Σαν σήμερα πέρασε στην αιωνιότητα ο ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ Ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ (ΝΙΚΗΤΑΣ ΣΤΑΜΑΤΕΛΟΠΟΥΛΟΣ) - 1781- 25 Σεπτεμβρίου 1849

Ένας από τους πιο ανιδιοτελείς και αγνούς αγωνιστές της Επανάστασης που πέθανε ως ζητιάνος!

 

Όταν ένας ήρωας έσβησε την... Ολυμπιακή φλόγα

Από τον Aμφοτεροδέξιο

 

16 Σεπτέμβρη του 1976. 

 

Ο Σοβιετικός παγκόσμιος πρωταθλητής τεχνικής κολύμβησης Σαβάρς Καραπετιάν κάτοχος 11 παγκόσμιων ρεκόρ, 17 φορές πρωταθλητής κόσμου, 13 φορές πρωταθλητής Ευρώπης και 7 φορές πρωταθλητής Σοβιετικής Ένωσης, μόλις έχει τελειώσει την καθημερινή του προπόνηση των 20 χιλιομέτρων στη λίμνη Γερεβάν. Ξάφνου βλέπει ένα τρόλεϊ με 92 επιβάτες να πέφτει στη λίμνη.

Χωρίς να χάσει καιρό ο Σαβάρς  Καραπετιάν κολυμπά μέχρι εκείνο το σημείο και βουτά σε βάθος 10 μέτρων για να βρει το τρόλεϊ που είναι βυθισμένο και σχεδόν αόρατο από την λάσπη που είχε σηκωθεί.

Σπάει το πίσω παρμπρίζ με τα πόδια και μέσα από αυτό, αρχίζει να βγάζει ανθρώπους, να τους ανεβάζει στην επιφάνεια. Εκεί τους παραλαμβάνει  ο αδελφός του που προπονούνταν μαζί του, ο οποίος τους αφήνει στην ξηρά που απέχει 25 μέτρα.
 

Τα λεπτά κυλούν δραματικά.

Ηρώ Κωνσταντοπούλου – Δρόμος προς τη θυσία (5 Σεπτεμβρίου 1944)

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου («Ηλέκτρα»)

.

Του Στέφανου Μίλεση

Κάθε χρόνο, στις 5 Σεπτεμβρίου, η «Φωνή των Πειραιωτών» υπό την Αιγίδα του Δήμου Πειραιά, τελεί επιμνημόσυνη δέηση μπροστά στον ανδριάντα της Ηρούς Κωνσταντοπούλου στην Τερψιθέα καθώς 5 Σεπτεμβρίου ήταν η ημέρα που εκτελέστηκε, θυσία στην ελευθερία.

Καθώς λοιπόν η πόλη μας φιλοξενεί άγαλμα της ηρωικής αυτής αγωνίστριας, θεωρώ υποχρέωση να γράψω ένα μικρό ιστορικό για την Ηρώ Κωνσταντοπούλου. Ποια ήταν αλλά κυρίως πώς πέθανε.

Όταν μπήκαν οι Γερμανοί, η Ηρώ Κωνσταντοπούλου ήταν μόλις 14 ετών. Κι όταν έπειτα άρχιζε να ζώνει η πείνα και οι στερήσεις της κατοχής, η μικρή Ηρώ κάλεσε τους συμμαθητές της στο σπίτι της. Τους άνοιξε την αποθήκη τους σπιτιού της και τους υπέδειξε να μπουν μέσα για να χορτάσουν τη πείνα τους. Αργότερα όταν οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ έγραφε στο Κουκάκι συνθήματα στους τοίχους, μαζί με άλλα παιδιά της ηλικίας της.

Η μητέρα της μόλις κατάλαβε ότι η μοναχοκόρη της είχε οργανωθεί σε αποστολές της ΕΠΟΝ της έκανε συστάσεις να φυλάγεται, γεμάτη ανησυχία όπως θα ήταν κάθε γονιός για το παιδί του. Τότε η Ηρώ της απάντησε «Ντροπή Μαμά να το λες αυτό, μια Σπαρτιάτισσα!». Παράλληλα συνέχιζε να γυμνασιακά της μαθήματα με ιδιαίτερη μάλιστα έφεση στις ξένες γλώσσες. Ήταν στο γυμνάσιο και μιλούσε ήδη άριστα εκτός από τα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά και Ιταλικά.

Λόγω αυτής της ιταλομάθειάς της ανέλαβε και την πρώτη της αποστολή που ήταν σχετική. Πλησίασε έναν Ιταλό δήθεν για να πάνε μαζί βόλτα. Λίγα μέτρα πιο κάτω όμως, δύο τρεις άνδρες, συναγωνιστές της Ηρούς, έπεσαν πάνω του προσβεβλημένοι. Κι αυτό διότι έκαναν πως ήταν τα αδέλφια της, που αυστηρών αρχών, ζητούσαν λόγο από τον Ιταλό. Και πάνω στα σπρωξίματα και στις κουβέντες «Ρε την αδελφή μας….», του πήραν τα όπλα που είχε πάνω του. Με αυτό τον τρόπο απέφευγαν για λίγο τα αντίποινα των κατακτητών, καθώς οι βιαιοπραγίες μεταβάλλονταν από αντιστασιακού σε οικογενειακού-εθιμικού χαρακτήρα.

