ΓτΧτΠτΑ: Το μακροσκελές αυτό κείμενο του π. Αγγέλου αξίζει να διαβαστεί για συνδυασμό λόγων. Λυπόμαστε πραγματικά για αυτήν την εξέλιξη -όπως και στο παρελθόν έχουμε γράψει- η οποία όχι μόνο στερεί την Ι.Μ. Πειραιώς από έναν λαμπρό αντιοικουμενιστή και άοκνο Κληρικό αλλά ταυτόχρονα δείχνει ότι ο λίαν αγαπητός μας και εμβριθής Νομικός και Θεολόγος Σεβασμιώτατος Πειραιώς ακυρώνει ή σημαντικώς αποδυναμώνει στην πράξη τα όσα γράφει στα δυναμικά άρθρα του.
* * *
Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος 18-12-2019
Ἡ Ἱερά Μητρόπολη Πειραιῶς σέ δύο δημοσιευθέντα στό διαδίκτυο κείμενά
της, ἕνα μέ τίτλο : «Ἡ Ἱ. Μ. Πειραιῶς ἀπαντᾶ στόν π. Ἄγγελο
Ἀγγελακόπουλο»1 (30-11-2019) καί ἄλλο μέ τίτλο : «Ἱ. Μ. Πειραιῶς : Ὀφειλόμενη ἀπάντησις στό Ἰστολόγιο ‘’Κατάνυξη’’»2
(13-12-2019), μοῦ κάνει τήν τιμή νά ἀναφέρεται στήν ἐλαχιστότητά μου
σχετικά μέ τήν ἀκούσια ἀπόλυσή μου ἀπό αὐτήν, κατηγορώντας με γιά
αὐτονόμηση καί ἀποστασιοποίησή μου ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Πειραιῶς καί
τόν Μητροπολίτη Πειραιῶς.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη
2α
Δεκεμβρίου 2019
Η σύγχρονη λαίλαπα
της παναιρέσεως του Οικουμενισμού
προχωρεί καλπάζοντας και ισοπεδώνοντας
τα πάντα στο πέρασμά της. Ο παγκόσμιος
Οικουμενισμός σε θρησκευτικό επίπεδο
βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και προχωρεί
στην υλοποίηση των στόχων του, στη
σύγκληση των θρησκειών και την
πραγματοποίηση του οράματος της
Πανθρησκείας. Δυστυχώς η παναίρεση
αυτή, η φοβερότερη και πλέον επικίνδυνη
από όσες εμφανίστηκαν μέχρι σήμερα στη
ζωή της Εκκλησίας μας, την οποία πολύ
σοφά χαρακτήρισε ο αείμνηστος αρχ. π.
Αθανάσιος Μυτιληναίος ως τον τελευταίο
πρόδρομο του Αντιχρίστου, βρήκε νέα
ώθηση, αντί καταδίκης, στη «Σύνοδο»
της Κρήτης, (Ιούνιος 2016). Οι πρωτεργάτες
του Οικουμενισμού μετά την συνοδική
νομιμοποίηση της ιστορικής ονομασίας
των ετεροδόξων ως «Εκκλησιών»,
προχωρούν τώρα ακάθεκτοι, με περισσότερο
ζήλο και ενθουσιασμό, επικαλούμενοι
«εν παντί
καιρώ και τόπω» τις
κακόδοξες αποφάσεις της, για να
δικαιολογήσουν συμπροσευχές και
συλλείτουργα με αιρετικούς, μετάδοση
της θείας κοινωνίας σε ετεροδόξους και
άλλες παραβάσεις των Ιερών Κανόνων,
γενόμενοι εκόντες, άκοντες όργανα της
Νέας εποχής.
Μια ακόμη συγκλονιστική είδηση από το διαδίκτυο με τίτλο «’Ανοιχτή θεία κοινωνία’ επιβάλλει ο κ. Ναθαναήλ στο Σικάγο!…», (βλ. ιστολόγια helleniscope.com
και Ακτίνες, 24.11.2019), είδε το φως της δημοσιότητος, που
επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά τον μύχιο πόθο και όραμα των
οικουμενιστών, την πλήρη ένωση της αμωμήτου Ορθοδοξίας μας με τις
αιρέσεις του Παπισμού, του Προτεσταντισμού, και του Μονοφυσιτισμού, τώρα
πλέον και σε επίπεδο μυστηριακής διακοινωνίας, (intercommunion).
