Ο Γέροντας Αρσένιος και το σκυλί που χαλούσε την ησυχία των πατέρων

Ο Γέροντας Αρσένιος (αριστερά) με τον συνασκητή του, όσιο Ιωσήφ Ησυχαστή.

 
 Αλλά και πάλιν, την νυχτερινήν εκείνην γαλήνην μας χαλούσε το γαύγισμα ενός σκυλιού, το οποίον ακατάπαυστα γαύγιζε όλη την νύκτα.
Ρωτήσαμε τους γείτονες τίνος είναι αυτό το άγριο σκυλί και μας είπαν ότι είναι του ψευτο-Βασίλη. Ψάξε τώρα να μάθης ποιος είναι ψευτο-Βασίλης!
Τελικά μάθαμε ότι ήταν καλόγηρος και μάλιστα ο Γέροντας του κελλιού του αγίου Κηρύκου. Το όνομά του ήταν μοναχός Βασίλειος. Κατόπιν, δεν γνωρίζω πώς, του κόλλησαν και το… επίθετο.

Άντε τώρα, τι θα γίνη με το σκυλί του ψευτο-Βασίλη;

Kαλό Παράδεισο Γέροντα

Ο τελευταίος της Ευλογημένης Συνοδίας του Αγίου Ιωσήφ Ησυχαστού, έφυγε αφού έζησε την Αγιοκατάταξη του Μακαρίου Γέροντός του!

Την ευχή του να έχουμε.

Ομιλία Γέροντος Εφραίμ - Πώς να αντιμετωπίσουμε τον πόνο και τη θλίψη

 ΠΗΓΗ

Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής στέλνει τον υποτακτικό του στον παράδεισο!

Βλέποντας ο Γέροντας [Ιωσήφ ο Ησυχαστής (1898-1959)] την υπερβολικήν προθυμίαν του δόκιμου Χαράλαμπου [ο μετέπειτα Ιερομόναχος, ηγούμενος της Μονής Διονυσίου, π. Χαράλαμπος (1908-2001)], μια μέρα τον προσκαλεί ιδιαιτέρως και του λέγει:

– Εκεί πάνω σε κείνα τα βράχια που βλέπεις, έχει μιαν μικρήν σπηλιά. Σε διαβεβαιώ ότι είναι παράδεισος. Λοιπόν θα σκαρφαλώσης να πας εκεί και θα μείνης μέχρι να σε φωνάξω. Εντάξει;

– Να ’ναι ευλογημένο, Γέροντα.

Βάζω, λέει ο Χαράλαμπος, μετάνοιαν και αμέσως σκαρφαλώνω στα βράχια. Πλησιάζω στην σπηλιά· αλλά τι να δης! Ένας άγριος τόπος, που μόνον φίδια μπορούσαν εκεί να κατοικήσουν και η σπηλιά τόσο στενή, που μόνο σκυφτά μπορούσες να μπης μέσα.

Ένα κομποσχοίνι γλύτωσε μία ψυχή από την κόλαση!

 Διηγείται ο άγιος Γέρων παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης…απαντώντας σε ερώτηση αν ωφελούν οι

Ο Γέρων Χαράλαμπος Διονυσιάτης

προσευχές μας τους άλλους…-Αφού παιδί μου ενδιαφέρεσαι, να σου πω και κάτι για το κομποσχοίνι πιο φοβερό, γύρω από την ζωή του Γέροντά μου (Ιωσήφ). Ο Γέροντάς μου, είχε στον κόσμο μια ξαδέλφη. Αν και η ζωή της δεν ήταν τόσο καλή, ο Γέροντας όμως την αγαπούσε πολύ. Κάποτε τον ειδοποίησαν ότι η ξαδέλφη του πέθανε και μάλιστα όχι καλά. Έκαμνε διάφορους μορφασμούς, θεατρινισμούς∙ μιλούσε άσχημα κ.λπ. και σ’ αυτά τα χάλια πάνω ξεψύχησε. Μόλις το μαθαίνει ο Γέροντας, άρχισε τα κλάματα. Εγώ παραξενεύτηκα· τόση ευαισθησία· να κλαίει τόσον πολύ. Όμως κατάλαβε ο ίδιος τον λογισμό μου και με προλαβαίνει:

Γέρων Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστής (1898- 15/08/1959)

Σημείωση: από σεβασμό στην Κυρία Θεοτόκο δεν αναφερθήκαμε χθες στην κοίμηση του Γέροντος Ιωσήφ που εκοιμήθη 15 Αυγούστου του 1959. Σήμερα παρουσιάζουμε το μικρό αυτό αφιέρωμα.

Ἐκ τῆς ἐκδόσεως: Γέρων Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστής, ἔργον Ἱ. Μ. Καρακάλλου Ἁγίου Ὄρους, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη

• Σύντομος βιογραφία

Λέγε «καλό παράδεισο»

φωτογραφία: ο γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής κι ο γέροντας Αρσένιος με άλλους πατέρες. Πρώτος από αριστερά ο Γ. Χαράλαμπος Διονυσιάτης και δεύτερος από δεξιά ο Γ. Εφραίμ της Αριζόνας.

 

Είπε  Γέρων: Δίνουμε κάτι ευχές ο ένας στον άλλον σα να μην υπάρχει «πνευματικό αύριο», λες και τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν σε τούτην εδώ τη γη. Είναι κάτι ευχές που σε βάζουνε σε σκέψη αναφορικά με το αν τελικά ελπίζουμε στ' αλήθεια ή όχι στον Θεό: «καλή προαγωγή», «καλή σταδιοδρομία», καλό το ένα, καλό το άλλο κ.λπ.

Δια Θεόν τρέχω· ου μέλλει μοι δια τους ανθρώπους.

 σ.σ. Στην επιστολή που ακολουθεί ο Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής εξηγεί τους λόγους για τους οποίους δεν δέχεται προσκυνητές στο ασκηταριό του. Ας λάβουν υπόψιν τους την συγκεκριμένη επιστολή όσοι εν μέσω οινοποσιών, χρηματικών αμοιβών, χαρωπών ματαιόδοξων συναθροίσεων, οικονομικο-πολιτικών πιέσεων και μασονικών σχεδιασμών, συμμετέχουν στους περιβόητους ‘διαλόγους’ με τους αιρετικούς «για την ειρήνη και την αγάπη», όπως μας λένε. Γίνεται δε απολύτως κατανοητό γιατί στο τέλος όλοι αυτοί οι φιλόδοξοι και επιπόλαιοι ‘ευαισθητούληδες’ δεν έχουν άλλη οδό παρά να ξεφτίζουν τα δόγματα της Πίστεως και να γελοιοποιούν την Ορθοδοξία. 

***

Λέγεις δια τον Γέροντα ότι θέλει να έλθη να προσκυνήση εις το Άγιον Όρος. Καλόν και άγιον έργον θα κάμη. Πλην εμένα μόνον ας μην λάβη υπ’ όψιν του ότι γνωρίζει ή ότι υπάρχω εις αυτήν την ζωήν. Καθότι ζω εις απόλυτον ησυχίαν· με τάξιν ετέραν της συνηθισμένης, όπου δύσκολον να με συναντήση. Καθότι η θύρα είναι κλειστή και ωρισμένες μόνον ώρες ανοίγει.