2 Σεπτεμβρίου 1877: εκοιμήθη ο Κων/νος Κανάρης (αφιέρωμα με βίντεο)

Ο Κωνσταντίνος Κανάρης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ήρωες της  Ελληνικής Επανάστασης του 1821 κατορθώνοντας μέσω της πυρπόλησης της Τουρκικής Ναυαρχίδας να προκαλέσει τον θαυμασμό ολόκληρης της Ευρώπης για τη μικρή κουκίδα επάνω στο χάρτη με το όνομα Ελλάδα που αντιμαχόταν τον τουρκικό ζυγό.

Παρά τις αντιπαραθέσεις για τον τόπο καταγωγής του αν πρόκειται για την Πάργα ή τα Ψαρά, ο Κανάρης έχει μείνει στην ιστορία ως βέρος Ψαριανός μιας και όλη του η δράση είναι συνδεδεμένη με το νησί ενώ και η οικογένειά του έμεινε και αναπτύχθηκε στα Ψαρά.

Λέγεται ότι γεννήθηκε μεταξύ του 1790 και 1793 στα Ψαρά από τον Ψαριανό Δημογέροντα Μικέ Κανάριο και την Μαρώ Μπουρέκα ενώ έχασε τον πατέρα του σε πολύ μικρή ηλικία και μη έχοντας άλλη διέξοδο άρχισε να δουλεύει σε πλοία άλλων συγγενών του κυρίως του θείου του Δημήτρη Μπουρέκα. Μάλιστα σε ηλικία μόλις 20 ετών ανέλαβε καπετάνιος του πλοίου και ταξίδεψε σε όλη τη Μεσόγειο, ενώ δύο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε την Δέσποινα Μανιάτη κόρη γνωστής ναυτικής οικογένειας των Ψαρών με την οποία απέκτησαν και εφτά παιδιά, έξι αγόρια και ένα κορίτσι.

ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΤΑ ΡΑΣΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΙΕΡΩΜΕΝΟΙ...

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΑΣ. (ελέχθει τον Ιούλιο του 2016)

 

 

ΠΗΓΗ

«Το αμάρτημα αυτό δεν συγχωρείται με χρήματα, αλλά με ζητιάνεμα, για να ταπεινωθείς, για να φύγει ο εγωισμός, για να πέσει η μύτη ως το χώμα»

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης ο απλανής πνευματικός.

Ο όσιος Γεώργιος δεν προσπαθούσε να προσελκύσει κόσμο και να αποκτήσει πολλά πνευματικά τέκνα. Δεν επιθυμούσε καθόλου δόξες, τιμές και μεγαλεία. Δεν ήθελε πλήθη να τον κολακεύουν, επαινούν και ακολουθούν. Μάλιστα, όταν έβλεπε ότι δεν είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να τηρήσουν τους λόγους του, τους έστελνε σε διάφορους άλλους πνευματικούς.

Το λειτούργημα του πνευματικού το θεωρούσε υπεύθυνο, ότι είχε λόγο να δώσει στον Θεό για όλα, και δεν επέτρεπε στον εαυτό του εύκολες «οικονομίες». Προτιμούσε να τον πουν σκληρό, παράξενο, αυστηρό, ιδιότροπο, αφιλάνθρωπο και υπερβολικό, παρά να παραβεί τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας.

Σωκράτης Γκιόλιας: 10 χρόνια από τη στυγερή δολοφονία του - Δέχτηκε 17 σφαίρες έξω από το σπίτι του!

Η ανάρτηση του αδερφού του και εκδότη του Sportime Περικλή Γκιόλια με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από το θάνατο του Σωκράτη.

«Πέρασαν 10 χρόνια… Ευτυχώς έχουμε την ευκαιρία να τιμούμε τη μνήμη του Σωκράτη μέσω του Sportime. Μα πάνω από όλα έχουμε τη δυνατότητα να υπενθυμίζουμε πως ο Σωκράτης Γκιόλιας ήταν δημοσιογράφος, αθλητικογράφος και ρεπόρτερ στίβου. Είχε βάλει σκοπό της ζωής του όλοι οι αθλητές στίβου να έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν το ταλέντο τους. Αξίζει να αναφέρεται αυτό, αξίζει να υπενθυμίζουμε τη δημοσιογραφική του ιδιότητα, ειδικά μέσα από μια αθλητική εφημερίδα. Εκείνος έβαλε το στίβο μέσα σε αυτή, ο Σωκράτης έκανε το μονόστηλο να γίνει δισέλιδο και πολυσέλιδο αφιέρωμα. Ας το υπενθυμίζουμε, μιας και η ΕΣΗΕΑ και ο ΠΣΑΤ δείχνουν να το έχουν ξεχάσει.»

ΠΗΓΗ

 

--------------------------------------------------------------------------

 Σωκράτης Γκιόλιας: 10 χρόνια από τη στυγερή δολοφονία του - Δέχτηκε 17 σφαίρες έξω από το σπίτι του!

« ...Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι ο Σωκράτης με τον μικρότερο αδερφό του πήγαιναν στο Άγιο Όρος από την ηλικία των 9-10 ετών. Μάλιστα την πρώτη φορά, το 1983 ταξίδεψαν ολομόναχοι με τα ΚΤΕΛ και ο καπετάνιος του πλοίου που θα τους μετέφερε από την Ουρανούπολη αρνήθηκε την επιβίβαση τους γιατί ήθελε χαρτί από κηδεμόνα.

