ συγκεκριμένος Ναός εἶναι ἀφιερωμένος στήν Παναγία τήν Μυρτιδιώτισσα καί στόν Ἅγιο Θεόδωρο τόν Στρατηλάτη. Ἀναγνώστη τόν χειροθέτησε καί ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Κορίνθου κυρός Παντελεήμων.

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος - Παραινετικὸν πρὸς Ὀλυμπιάδα

 

Carmina quae spectant ad alios, Ad Olympiadem (carm. 6) (ΤΟΜΗ Β´. ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΤΕΡΩΝ)

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἔστειλε σὲ μιὰ πνευματική του θυγατέρα, (τὴν Ὀλυμπιάδα), τὴν κατωτέρω ἐπιστολὴ ὡς «δῶρο» γιὰ τὸν γάμο της, ποὺ μόλις τέλεσε. Ἡ κατωτέρω ἐπιστολὴ ἔχει βάθος Θεολογίας καὶ ψυχολογίας. Καὶ πάνω ἀπ᾿ ὅλα δίνει στὴ σύζυγο πολύτιμες συμβουλὲς γιὰ ἕναν πετυχημένο γάμο. Γράφει (Μετάφραση ὑπὸ κ. Ἀθηνᾶς Α. Καραμπέτσου, φιλολόγου, βλ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», φ. 31.3.2000, σελ. 3. Ἐλήφθη ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΓΑΜΟΣ - Πνευματικὸ Γυμναστήριο», Ἀρχ. Βασιλείου Π. Μπακογιάννη, Ἐκδόσεις: Νεκτ. Παναγόπουλος)

Τέκνον ἐμόν, τὸ δέ τοι πεμπτήριον ἐσθλὸν ὀπάζω Γρηγόριος· πατρὸς δὲ παραίφασίς ἐστιν ἀρίστη. Οὐ χρυσὸς λιθάκεσσι μεμιγμένος, εὐγενέεσσι Κόσμος θηλυτέρῃσιν, Ὀλυμπιὰς, οὐδὲ μὲν εἶδος Χρώμασι φαρμάσσειν βασιλήϊον, αἴσχεϊ τερπνῷ, Εἶδος ἐπ᾿ εἶδος ἄγουσαν ὀλοίϊον. Εἵματα δ᾿ ἄλλαις Πορφύρεα, χρύσεα, διαλαμπέα, σιγαλόεντα, Αἷς οὐδὲν βιότοιο διαυγέος εὖχος ἔπεστι. Σοὶ δὲ σαοφροσύνη τε μέλοι, καὶ κάλλος ἀγητὸν Ὄμμασι κευθομένοισιν. Ὁδὲ τρόπος, ἄνθος ἄριστον, Ἔμπεδον, ἀστυφέλικτον, ἀοίδιμον εὖχος ἐχούσῃ.Ἅζεο μὲν πρώτιστα Θεόν, μετέπειτα δ᾿ ἀκοίτην,

...πρέπει να πάω στην Εκκλησία; (Δημήτριος Παναγόπουλος)

Μετὰ τὸ τέλος μιᾶς ὁμιλίας ποὺ ἔκανα στὴν Πάτρα, ἦρθε ἕνας δικηγόρος καὶ μοῦ λέει:

- κ. Παναγόπουλε ὅπως τὰ εἶπες στὴν ὁμιλία, πρέπει νὰ πάω στὴν Ἐκκλησία;

- Ναὶ στὴν Ἐκκλησία...

- Μὰ εἶναι οἱ παπᾶδες στὴν Ἐκκλησία!