Σαν
σήμερα πριν δύο χρόνια ακριβώς η σύνοδος στο Κολυμπάρι της Κρήτης
θεσμοθέτησε «ΣΥΝΟΔΙΚΩ ΤΩ ΤΡΟΠΩ»! την παναίρεση του οικουμενισμού στην
Εκκλησία. Θλίψη διακατέχει τις καρδιές μας για το γεγονός αυτό.
Στις μετέπειτα εξελίξεις στο χώρο της Ελλαδικής Εκκλησίας, εντοπίζουμε δύο «κομβικά»σημεία. Αφ’ ενός μεν το κείμενο «προς τον Λαό»,
του Φεβρουαρίου του 2017, το οποίο εκφράζει ανάγλυφα τις θέσεις της
Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος απέναντι στην σύνοδο της Κρήτης, και
αφ’ ετέρου το «χρησμικό» κείμενο – απόφαση, της μεγάλης συνάξεως του Αγίου Όρους στις 17 Ιουνίου του 2017 το οποίο αγωνιωδώς προσπαθεί να «καλύψει» το ανακόλουθο της συνόδου της Κρήτης σε σχέση με την Αγιοπατερική παράδοση της Εκκλησίας.
Το
οικουμενιστικό συνέδριο που διοργανώθηκε από την Θεολογική Σχολή του
Α.Π.Θ πριν λίγες μέρες για τη Σύνοδο της Κρήτης, και η παρουσία μεταξύ
των χορηγών του συνεδρίου μεγάλων Ιερών Μονών, αφήνει να διαφανεί κατά
τρόπο απροκάλυπτο γιατί το Άγιο Όρος δεν ομιλεί… Γιατί τα μοναστήρια μας
δεν αντιδρούν… Στο σημείο αυτό σας μεταφέρω ένα απόσπασμα από άρθρο του
καθηγητού Σαράντου Ι. Καργάκου στην «Εστία»: Λέγει «Ἀμυκλαῖοι σιγῆ ἀπώλοντο». Κατά μία παράδοση, οἱ κάτοικοι τῶν Ἀμυκλῶν εἶχαν λάβει ὅλα τά ἀναγκαῖα μέτρα γιά τήν προάσπιση τῆς πόλης τους, ὅταν οἱ Δωριεῖς κατέλαβαν τήν Σπάρτη καί τήν Λακωνία. Νύκτα καί ἡμέρα ἦσαν ὑπό τά ὅπλα. Οἱ Δωριεῖς τῆς Σπάρτης τούς ἄφησαν ἐπί πολύ ἀνενόχλητους. Ἔτσι, οἱ Ἀμυκλαῖοι χαλάρωσαν σταδιακά καί, ἀκολούθως, ὁλικά τήν ἀμυντική τους ἐπαγρύπνηση. Καί
κάποιο βράδυ, οἱ Δωριεῖς τῆς γειτονικῆς Σπάρτης μπῆκαν στήν πόλη τους
ἀμαχητί καί τούς κατέσφαξαν. Τό πάθημα τῶν Ἀμυκλαίων ἔγινε παροιμιακό».
Το
ίδιο πάθημα περιμένει και όλους τους σημερινούς «Αμυκλαίους» της
Εκκλησίας, εξ’ αιτίας του εφησυχασμού τους. Λέγει ο μακαριστός γέροντας
Αθανάσιος Μυτιληναίος εν έτη 1994: «πρέπει νάχουμε ἐγρήγορση.
Καὶ τὰ λέμε αὐτά, γιατὶ δὲν ξέρουμε αὔριο τί ἔρχεται. Ὄχι ἐπὶ θύραις,
ἔχει μπεῖ μέσα ὁ ἐχθρός. Δὲν λέω τὶς αἱρέσεις μόνο, δὲν λέω ...πάμπολλα.
Ἕνα θὰ πῶ μόνο,τὸν Οἰκουμενισμό. Ὁ
ὁποῖος Οἰκουμενισμός, φορεῖς του ἔχει αὐτὴ τὴν στιγμὴ Πατριάρχες,
Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους κ.ο.κ. Τὰ ἀκούσατε; Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει
φορεῖς του: Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους κ.ο.κ. Τὸ καταλάβατε;
Πῶς λοιπόν, θὰ παίρνει τὸ μυαλό μας στροφές, ὅταν αὔριο θὰ μᾶς ποῦν
–προοδευτικὰ ἐννοεῖται, μὲ τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ, λίγο-λίγο– καὶ τοῦτο
κι ἐκεῖνο. Δὲν θὰ ἀντιδράσουμε; Θὰ πιαστοῦμε στὸν ὕπνο;
Ἀλλοίμονο σὲ κεῖνον ποὺ δὲν θὰ ἀντιδράσει».