Τα παιδιά όμως ήταν αποφασισμένα να πάνε όπως κι έγινε… Κι αφού χρήματα για ξενοδοχείο δεν υπήρχαν, διανυκτέρευσαν κυριολεκτικά στο δρόμο περιμένοντας να ξημερώσει ..και τα κατάφεραν να φθάσουν στον προορισμό τους! Αυτές οι επισκέψεις στο περιβόλι της Παναγίας από μικρό παιδί, ήταν που έμαθαν στο Σωκράτη να ζει ευλαβικά, και με καθημερινή αγιορείτικη μνήμη θανάτου , που του υπαγόρευε να είναι γρήγορος και ουσιαστικός, σκεπτόμενος πάντα όμως την “επόμενη μέρα”…»

Διαβάστε όλο το ενδιαφέρον αφιέρωμα με τα βίντεο που το συνοδεύουν ΕΔΩ

Παπα-Λευτέρης Νουφράκης: Λειτούργησε στην Αγία Σοφία 466 χρόνια μετά την άλωση

Εύα Λαδιά

rethnea.gr 

 

Νούφρη τον λέγαν τον παπά,

κι ήταν από τσ’ Αλώνες,

που ‘ψαλλε στην Αγιά Σοφιά

και δάκρυσαν οι εικόνες!

Είναι πολλές οι προσωπικότητες που έχει αναδείξει το καπετανοχώρι οι Αλώνες και μάλιστα από το χώρο της Εκκλησίας. Γνωστή η δράση του παπα-Γιάννη Αλεβυζάκη για τον οποίο έχουμε κάνει αρκετά αφιερώματα.

Το ανδραγάθημα όμως του παπα-Λευτέρη Νουφράκη να λειτουργήσει στην Αγία Σοφία 466 χρόνια μετά την άλωση, προκαλεί ρίγη εθνικής συγκίνησης.

Για τον ήρωα αυτό γίνεται κατά καιρούς λόγος χωρίς όμως κάτι ιδιαίτερο όπως του αξίζει. Η πατρίδα ήταν η προτεραιότητά του μετά την πίστη του Χριστού. Και το απέδειξε με στάση ζωής μέχρι το θάνατό του.

Από Παΐσιος Ελευθέριος

Γεννήθηκε στις Αλώνες στα 1892.

Κατά την περίοδο 1914-18, από αρχιδιάκονος Παΐσιος Νουφράκης χειροτονείται σε ιερομόναχο, λαμβάνοντας, ταυτόχρονα, και το οφίκιο τού αρχιμανδρίτη. Τότε μετονομάζεται από Παΐσιος σε «Ελευθέριος».

Στη μάχη τού Σαρανταπόρου ο Νουφράκης θα λάβει το βάπτισμα του πυρός και θα επιδείξει απαράμιλλο θάρρος και αποφασιστικότητα. Αλλά το ίδιο και στη μάχη των Γιαννιτσών (18/20 Οκτ.), στο Όστροβο, στο Γκορνίτσοβο και στην πολιορκία τού Μπιζανίου ο ιεροδιάκονος Νουφράκης θα επιδείξει τον ίδιο ηρωισμό.

Μα, το αποκορύφωμα της πατριωτικής δράσης του παπα-Λευτέρη Νουφράκη στάθηκε η λειτουργία στην Αγιά του Θεού Σοφία το έτος 1919, όταν τα ελληνικά καράβια περνούσαν από την Πόλη μεταφέροντα τις 2^η και 13^η μεραρχίες μας στη Ρωσία.

Η Β’ Ελληνική Μεραρχία ήταν μια από τις δυο Μεραρχίες που συμμετείχαν στις αρχές του 1919 στο «συμμαχικό» εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία. Η Μεραρχία αύτη στο δρόμο προς την Ουκρανία στάθμευσε για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των ονείρων του Ελληνικού λαού, η οποία την εποχή εκείνη βρισκόταν υπό «συμμαχική επικυριαρχία», ύστερα από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

13 Ἰουλίου 1965, φεύγει ἀπό τή ζωή ὁ μπάρμπα-Φώτης ὁ Κόντογλου! (ΜΕ ΒΙΝΤΕΟ)

Μικρασιάτης λογοτέχνης, ζωγράφος καί ἁγιογράφος, ὁ Φώτης Κόντογλου ὑπῆρξε ἀπό τά ἐπίλεκτα μέλη τῆς γενιᾶς τοῦ '30, πού ἀναζήτησε τήν ἑλληνικότητά μέσα ἀπό τήν ἐπιστροφή στίς ρίζες. 

Γεννήθηκε στό Ἀϊβαλί (τίς ἀρχαῖες Κυδωνίες) στίς 8 Νοεμβρίου 1895 καί ἦταν γιός τοῦ Νικολάου Ἀποστολέλλη καί τῆς Δέσποινας Κόντογλου. Νήπιο ἀκόμη ἔχασε τόν

Αϊβαλί

πατέρα του καί ἀνατράφηκε ἀπό τή μητέρα του καί τόν θεῖο τοῦ ἱερομόναχο Στέφανο Κόντογλου. Γι' αὐτό καί ὅταν μεγάλωσε υἱοθέτησε τό οἰκογενειακό ἐπίθετό της μητέρας του. Τό συγγραφικό καί εἰκαστικό του τάλαντο ἄνθισε νωρίς. Ὄντας μαθητής Γυμνασίου, ἐξέδιδε τό περιοδικό «Μέλισσα» μέ κείμενα δικά του καί τῶν συμμαθητῶν του, τά ὁποία εἰκονογραφοῦσε ὁ ἴδιος. 