Πριν λίγες ημέρες δημοσίευσε το Γραφείο μας την ανακοίνωση, με θέμα: «Τα βαθύτερα αίτια του συγχρόνου παγκόσμιου μεταναστευτικού προβλήματος», στην οποίαεκθέσαμε τις απόψεις μας για το μεγάλο αυτό σύγχρονο πρόβλημα. Αποδείξαμε με στοιχεία ότι δεν πρόκειται για «τυχαία» συγκυρία, αλλά για καλά οργανωμένο σχέδιο των ιθυνόντων της Παγκοσμιοποίησης προκειμένου
να προωθηθούν οι επιδιώξεις τους για μια παγκόσμια κυριαρχία. Να γίνει
ένα ανακάτεμα των λαών, ώστε να τεθούν στο περιθώριο και να εξαφανιστούν
οι εθνικές, θρησκευτικές, πολιτισμικές και εθιμικές ιδιαιτερότητές
τους. Αυτοί είναι εκείνοι που δημιουργούν τα αίτια του προσφυγικού
προβλήματος, όπως είναι οι πόλεμοι, οι εμφύλιες διαμάχες, η φτωχοποίηση
κλπ, αλλά και του μεταναστευτικού με την χρηματοδότηση και προώθηση
λαθραίων μεταναστών μέσω Μ.Κ.Ο.
Ευχαριστούμε τον π. Άγγελο για την αποστολή του κειμένου του και το ιστολόγιο «ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ» για την προσαρμογή του κειμένου και την προσθήκη φωτογραφιών
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 30η Σεπτεμβρίου 2019
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ
Τι είναι η
Εκκλησία στο εσώτατο είναι της; Ποια είναι η ταυτότητά της και ποια τα
όριά της; Ταυτίζονται τα χαρισματικά με τα κανονικά της όρια, ή όχι;
Υπάρχουν στοιχεία ή (και) διαβαθμίσεις εκκλησιαστικότητος στις
ετερόδοξες χριστιανικές ομολογίες; Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα του
παραλληλισμού μεταξύ των σχέσεων ανδρός και γυναικός και Χριστού και
Εκκλησίας στην προς Εφεσίους επιστολή του αποστόλου Παύλου; Ιδού μερικά
χαρακτηριστικά ερωτήματα, που προβληματίζουν και βασανίζουν πολλούς
συγχρόνους θεολόγους, επηρεασμένους, και διαβρωμένους λιγότερο, ή
περισσότερο, από τις σύγχρονες περί Εκκλησίας οικουμενιστικές θεωρίες,
όπως η προτεσταντική θεωρία των κλάδων, η θεωρία της βαπτισματικής
θεολογίας, η θεωρία της διευρυσμένης εκλησιολογίας, η θεωρία περί ορατής
και αοράτου Εκκλησίας κ.α. Η εκκλησιολογική σύγχυση γύρω από τα παρά
πάνω ερωτήματα αυξήθηκε ακόμη περισσότερο μετά την εκκλησιολογική
αναθεώρηση της Β΄ Βατικανής Συνόδου, (1962-1965), στην οποία ως γνωστόν
υιοθετήθηκαν και νομοθετήθηκαν διαβαθμίσεις εκκλησιαστικής πληρότητος
στις εκτός του Παπισμού ετερόδοξες ομολογίες. Ωστόσο οι ιεροί και
θεόπνευστοι συγγραφείς των βιβλικών κειμένων και οι άγιοι Πατέρες της
Εκκλησίας μας έχουν δώσει αυθεντικές απαντήσεις σ’ όλα τα εν λόγω
ερωτήματα, τις οποίες είτε αγνοούν, είτε θέλουν να αγνοούν πολλοί
σύγχρονοι «Ορθόδοξοι» υψηλόβαθμοι κληρικοί και θεολόγοι, μέσα στο χώρο
της Ορθοδοξίας. Διαθέτοντες πλούσιο τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος όχι
μόνο εισεχώρησαν, (όσο είναι δυνατόν να εισχωρήσει κτιστός νους), στο
μυστήριο της Εκκλησίας, αλλά και την οριοθέτησαν από τις ποικίλες πλάνες
και αιρέσεις με την συγκρότηση Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων.