Μα η σημερινή κατάσταση δεν έχει αιτία μόνον τον εφησυχασμό. Προσωπική μας άποψη είναι ότι θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον, να οργανώσουμε μία άλλη ημερίδα με θέμα: «Υποταγή των πάντων στο θέλημα των σκοτεινών δυνάμεων».
Περιμέναμε
λοιπόν με αγωνία να δούμε τις επίσημες αντιδράσεις στα κακώς κείμενα
των κειμένων της Κρήτης. Στην χρονική περίοδο της αναμονής διαπιστώσαμε «επώδυνα» ότι όλα «τὰ 'σκιαζε ἡ φοβέρα καὶ τὰ πλάκωνε ἡ σκλαβιά …»,
και ελάχιστοι είχαν την διάθεση να δουν την Αλήθεια κατάματα. Μετά από
έντονο και βασανιστικό προβληματισμό, με οδοδείκτη τα βήματα των Αγίων
Πατέρων, διαλέξαμε τον μαρτυρικό δρόμο της διακοπής του μνημοσύνου. Και
βέβαια εκτός των άλλων έπρεπε να απολογηθούμε και στην αυστηρή
παρατήρηση – ερώτηση των εθελοτυφλούντων ελεγκτών μας. Μας ρωτούσαν και
μας ρωτούν:
«Δηλαδή φθάσατε σε τέτοια ύψη αγιότητας ώστε να προβείτε σε αποτείχιση;». Υψηλά ιστάμενο πρόσωπο μου έθεσε σε κατ’ ιδίαν συζήτηση που είχαμε τον «αποτρεπτικό προβληματισμό»: «Γίνε πρώτα Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης και μετά έλα να μιλήσουμε» Ο ίδιος ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέγει επί λέξει:
«Η εντολή του Κυρίου είναι να μη σιωπάμε τον καιρό που η πίστη μας
βρίσκεται σε κίνδυνο. Ώστε, όταν για την πίστη ο λόγος, δεν μπορείς να
πεις ποιος είμαι εγώ; ένας απλός ιερέας, άρχοντας, στρατιώτης, γεωργός,
φτωχός. Δεν μου πέφτει λόγος και φροντίδα για αυτό το ζήτημα. Αλίμονο,
οι λίθοι θα κράξουν και εσύ θα μείνεις σιωπηλός και χωρίς φροντίδα;». Βλέπουμε τους αγίους να φλέγονται μέσα στην αγωνία για την Αλήθεια της Πίστεως, και εμείς «κρυοκάρδιοι και απερίτμητοι τη συνειδήσει» αποτρέπουμε το ποίμνιο από το «να απαιτεί να ορθοτομείται ο Λόγος της Αληθείας». Η
πλειονότητα των πνευματικών και των γερόντων και των εντός και των
εκτός του Αγίου Όρους δυστυχώς είναι οπαδοί αυτής της αποτροπής.
Βέβαια
να πούμε ξεκάθαρα, ότι το ερώτημα δεν τίθεται από τους ερωτώντες για να
απαντηθεί. Δεν θέλουν την απάντηση. Τίθεται για να δημιουργηθεί εκείνο
το «συνειρμικό περιβάλλον» μέσα
τους και γύρω τους ώστε και οι ίδιοι να δικαιολογήσουν την
αδικαιολόγητη πατερικά στάση τους, και οι ακούοντες κληρικοί, μοναχοί
και λαϊκοί να γίνουν διστακτικοί και αναποφάσιστοι απέναντι σε μια
τέτοια «απονενοημένη» γι αυτούς, και για τους πολλούς δυστυχώς, απόφαση και στάση.
Οι θέτοντες το ερώτημα ουσιαστικά μας λένε: «Κάποιος Ορθόδοξος Επίσκοπος ή Μητροπολίτης ή πρεσβύτερος μπορεί να εφαρμόσει στην πράξη τον 15ο κανόνα της ΑΒ συνόδου, μόνο ΑΝ φθάσει σε ύψη αγιότητας».
Βέβαια
θα ήταν αφελές να δεχθούμε κάτι τέτοιο, και λυπάμαι αλλά θα χαρακτηρίσω
αφελείς και αυτούς που θέτουν τέτοιες προϋποθέσεις απέναντι στην
μαρτυρική στάση και πορεία της αποτείχισης.