Τό 1913 ἄφησε τή γενέθλια πόλη του καί μετέβη στήν Ἀθήνα γιά νά σπουδάσει στή Σχολή Καλῶν Τεχνῶν, παρότι πρός στιγμήν σκέφθηκε νά γίνει ναυτικός. Τό κλίμα στή Σχολή δέν τόν σήκωνε, ἀφοῦ μεταξύ τῶν καθηγητῶν τοῦ κυριαρχοῦσε τό ἀκαδημαϊκό στύλ τοῦ Μονάχου, ἐνῶ ὁ ἴδιος ἦταν φορέας ἄλλης ἀντίληψης, ἔχοντας γερά μέσα τοῦ ριζωμένο τόν μικρασιατικό λαϊκό πολιτισμό. Το 1914 ἐγκατέλειψε τή Σχολή καί ἔφυγε γιά τήν Εὐρώπη. Μετά ἀπό μικρά παραμονή στή Μαδρίτη, ἐγκαταστάθηκε στό Παρίσι. 

Θά πεθάνω γιά τήν θρησκεία καί τήν Ἑλλάδα

«ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

3 Ιουλίου 1943: Δολοφονείται από τους γερμανούς, ο 32χρονος Ιεροκύρηκας Λοχαγός, Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Λιούλιας.

Γεννήθηκε στο χωριό Κρόκος της Κοζάνης. Μόλις τελείωσε το γυμνάσιο έφυγε στην Κων/πολη. Εκεί, γράφτηκε στην

Άποψη χωριού Κρόκος

θεολογική σχολή Χάλκης. Όταν πήρε το πτυχίο του, γύρισε στην πατρίδα του, όπου διορίστηκε ιεροκήρυκας στην ιερά Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης.

Στην συνέχεια, κλήθηκε να υπηρετήσει την πατρίδα ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός πεζικού. Όταν απολύθηκε, πήρε την μεγάλη απόφαση να γίνει κληρικός και χειροτονήθηκε διάκονος.

Ο «αόρατος» κατάσκοπος που… όργωσε την Τουρκία: Η συναρπαστική ζωή του πρώην πράκτορα της ΚΥΠ

Που τρύπωνε στα τουρκικά στρατόπεδα και έκλεβε στρατιωτικά μυστικά παριστάνοντας τον νοητικά καθυστερημένο ζητιάνο – Η μυθική αποστολή στον κόλπο του Ντογάν, οι μυστικές επιχειρήσεις στα βάθη της Ανατολίας και η αναζήτηση αγνοουμένων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο

 

Είναι Νοέμβριος του 2008 και μπαίνω σε ένα καφέ στο Μαρούσι όπου μου έχει δώσει ραντεβού ο πρώην αντιστράτηγος Βασίλης Γιαννόπουλος. Προσπαθώ να εντοπίσω τον πρώην πράκτορα της ΚΥΠ που λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’80 άρχισε να αλώνει την Τουρκία για πέντε ολόκληρα χρόνια. Καταλαβαίνω ποιος είναι από τη θέση που έχει επιλέξει για να με περιμένει. Δεν έχει κανέναν πίσω του παρά μόνο τοίχο και το βλέμμα του σαρώνει όλο το μαγαζί.
Το ίδιο σαρωτικός κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες αποδείχθηκε κατά τη διάρκεια της δράσης του στην Τουρκία, όπου βρέθηκε, συχνά χωρίς διπλωματική κάλυψη, ως πράκτορας της ΚΥΠ. Προσποιούμενος τον ζητιάνο με νοητική στέρηση, τον ιχθυέμπορο ή τον πωλητή διαφόρων ειδών, με κοψιά Ανατολίτη σε συνδυασμό με την άψογη εκφορά του τουρκικού λόγου, ο Γιαννόπουλος έκανε πράγματα για τα οποία δεν μίλησε σχεδόν ποτέ.

 

Εφυγε από την υπηρεσία με το παράπονο ότι δεν τον φώναξαν ούτε μία φορά να κάνει μάθημα στους νέους επιχειρησιακούς πράκτορες, λες και δεν υπήρξε ποτέ. Εφτασε μέχρι τον βαθμό του αντιστράτηγου, ήταν υπεύθυνος για την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων και μετά ασχολήθηκε με τα κοινά ως δήμαρχος Νευροκοπίου.
Εφυγε από τη ζωή χτυπημένος από την επάρατη νόσο στα 74 του, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή χάρη στην οποία αναγνωρίζεται ως ένας από τους πλέον ικανούς επιχειρησιακούς Ελληνες πράκτορες που έδρασαν στην Τουρκία.