Μέσα στα
πλαίσια της παρούσης σύντομης ανακοινώσεώς μας θα προσπαθήσουμε, με την
Χάρη του Θεού, να παραθέσουμε ελάχιστα μόνο στοιχεία περί Εκκλησίας,
παίρνοντας αφορμή από πρόσφατο άρθρο, στην εφημερίδα της εν Ελλάδι
παπικής θρησκευτικής κοινότητας «Καθολική» (31-8-2019), του παπικού «κληρικού» κ. Ι. Μαραγκού, με τίτλο: «Εγώ θα είμαι μαζί σας πάντα, ως τη συντέλεια του κόσμου».
Μετά την
αιφνίδια και αδόκητη χθεσινή καταστροφή, εκτός των άλλων, και στις
ραδιοτηλεοπτικές κεραίες μεταδόσεως, στον Υμηττό, Σας παρακαλούμε ιδιαιτέρως,
να επιληφθήτε ΑΜΕΣΑ και του κάτωθι σημαντικού θέματος:
Πολλοί
συμπολίτες μας, κυρίως ασθενείς και ανήμποροι και μοναχικοί άνθρωποι, είχαν ως
καθημερινή συντροφιά και παρηγοριά τους Εκκλησιαστικούς Ραδιοφωνικούς Σταθμούς,
της «Εκκλησίας της Ελλάδος» και της «Πειραϊκής Εκκλησίας»…
Δυστυχώς, μετά
την καταστροφή, στερήθηκαν αυτή την τόσο πολύτιμη και ουσιαστική συμπαράσταση…
Να αποκατασταθή στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα αυτή η μεγάλη και
απρόβλεπτη ζημιά, αντιλαμβανόμασθε ότι, είναι ανθρωπίνως αδύνατον…
Υπάρχει, όμως,
η δυνατότητα με σχετική δική σας παρέμβαση και εντολή, κάποιο από τα Εθνικά Δίκτυα το πρωινό δίωρο (από
07:00 έως 09:00 το πρωί) και τις βραδινές ώρες (από 09:00 έως 10:30 το βράδυ),
να μεταδίδουν τις πρωινές και βραδινές προσευχές, που είναι κάτι πολύ σημαντικό
για όλους μας, ιδιαίτερα δε γιά τους αναγκεμένους!!!
Εννοείται ότι, πρέπει να υπάρξει και η σχετική ενημέρωση.
Επί πλέον, τις πολύ μεγάλες εορτάσιμες
ημέρες, όπως την Πέμπτη της Παναγίας μας και τις Κυριακές, να αφιερώνεται το
πρωϊνό τρίωρο στην μετάδοση της Θείας Λειτουργίας!
Πιστεύουμε
ότι, αυτό που ζητάμε είναι και δίκαιο
και εύκολο.
Αναγνωρίζοντας
τις πνευματικές ευαισθησίες σας, προσδοκούμε να δράσετε πάραυτα!!!
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 31η Ιουλίου 2019
Είμαστε δυστυχώς υποχρεωμένοι να επανερχόμαστε ξανά και ξανά
στα ίδια. Ο λόγος για τα καταιγιστικά άρθρα των θιασωτών της λεγομένης «Οικουμενικής Κινήσεως», μέσω των οποίων επαναλαμβάνουν τα παράδοξα επιχειρήματά τους, ότι δήθεν «ωρίμασαν οι καιροί για την ενότητα του κατακερματισμένου κόσμου», «ωρίμασαν οι συνθήκες για την ένωση των εκκλησιών». Ότι παρήλθε ο καιρός του «διχασμού και του μίσους» και ήρθε «η εποχή της αγάπης και της καταλλαγής». Ήρθε ο καιρός να κατανοήσουμε πως οι προπάτορές μας, οι οποίοι ευθύνονται για την διάσπαση, «έπεσαν θύματα του αρχεκάκου» και πως «τώρα βρίσκονται στα χέρια του Δικαιοκρίτη για να απολογηθούν για τις πράξεις τους» (σ.σ. και μαζί τους οι άγιοι Πατέρες) και πως εμείς δεν θα τους μιμηθούμε στη «μισαλλοδοξία» τους, αλλά θα «αγαπηθούμε» με τους «αδελφούς μας ετερόδοξους», διότι τους παρεξηγήσαμε και «φουσκώσαμε» τις «νόμιμες διαφορές» με αυτούς, όπως αποκάλεσε πρόσφατα ο «πάπας» Φραγκίσκος, τις δεκάδες αιρετικές κακοδοξίες της θρησκευτικής του κοινότητας!
