«… εἶναι ἀπαραίτητον νά ἀναπτυχθῇ πρός ὅλας τάς κατευθύνσεις ἡ διαχριστιανική συνεργασία…»
«…
Αἱ κατά τόπους Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι εἶναι δυνατόν νά συμβάλουν εἰς τήν
διαθρησκειακήν συνεννόησιν καί συνεργασίαν διά τήν εἰρηνικήν συνύπαρξιν
καί κοινωνικήν συμβίωσιν τῶν λαῶν….»
«…
δυνάμεθα νά προχωρήσωμεν εἰς τήν διακονίαν ταύτην ἀπό κοινοῦ μεθ’ ὅλων
τῶν ἀνθρώπων καλῆς θελήσεως, τῶν ἀγαπώντων τήν κατά Θεόν εἰρήνην, ἐπ’
ἀγαθῷ τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας...»
[Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝ ΤΩ ΣΥΓΧΡΟΝΩ ΚΟΣΜΩ, Α, παρ., 2, 3, 4] ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΣ ΚΡΗΤΗΣ
***
«… Εάν μπορεί να συνοψιστεί σε μία φράση η πνευματική ατμόσφαιρα του 20ου αιώνα, αυτή μάλλον είναι η εξής: οι πνευματικοί καρποί είναι επιθυμητοί χωρίς
τους πνευματικούς αγώνες που απαιτούνται για την απόκτησή τους.
Έτσι η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη από «θρησκευτικές» εκφράσεις όπως
«ειρήνη, αδελφοσύνη και αγάπη», οι οποίες, ένεκα μιας γενικής άγνοιας ή
απόρριψης της γνήσιας πνευματικής ζωής, σπάνια είναι κάτι παραπάνω από
κούφιες λέξεις.
 |
| Ο π. Σεραφείμ Ρόουζ |
Ένα τυπικό θρησκευτικό φαινόμενο της εποχής ήταν η «Σύγκληση της Θρησκείας για την Παγκόσμια Ειρήνη»
που πραγματοποιήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1965 (πρέπει να σημειωθεί ότι
τούτο δεν είναι ένα θέμα του παρελθόντος – διότι τέτοιες ανθρωπιστικές
συγκεντρώσεις είναι πλέον συχνές εκδηλώσεις). Ινδουιστές, Βουδιστές,
Μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Προτεστάντες, Καθολικοί και δυστυχώς οι Ορθόδοξοι
— ομιλητές συζήτησαν το «θρησκευτικό» υπόβαθρο για την παγκόσμια ειρήνη
…