Ιερομόναχος Ἄνθιμος Ἁγιαννανίτης (1913 - 28 Ἰουνίου 1996) - Με Βίντεο

Ὁ μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος γράφει περὶ τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος: «Ὁ Γέροντας Ἄνθιμος Ἁγιαννανίτης ἦταν ἀπὸ τοὺς τελευταίους παλαιοὺς Ἁγιορεῖτες, ποὺ στὸ πρόσωπό του συγκέντρωσε τὴν αὐστηρότητα τῆς ἀσκήσεως, τὴν ἐμμονὴ στὴ μοναχικὴ παράδοση καὶ τὴν ἀπαρέγκλιτη τήρηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως. Ἦταν ὁ ἐκφραστὴς τοῦ γνησίου Ἁγιορείτικου μοναχικοῦ πνεύματος…».

Κατὰ κόσμον ὀνομαζόταν Κωνσταντῖνος Ζαφειρόπουλος τοῦ Χαραλάμπους καὶ τῆς Βασιλικῆς. Γεννήθηκε στὸ χωριὸ Καλλιάνοι τῆς Κορινθίας τὸ 1913. Μόλις πέντε ἐτῶν ἔμεινε ὀρφανὸς καὶ ἀπὸ τοὺς δύο γονεῖς. Φλεγόμενος ἀπὸ τὸν πόθο τῆς μοναχικῆς ἀφιερώσεως ἀναχώρησε γιὰ τὸ Ἅγιον ’Ὅρος τὸ 1929 καὶ ὑποτάχθηκε στὸν Γέροντα Γαβριὴλ (†1959), ποὺ μόναζε μὲ τὸν αὐτάδελφό τοῦ Μιχαὴλ (†1952), τοὺς ὁποίους διακόνησε ἀφοσιωμένα καὶ δὲν ἔπαυε νὰ λέει ὅτι ἦταν γι’ αὐτὸν οἱ δύο φύλακες ἀρχάγγελοι. Στὴν πανήγυρη τῆς Καλύβης τους, τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, τὸ 1930, ἐκάρη μοναχός. Ἀπὸ τότε ἐπιδόθηκε μὲ περισσότερο ζῆλο στὴν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν καὶ στὴ νέκρωση τῶν ἀντιθέων παθῶν. Τὸ 1933 χειροτονήθηκε διάκονος καὶ....

τὸ 1936 πρεσβύτερος.

Αγιοκατάταξη Μητροπολίτου Εδέσσης Καλλινίκου

 

Ο Μητροπολίτης Καλλίνικος λίγο πριν την κοίμησή του

«Κάποτε μοῦ εἶπε ὁ Ἐδέσσης Καλλίνικος (+1984), ἐγχειρισμένος στό κεφάλι: “Ν᾽ ἀνεβῆς σέ καμπαναριό καί νά φωνάξης ὅτι ὁ πιό εὐτυχής ἄνθρωπος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ”. Καί ὅταν τοῦ ἀνεκοίνωσα ὅτι ὁ Ἱερεύς τοῦ νοσοκομείου μοῦ εἶπε νά λειτουργήσω καί νά μιλήσω καί τόν παρεκάλεσα νά μοῦ πῆ τό θέμα τῆς ὁμιλίας μοῦ εἶπε: “Νά μιλήσης γιά τή χαρά καί ὅτι πρέπει νά χαιρώμασθε καί στό νοσοκομεῖο, στήν ἀρρώστεια”».

 Μαρτυρία Επισκόπου Ναυπάκτου

Στην Αγιοκατάταξη του Μητροπολίτη Εδέσσης κυρού Καλλινίκου προχώρησε σήμερα, Τρίτη 23 Ιουνίου 2020 το οικουμενικό   Πατριαρχείο.  Ο Μητροπολίτης Καλλίνικος υπήρξε ένας ασκητής Επίσκοπος, ο οποίος σύμφωνα με μαρτυρίες είχε οσιακό τέλος.

 Ο νέος Όσιος Καλλίνικος γεννήθηκε στα Σιταράλωνα Αγρινίου, το 1918, από πτωχή οικογένεια. Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον κατά σάρκαν αδελφό του, μητροπολίτη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Κωνσταντίνο, το έτος 1957. Υπηρέτησε ως γραμματέας και Ιεροκήρυκας της μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας επι αρχιερατείας του μητροπολίτου Θεοκλήτου. 25 Ιουνίου 1967, χειροτονείται μητροπολίτης Εδέσσης στον Ι. Ναό Αγίου Διονυσίου, πολιούχο Αθηνών, σε διαδοχή του μητροπολίτη Εδέσσης Διονυσίου. Την χειροτονία ετέλεσε ο Τρίκκης και Σταγών Διονύσιος, με συλλειτουργούς τους Κυθήρων Μελέτιο, Διδυμοτείχου Κωνσταντίνο, Κασσανδρείας Συνέσιο και Αιτωλίας και Ακαρνανίας Θεόκλητο. Λίγες ημέρες πριν την εκλογή του, η επαρχία Αλμωπίας με απόφαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, αποσπάστηκε από την μητρόπολη Φλωρίνης και προσαρτήθηκε στην μητρόπολη Εδέσσης. Ήταν άνθρωπος της ελεημοσύνης, της προσευχής, της πραότητος, με πολύπλευρο ποιμαντικό έργο στην μητρόπολή του. Προσεκτικός ακόμη και στις χειροτονίες του, είχε μέσα του αγάπη και φόβο Θεού. Πολλά τα πνευματικά του τέκνα. Άφησε μνήμη αγαθή και ο ενάρετος μοναχικός βίος του, παράδειγμα προς μίμηση για κληρικούς και λαικούς.