Όταν σκοτώσεις ένα ζώο (κακώς αν το
κάνεις) πας φυλακή και πληρώνεις υπέρογκο πρόστιμο, ενώ αν σκοτώσειςένα παιδί, το οποίο δεν είχε την τύχη να
γεννηθεί, παίρνεις εύσημα και θεωρείσαι «ανθρωπιστής»,
«δημοκράτης» και «υπερασπιστής των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων»! Αυτή είναι η τραγική πραγματικότητα της σύγχρονης
κοινωνίας, η οποία βιώνει προφανώς την χειρότερη πνευματική και ηθική κατάπτωση
της ανθρώπινης ιστορίας, όπου η ανθρώπινη ζωή κατάντησε απίστευτα «φθηνή», τόσο
φθηνή, η οποία υστερεί σε σχέση με τη ζωή των ζώων!
Θέμα της παρούσας ανακοίνωσής μας είναι ο,
ακατανόητος από υγιείς νόες, θόρυβος για την πρόσφατη καθιέρωση, από την Ιερά
Σύνοδο της Εκκλησίας μας, «ΗΜΕΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΕΝΗΤΟΥ
ΠΑΙΔΙΟΥ» και η οποία θα «εορτάζεται», σύμφωνα με την ανακοίνωσή της, την
πρώτη Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα. Η αγία μας Εκκλησία αντιμετωπίζοντας με
τρόμο, φρίκη και δέος την ανελέητη σφαγή χιλιάδων αθώων παιδιών στις μήτρες των
«μανάδων»
τους από δολοφονικά χέρια επαγγελματιών μαιευτήρων, με έξοδα των
(αδειανών) ασφαλιστικών ταμείων, θέσπισε να θυμόμαστε μια μέρα του χρόνου αυτές
τις τραγικές υπάρξεις και να προβληματιζόμαστε για το ανείπωτο αυτό έγκλημα. Η
Εκκλησία μας ακόμη, θέσπισε αυτή την ημέρα μνήμης και για έναν άλλο σοβαρότατο
λόγο, να μας κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τον διαφαινόμενο αφανισμό του
Γένους μας, καθ’ ότι, από τη μια μεριά οι περισσότερες από 300.000 εκτρώσεις το χρόνο και η δραματική αποφυγή της τεκνογονίας
κατέστησαν την πατρίδα μας «χώρα
γερόντων», και μάλιστα σε ένα τρομακτικό και επικίνδυνο γεωστρατηγικό
σημείο της γης.
Στους έσχατους και αποκαλυπτικούς καιρούς μας,
βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, από οικουμενιστικούς κύκλους, μια γιγαντιαία
προσπάθεια να αποχαρακτηρισθούν οι σύγχρονοι αιρετικοί, ως αιρετικοί και να
προβληθούν ως έχοντας δήθεν μια διαφορετική παράδοση. Η αίρεση και η κακοδοξία
«βαπτίστηκε» ως«νόμιμη διαφορετικότητα», όπως την χαρακτήρισε πρόσφατα, ο
αιρεσιάρχης του Βατικανού, ορθά – κοφτά, στην ορθόδοξη αντιπροσωπία, κατά την «θρονική εορτή» της «εκκλησίας της Ρώμης». Αυτό διδάσκει,
περί των συγχρόνων αιρέσεων, ο Παπισμός, αυτό δυστυχώς δέχονται και διδάσκουν
και οι δικοί μας ορθόδοξοι θιασώτες της λεγομένης «Οικουμενικής Κινήσεως». Μάλιστα πολλοί έχουν φτάσει στο σημείο να
αρνούνται την ύπαρξη αιρέσεων, με την στενή σημασία της, στην εποχή μας, και να
την περιορίζουν στην αρχαία Εκκλησία! Πρόκειται για την καλλιέργεια του
λεγομένου «λαϊκού οικουμενισμού», ώστε
μέσω του οποίου, λίγο κατ’ ολίγο, να «εξοικειωθεί»
το ορθόδοξο πλήρωμα με τις αιρέσεις και να μην αντιδρά στα «ανοίγματα» προς αυτές, μέσω του λεγομένου «επανακαθορισμού» ή αμνηστεύσεως των αιρέσεων.