 

 

  πηγή 

Eμείς από ΕΔΩ

Γερμανός Καραβαγγέλης. Η ψυχή του Μακεδονικού Αγώνα. O Παπαφλέσσας της Λέσβου.....

Σαν σήμερα 16 Ιουνίου το 1866, γεννήθηκε στη Στύψη της Λέσβου ο Γερμανός Καραβαγγέλης. Η ψυχή του Μακεδονικού Αγώνα. O Παπαφλέσσας της Λέσβου. Ο μητροπολίτης Καστοριάς που εξελίχθηκε σε πολεμιστή-Ιεράρχη, δίνοντας την ψυχή του στον Μακεδονικό Αγώνα και λίγα χρόνια αργότερα, το τέκνο της Λέσβου, θα βρισκόταν ως μητροπολίτης Αμασείας στο πλευρό του Ποντιακού Ελληνισμού, στα δύσκολα χρόνια του διωγμού από τους Τούρκους.

Η διαποίμανσή του, ως μητροπολίτης Καστοριάς το 1900 ήταν αληθινός Γολγοθάς, διότι όλα τα ’σκιαζε η φοβέρα του Βούλγαρου κομιτατζή και τα πλάκωνε η σκλαβιά του Τούρκου κατακτητή. Γι’ αυτό και οι Οικουμενικοί Πατριάρχες Κωνσταντίνος ο Ε΄ καί στην συνέχεια Ιωακείμ ο Γ' διαλέγουν και στέλνουν στην Μακεδονία μητροπολίτες νέους, ηλικίας 35-40 ετών, μορφωμένους αλλά και πατριώτες αποφασισμένους για κάθε θυσία, όπως τον Καστορίας Γερμανό...

Ένα θαυμαστό γεγονός από τη ζωή του παπά Φώτη Λαυριώτη, του διά Χριστόν Σαλού που καταδεικνύει ότι με τη Θεία Κοινωνία δεν νοσεί και δεν παθαίνει κανένας τίποτα!

 

 

Ένα θαυμαστό γεγονός από τη ζωή του παπά Φώτη Λαυριώτη, του διά Χριστόν Σαλού από την Μυτιλήνη, με το οποίο καταδεικνύεται ότι με τη Θεία Κοινωνία δεν νοσεί και δεν παθαίνει κανένας τίποτα!

«... παλαιά, καθώς λειτουργούσε ο αείμνηστος Μητροπολίτης Μυτιλήνης Ιάκωβος ο Β', ένας σκορπιός έπεσε μέσα στο Ιερό Ποτήριο. Όλοι τρόμαξαν. Ο Δεσπότης έβγαλε το ζωύφιο από το Άγιοπότηρο και πάει να το δώσει σ' έναν διάκο, για να τον πετάξει στο χωνευτήρι.
Ο παπά Φώτης αστραπιαία, λέγοντας "Φερ' τον εδώ, Φερ' τον εδώ", άρπαξε τον μισοπεθαμένο - μισοζωντανό σκορπιό και τον έφαγε! "Αφού βάφτηκε με το Αίμα του Χριστού", μονολογησε.
Κι ο Μητροπολίτης του είπε: "Θαυμάζω, Γέροντα, την πίστη σας!".

(Από το βιβλίο: «Παπά Φώτης, ο δια Χριστόν Σαλός», του π.

Αθανασίου Γιουσμά)

* Σχόλιο: Ας αναλογισθούμε το δηλητήριο που έχει κάθε σκορπιός και τις συνέπειες που θα έχει σε περίπτωση που έρθει σε επαφή με άνθρωπο σε φυσιολογικές συνθήκες. 

proskynitis.blogspot.com

 

Eμείς από ΕΔΩ

 

Δείτε και: - Τρία συνταρακτικά περιστατικά που αποδεικνύουν ότι η Θεία Κοινωνία είναι απρόσβλητη όχι μόνο από βακτήρια και ιούς, αλλά και οτιδήποτε άλλο!

Με όλη τη δύ­ναμη της ψυχής του έψαλλε το »ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» κι εκινείτο η κανδήλα της Παναγίας

Μοναχός Ανατόλιος Καυσοκαλυβίτης (1862 -1938)

~ Στο χωριό Παγκράτι Καλαβρύτων γεννήθηκε το 1862. Το 1890 ήλθε στο Περιβόλι της Παναγίας. Το 1892 εκάρη μοναχός στην Καλύβη του Τιμίου Σταυρού των Καυσοκαλυβίων.

Ήταν πάμφτωχος, ακτήμων, ευλαβέστατος, ένθερμα θεοτοκοφιλής και φιλόθεος. Ούτε νερό δεν είχε στην Καλύβη του. Με το σταμνί κουβάλαγε νερό από το Κυριακό. Από τον μύλο έπαιρνε το πρώτο άλεσμα του σιταριού, επειδή αυτό

Άποψη των Καυσοκαλυβίων

είχε λίγο χώμα και ήταν πιο φθηνό. Περνούσε με ξηροφαγία. Αν είχε κανέ­να φιλοξενούμενο, μαγείρευε κάτι. Με χόρτα και λαχανίδες περνούσε, πάντα λίγα, πάντα φτωχά. Άκρος νηστευτής, ο πιο πλούσιος πένης των Καυσοκαλυβίων.

Μάζευε τσάι του βουνού από τον Άθωνα, λεβάντα και αμάραντα και τα έδινε στους Ρώσους να τα στέλνουν ευλογία στην πατρίδα τους ή πήγαινε στις Καρυές να τα δώσει. Πάντα πήγαινε στον λάκκο του Άδειν στην Καψάλα, στο Κελλί του «Άξιόν Έστι», εκεί

Το Ι. Κελλί Άξιον Εστί, Καψάλα

που πρωτοψάλθηκε το 980 ο αρχαγγελικός ύμνος προς τη Θεοτόκο.

Με όλη τη δύ­ναμη της ψυχής του έψαλλε τον εξαίσιο ύμνο κι εκινείτο η κανδήλα της Παναγίας. Δείγμα της μεγάλης ευλαβείας του και δώρο της Παναγίας σε αυτόν. Στην Καλύβη του τα βράδια, κάθε που γύριζε πλευρό, έλεγε όλο το τροπάριο του «Άξιόν Έστι». Έφθανε να το λέει δυνατά δέκα φορές κάθε βράδυ. Ενοχλείτο ο υποτακτικός του, μέχρι που το συνή­θισε. Και μία εικόνα του Εσταυρωμένου που είχε, θαυμαστά δάκρυζε. Υμνούσε ακατάπαυστα έως το τέλος της ζωής του τον Θεό, την Παναγία, τους αγίους.

Απ’ το πιάτο του το καλοκαίρι έτρωγε κι ένα φίδι. Ήταν άκακος, απλός και χαριτωμένος. Χαιρόταν με το παραμικρό σαν παιδί. Ήταν άξιος των μακαρισμών του Κυρίου περί της παιδικής ακακίας, όπως μάς διηγήθηκε ο Γέροντας Ιωακείμ ο Καρυώτης (+1988).

Επιστρέφοντας κάποτε από Καρυές για Δάφνη τον έπιασε δυνατή βροχή. Βράχηκε πολύ κι έπαθε πνευμονία. Ανεπαύθη στις 20.9.1938 στο φτωχό και ταπεινό του καλύβι, δοξάζοντας εκ βαθέων τον Θεό κι ευχαριστώντας εγκάρδια τη Θεοτόκο, την προστάτισσα του θεοφύτευτου Περιβολιού της.

Πηγές -Βιβλιογραφία: Μωυσέως Αγιορείτου μοναχού, Αγιορείτικες Διηγήσεις του Γέροντος Ιωακείμ, Θεσσα­λονίκη 1989, σσ. 149-151. Μαξίμου Καυσοκαλυβίτου ιερομ., Ασκητικές μορφές και διηγήσεις από τον Άθω, Άγιον Όρος 20013, σσ. 237-239.

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Α΄ , σελ. 323-324, Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.

proskynitis 

https://simeiakairwn.wordpress.com

ellasnafs.blogspot.com 

Για τον ήρωα του Μακεδονικού Αγώνα Τέλλο Αγαπηνό (“Καπετάν Άγρα”), για τη Μακεδονία, για τη συνέχειά μας

Δρ Θ. Μαλκίδης 

Για τον ήρωα του Μακεδονικού Αγώνα Τέλλο Αγαπηνό (“Καπετάν Άγρα”), για τη συνέχειά μας

Εκδήλωση για τον ήρωα του Μακεδονικού Αγώνα ανθυπολοχαγό του Ελληνικού Στρατού και καταγόμενο από τη Μεσσηνία, Τέλλο Αγαπηνό (“Καπετάν Άγρα”), ο οποίος δολοφονήθηκε  την 7η Ιουνίου 1907, για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, οργάνωσε ο Σύλλογος Μεσσηνίων Μακεδονίας – Θράκης «Ο Καπετάν Άγρας».

Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο μνημείο του Ήρωα, στο χώρο του Πολεμικού Μουσείου Θεσσαλονίκης παρουσία πολιτών, οι οποίοι τίμησαν τη μεγάλη αυτή προσωπικότητα του Μακεδονικού Αγώνα.

Στην εκδήλωση μίλησε ο Θεοφάνης Μαλκίδης, ο οποίος έκανε την αναγκαία προβολή της πορείας του “Καπετάν Άγρα” στο σήμερα, επισημαίνοντας το πρότυπό του, το βίο του καθώς και την ανιδιοτελή προσφορά του και τελικώς τη θυσία του για την Ελλάδα και τη Μακεδονία.

Γελάσιος μοναχός Σιμωνοπετρίτης (1904-1987)

Στις Φώκιες της Μικρασίας, πρωτοείδε τον ήλιο ο γέρων Γελάσιος. Γεννήθηκε το 1904 και μέχρι τον φρικτό διωγμό του 1922 γαλουχήθηκε με τα νάματα και τις παραδόσεις της μικρασιατικής ευσέβειας. Μικρός πήγαινε στα εξωκκλήσια των νησιών που ήταν μπροστά στο λιμάνι κι' όταν γύριζε ρωτούσε τη μητέρα του: - Μάννα, ποια είναι η γυναίκα που κρατάει το παιδί στην αγκαλιά της μέσα στην εκκλησία;

- Η κυρά Παναγιά, απαντούσε εκείνη γλυκά, με τον αφέντη τον Χριστό.