Εφόσον δεν «βλέπουν» κακοδοξίες και αιρέσεις στον, εκτός της Ορθοδοξίας, κατακερματισμένο
χριστιανικό κόσμο, συμπεριφέρονται στους αιρεσιάρχες ως να είναι ορθόδοξοι, ως
να είναι εκκλησιαστικά πρόσωπα, να τους αποδίδουν εκκλησιαστικές τιμές, ως να
έχουν ιεροσύνη, ως αρχηγούς αληθινών «εκκλησιών». Κι ακόμα δεν παραλείπουν να
τους εγκωμιάζουν υπερβαλλόντως για κάποιες πράξεις τους και τα λεγόμενά τους,
προβάλλοντάς τους ως πρότυπα
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 28η Ιανουαρίου 2019
ΟΤΑΝ Η ΚΡΙΤΙΚΗ «ΒΑΠΤΙΖΕΤΑΙ» ΩΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΥΒΡΗ! (Οφειλομένη απάντηση σε δημοσίευμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αλβανίας)
Δεν αποτελεί «πρωτάκουστη πρωτοτυπία, μεμονωμένο θλιβερό φαινόμενο των τραγικών καιρών μας»,
αλλά σύνηθες δυστυχώς φαινόμενο, πολλοί Προκαθήμενοι Ορθοδόξων Εκκλησιών
και Πατριάρχες να θέτουν εαυτούς υπεράνω πάσης κριτικής. Μια τέτοια
αρρωστημένη νοοτροπία, σίγουρα θυμίζει Παπισμό, στον οποίο ο «αλάθητος»
Πάπας της Ρώμης έχει αναγάγει τον εαυτό του σε «επί γης θεό» και ως εκ
τούτου έχει την αξίωση να γίνονται δεκτές και να εφαρμόζονται οι
αποφάσεις του ως «θεόπνευστες και αλάθητες». Θέλουν όμως να λησμονούν
ότι στην Αγία Ορθοδοξία μας, στην μοναδική Μία, Αγία, Καθολική και
Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, οι πιστοί, (κληρικοί, μοναχοί και
λαϊκοί), δεν είναι άβουλα όντα, οπαδοί κάποιας αιρετικής, ή
παραθρησκευτικής ομάδος, ή θρησκείας, αλλά οργανικά ισότιμα μέλη του
μυστικού Σώματος του Χριστού, «γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον»
(Α΄Πετρ.2,9), με συγκεκριμένες υποχρεώσεις και δικαιώματα. Θέλουν να
λησμονούν ότι ο πιστός λαός του Θεού έχει λόγο, και μάλιστα ουσιαστικό,
σε θέματα πίστεως, σύμφωνα με την διακήρυξη των Πατριαρχών της Ανατολής του 1848: «…Ο φύλαξ της Ορθοδοξίας το σώμα της Εκκλησίας, τ.ε. ο λαός αυτός εστί».
Θέλουν επίσης να λησμονούν, πως η Εκκλησία δεν είναι κάποια από τις
πολυάριθμες προτεσταντικές αιρετικές ομάδες, οι οποίες αρνούνται την
παραμικρή αμφισβήτηση των οπαδών της. Είναι γνωστοί οι απαξιωτικοί
χαρακτηρισμοί που εκτοξεύουν ευκαίρως, ακαίρως, όπως «ακραίοι», «φονταμενταλιστές», «σκοταδιστές», «μισαλλόδοξοι», ακόμα και «ψυχοπαθείς»!
ΠΟΙΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ Ο
«ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΜΟΣ»;
Δεν χωράει αμφιβολία ότι ο παγκόσμιος Οικουμενισμός,
αποτελεί σήμερα το σπουδαιότερο και μεγαλύτερο εκφυλιστικό φαινόμενο της εποχής
μας και ταυτόχρονα την μεγαλύτερη απειλή κατά της ανθρωπότητος. Όπως
έχουμε ήδη αναφερθεί σε παλαιότερες ανακοινώσεις μας, πρόκειται για ένα
παγκόσμιο κίνημα, γέννημα της Μασονίας και του Διεθνούς Σιωνισμού, που έχει σαν
μοναδικό σκοπό την δημιουργία μιάς νέας τάξεως πραγμάτων, δηλαδή την πολιτική,
οικονομική, πολιτισμική και θρησκευτική κυριαρχία του πάνω σ’ όλο τον πλανήτη,
σ’ όλη την ανθρωπότητα. Είναι πλέον κοινός τόπος, αφού γίνεται από όλους
αντιληπτό, ότι το παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό σύστημα, προωθεί πυρετωδώς την
παγκοσμιοποίηση. Προς την ίδια αυτή κατεύθυνση της ενοποιήσεως
της ανθρωπότητος σε θρησκευτικό επίπεδο κινείται και ο Διαθρησκειακός
Οικουμενισμός, ο οποίος εργάζεται πυρετωδώς για την ανοικοδόμηση μιάς νέας
παγκόσμιας θρησκείας, ή πανθρησκείας, που θα είναι αποτέλεσμα της
ομογενοποιήσεως και ισοπεδώσεως όλων των θρησκειών. Η πορεία της ανθρωπότητος
σε μια παγκοσμίων διαστάσεων και σε όλα τα επίπεδα ενοποίηση δεν είναι πλέον
μυστικό των ολίγων, αλλά μια πραγματικότητα, η οποία γίνεται όλο και πιο
αισθητή. Στην πραγματοποίηση αυτού του οράματος έχουν ενταχθεί σχεδόν όλοι οι
θρησκευτικοί ηγέτες όλων των μεγάλων θρησκειών, μεταξύ των οποίων δυστυχώς και
μια πληθώρα «ορθοδόξων» πατριαρχών, αρχιεπισκόπων, επισκόπων, κληρικών, μοναχών
και λαϊκών. Μαζί τους έχουν συστρατευτεί και τα ΜΜΕ, αλλά και ο έντυπος και
ηλεκτρονικός τύπος με μια πληθώρα δημοσιευμάτων.
Ένα τέτοιο
δημοσίευμα έπεσε στην αντίληψή μας σε πρόσφατο φύλο, (φ.4-11-2018), της
εφημερίδας των Αθηνών «Καθημερινή». Πρόκειται για εισήγηση του Μακαριωτάτου
Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου, σε κάποιο
Συνέδριο, στην 12η Διαθρησκειακή Συνδιάσκεψη για τον
θρησκευτικό πλουραλισμό και την ειρηνική συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή, με
θέμα: «Θρησκευτικός πλουραλισμός και ειρηνική συνύπαρξη». Στην
εισήγησή του αυτή ο Μακαριώτατος μεταξύ άλλων τονίζει την αναγκαιότητα της
συμβολής των θρησκειών για την επίτευξη της παγκόσμιας δικαιοσύνης, της
ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ αυτών, ενώ προσδιορίζει και τις αιτίες, που οδηγούν
σε πράξεις βίας και μίσους εναντίον οπαδών άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων.
Οι πικροί καρποί της «Συνόδου» του
Κολυμπαρίου της Κρήτης, (Ιούνιος 2016), είναι παρόντες και ταλαιπωρούν
το εκκλησιαστικό σώμα. Πολλά έχουν γραφεί γύρω από την «Σύνοδο» αυτή.
Έχει κυκλοφορήσει στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο ένα πλήθος σχετικών
δημοσιεύσεων, έχουν τυπωθεί και εκδοθεί τόμοι ολόκληροι βιβλίων και
έχουν διοργανωθεί συνέδρια και ημερίδες γύρω από την θεματολογία της,
τον τρόπο διοργανώσεως και λειτουργίας της, τις αποφάσεις της, τις
παρασκηνιακές διαβουλεύσεις της και τη σχέση της με τις άγιες και
Οικουμενικές Συνόδους της Εκκλησίας μας. Σ’ όλες αυτές τις δημοσιεύσεις
και συνέδρια, διακεκριμένοι θεολόγοι, αρχιερείς, επιφανείς
εκκλησιαστικοί παράγοντες, ακαδημαϊκοί διδάσκαλοι και πνευματικοί
άνδρες, επεσήμαναν και απέδειξαν με αδιάσειστα επιχειρήματα ότι για
πολλούς λόγους η «Σύνοδος» αυτή απέτυχε, αφού δεν οριοθέτησε την πίστη,
καταγινώσκουσα την κακοδοξία και την αίρεση. Ότι υπήρξε ένα κατ’ εξοχήν
θλιβερό γεγονός, το οποίο συντάραξε κυριολεκτικά όλο τον Ορθόδοξο κόσμο,
διότι αντί να περιφρουρήσει την ενότητα της Εκκλησίας, αντιθέτως
προκάλεσε διαιρέσεις.