Από μικρός ο Γέροντας έβλεπε χειροπιαστή στη ζωή του την προστασία της Παναγίας και την καθοδήγησή Της. Σε ηλικία 15 χρόνων κατατάσσεται εθελοντής στον συμμαχικό στρατό, φλεγόμενος από ζήλο για την μεγάλη Ελλάδα. Τότε, σε ένα ναυάγιο στη Μεσόγειο σώθηκε θαυματουργικά από την Παναγία και τον Άγιο Νικόλαο, αφού πάλεψε τρία μερόνυχτα στο ανοιχτό πέλαγος.

Στη Μυτιλήνη, όπου εγκαταστάθηκε μετά τη μικρασιατική καταστροφή, είχε παρηγοριά του την Παναγία της Αγιάσου. Τα τάματα που Της είχε κάνει σαν ψαράς και ναυτικός, τα ξεπλήρωσε αργότερα σαν μοναχός, εκδηλώνοντας έτσι την ευχαριστία και ευγνωμοσύνη του για την βοήθειά Της.

«Το 1928, διηγείται ο ίδιος, ταξίδευα με το καϊκι μας έξω από την Τήνο. Ο καιρός ήταν καλός και το καϊκι έτρεχε με 8 μίλια.

Άγιος Ευγένιος Ροντιόνωφ: ο μάρτυρας που αρνήθηκε να βγάλει τον Τίμιο Σταυρὸ και να γίνει μουσουλμάνος

ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ: Ο Νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977 στο χωριό Κουρίλοβο του Παντόλσκ κοντά στη Μόσχα. Ήταν το μοναδικό παιδί της οικογένειας και βαπτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός κατά την παιδική του ηλικία. Η μητέρα του ονομάζεται Λιουμπόβ Βασίλιεβνα. Το 1989 η γιαγιά του πήρε τον μικρό Ευγένιο και τον πήγε στην Εκκλησία, για να εξομολογηθεί για πρώτη φορά και να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων. Ο ιερέας πρόσεξε ότι το παιδί δε φορούσε Σταυρό και στη διάρκεια της εξομολόγησης του φόρεσε ένα Σταυρό, τον οποίο ο Ευγένιος δεν έβγαλε ποτέ από πάνω του. Η μητέρα του, όταν είδε ότι φορούσε Σταυρό, τον προέτρεψε να τον βγάλει, διότι, όπως είπε, θα τον περιγελούσαν οι συμμαθητές του. Ο Ευγένιος δεν απάντησε και συνέχισε να τον φορά. Όταν τελείωσε τις σπουδές του το 1994, εργάστηκε ως επιπλοποιός.

Γέρων Ἰουστῖνος Πάρβου: «Τὰ σχολεῖα, ἤδη ἀπ' τὸ νηπιαγωγεῖο, ἔχουν τὸν δαιμονικὸ σκοπό τους: νὰ ἀποβάλλουν τὰ παιδιὰ τὸ αἴσθημα τῆς ντροπῆς καὶ νὰ ἐκτραποῦν ἀπὸ τὸν χριστιανικὸ δρόμο»

Ἀναφερόμενος ἀργότερα, ὁ π. Ἰουστίνος, σὲ ζητήματα ἤθους καὶ παιδείας, ἔλεγε: «Σήμερα, τὴ χριστιανικὴ καὶ ἠθικὴ διάπλαση ἑνὸς παιδιοῦ μπορεῖ νὰ τὴν προσφέρει μόνο μία πνευματικὰ ὑγιὴς οἰκογένεια. Δυστυχῶς, πλέον, οἱ ἐκπαιδευτικοὶ θεσμοὶ ἔχουν γίνει παράγοντες ἀντιχριστιανικῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν. Σὲ διδάσκουν νὰ εὐθυγραμμίζεσαι μὲ τὸν ἀθεϊστικὸ ‘ἐπιστημονικὸ’ ὀρθολογισμὸ καὶ μὲ τὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο καὶ σοὺ δικαιολογοῦν τὶς εἰδεχθέστερες τῶν ἁμαρτιῶν, ποὺ ντρέπεσαι ἀκόμη καὶ νὰ τὶς ἀναφέρεις. Τὰ σχολεῖα, ἤδη ἂπ΄ τὸ νηπιαγωγεῖο, ἔχουν τὸν δαιμονικὸ σκοπό τους: νὰ ἀποβάλλουν τὰ παιδιὰ τὸ αἴσθημα τῆς ντροπῆς καὶ νὰ ἐκτραποῦν ἀπὸ τὸν χριστιανικὸ δρόμο· μὲ ἄλλα λόγια, σοὺ βρίσκουν δουλειὰ γιὰ νὰ σὲ ἀπασχολοῦν καὶ νὰ μὴν πηγαίνεις τὴν Κυριακὴ στὴν ἐκκλησία». 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ζωὴ Θυσιαζομένης Ἀγάπης» γιὰ τὸν Γέροντα Ἰουστίνο Πίρβου, σέλ. 24

 

 ΠΗΓΗ

* * *

16 χρόνια σε ανήλιαγες φυλακές της Ρουμανίας Γέρων Ιουστίνος Πίρβου

 ΠΗΓΗ ΒΙΝΤΕΟ