Η εις βάθος μελέτη των οκτώ κειμένων
που παρήγαγε η εν λόγω «Σύνοδος» συγκλίνει στο συμπέρασμα, ότι ο κύριος
στόχος της, θα λέγαμε η καρδιά της «Συνόδου», ήταν να επικυρώσει, αντί
να καταδικάσει, συνοδικά την φοβερότερη αίρεση που εμφανίστηκε μέχρι
σήμερα στην ιστορία της Εκκλησίας μας, την παναίρεση του Οικουμενισμού.
ΓτΧτΠτΑ: Αν και μακροσκελές είναι εκπληκτικό κείμενο και αξίζει να το διαβάσουμε με προσοχή!
Σταχυολογούμε τα εξής σημαντικά:
« Είναι
άξιο απορίας και προβληματισμού το γεγονός, ότι ενώ ζούμε σε εποχή
γενικής αποστασίας, συγκρητισμού και πολεμικής κατά της Ορθοδόξου
Πίστεως, έξωθεν και έσωθεν, ουδείς και ουδεμία εκ των ομιλητών και
ομιλητριών στο εν λόγω Συνέδριο δεν αναφέρθηκε στην Πίστη, την αξία και
τη σημασία της, αλλά και την αναγκαιότητα προασπίσεώς της. Πολλώ δε
μάλλον, όταν, σύμφωνα με την παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο
Ορθόδοξος Mοναχισμός υπήρξε διαχρονικώς όχι μόνον ακριβής φύλαξ, αλλά
και υπερασπιστής αυτής, πρωτοπόρος δε στην αντιμετώπιση των αιρέσεων
κατά τις περιόδους όταν η Πίστις ήταν το κινδυνευόμενον [...] Γιατί άραγε οι διοργανωτές του Συνεδρίου
δεν συμπεριέλαβαν στο πρόγραμμα του Συνεδρίου την παρουσίαση αληθινά
μεγάλων συγχρόνων Γερόντων, όπως ο
άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ο άγιος Νικόλαος Αχρίδος (Βελιμίροβιτς), ο
άγιος Γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ο Γέροντας π. Αθανάσιος
Μυτιληναίος, ο Γέροντας π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ο Γέροντας π.
Σεραφείμ Ρόουζ, κ. α. οι
οποίοι παράλληλα με την υποδειγματική μοναστική τους ζωή υπήρξαν και
σθεναροί ομολογητές της Ορθοδόξου πίστεως και πολέμιοι του
Οικουμενισμού; Γιατί δεν ανετέθη σε ειδικό εισηγητή η παρουσίαση του Οικουμενισμού και
η μέχρι σήμερα εξέλιξή του; Γιατί δεν τονίστηκε η υποχρέωση και το
καθήκον των μοναχών να αγωνίζονται κατά της παναιρέσεως αυτής, η οποία
«στρώνει το χαλί» του Αντιχρίστου και προετοιμάζει την μιαρή θρησκεία
του; Γιατί δεν ανετέθη εισήγηση, η οποία θα αξιολογούσε από Ορθόδοξη σκοπιά την «Σύνοδο» της Κρήτης;
Η απάντηση στα παρά πάνω ερώτημα είναι προφανής: Ο βίος και οι αγώνες
των ως άνω οσιακών μορφών, αλλά και η παρουσίαση τέτοιου είδους
εισηγήσεων θα αποτελούσαν δριμύτατο έλεγχο για την απραξία, τον φόβο
και την δειλία πολλών».
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 8η Οκτωβρίου 2018
Όπως
είναι γνωστό ο Μοναχισμός, ως προφητικός, αποστολικός και μαρτυρικός
βίος, ως αγγελομίμητος πολιτεία συνεχούς μετανοίας και αφιερώσεως,
αποτελεί το καύχημα και τη δόξα της Εκκλησίας μας. Ανάγει την αρχή του
σ’ αυτό τούτο το Θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου μας, ο Οποίος έζησε ως
παρθένος, ακτήμων και κατά πάντα υπήκοος στο θέλημα του ουρανίου Πατρός
του, ενσαρκώνοντας στο πρόσωπό Του τις τρείς βασικές και θεμελιώδεις
αρετές του Μοναχισμού, την παρθενία, την ακτημοσύνη και την υπακοή και
βρίσκει την πλήρη καταξίωσή του στο πρόσωπο της Παναχράντου Δεσποίνης
ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας. Ο κύκλος των δώδεκα μαθητών του
Κυρίου μας αποτελεί το πρώτο κοινόβιο στην ιστορία και τη ζωή της
Εκκλησίας μας, οι δε μακαρισμοί και γενικότερα η επί του Όρους ομιλία
αποτελούν τους πρώτους κανόνες του Μοναχισμού. Οι μοναχοί είναι οι «άγγελοι του Θεού» κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, η «διηνεκής βία της φύσεως» κατά τον άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, οι «μάρτυρες τη προαιρέσει» κατά τον Μέγα Αθανάσιο, οι «συνεχιστές της μαρτυρικής Εκκλησίας» κατά τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, «η κόμη που κοσμεί την κεφαλή της Εκκλησίας» κατά τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης, «οιευαγγελικώς ζώντες» κατά τον Ευάγριο τον Ποντικό.
Ανεκτίμητη
και ανυπολόγιστη η αξία και η προσφορά του και ο ρόλος του στην
εκπλήρωση της αποστολής της Εκκλησίας, αφού από τις τάξεις των μοναχών
προήλθαν στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι μεγάλοι Πατέρες της
Εκκλησίας μας, κορυφαίοι επίσκοποι, ποιμένες και διδάσκαλοι του
εκκλησιαστικού σώματος, πολυγραφότατοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς,
φλογεροί ιεραπόστολοι, γενναίοι ομολογητές της πίστεως, που με τους
αντιαιρετικούς των αγώνες και με το αίμα τους διεφύλαξαν ανόθευτη και
απαραχάρακτη την αλήθεια της πίστεως από τον κίνδυνο των αιρέσεων,
μουσουργοί, ποιητές και υμνογράφοι, που εισήγαγαν την βυζαντινή μουσική
και τις ασματικές ακολουθίες στη λατρεία της Εκκλησίας και τέλος
κορυφαίοι καλλιτέχνες της ιερής τέχνης της αγιογραφίας, που με τις
απαράμιλλες εικονογραφικές τους παραστάσεις κοσμούν το εσωτερικό χώρο
των ναών μας και μας ανυψώνουν προς τον Κύριο.
Τα
τελευταία χρόνια με πολύ πόνο ψυχής διαπιστώνουμε από γνωστούς
μοναστικούς, αλλά και οικουμενιστικούς κύκλους, μια προσπάθεια
παραχαράξεως και κολοβώσεως του ρόλου και της αποστολής του Μοναχισμού.
Εισήλθαμε προφανέστατα σε μια νέα φάση εθνικών
περιπετειών με την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης και του κρατιδίου
των Σκοπίων στις 17 Ιουνίου 2018. Μιας συμφωνίας που θα παραμείνει στην
ελληνική ιστορία ως συμφωνία στρατηγικής ήττας και εθνικής ταπείνωσης, που θα
μας στιγματίζει για πάντα.
Πρόκειται για ένα γεγονός κατ’ εξοχήν συνταρακτικό,
που προκάλεσε την κάθετη αντίθεση του πολιτικού συστήματος, ενώ βύθισε στο
πένθος και την οδύνη τον ελληνικό λαό και τον όπου γης Ελληνισμό. Σύσσωμο το
Έθνος, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, αντέδρασε αυθόρμητα και δυναμικά με αγνό
πατριωτισμό. Πλήθη λαού με επί κεφαλής ιεράρχες της Δυτικής Μακεδονίας, άνδρες,
γυναίκες και παιδιά, βγήκαν στους δρόμους, για να βροντοφωνάξουν ένα μεγάλο ΟΧΙ
(!) στο ξεπούλημα της Μακεδονίας, αψηφώντας τα ΜΑΤ, τα χημικά και τα ρόπαλα των
αστυνομικών. Οι καμπάνες των γύρω χωριών στις Πρέσπες κτυπούσαν πένθιμα την
αποφράδα ημέρα της συμφωνίας, ενώ λίγα χιλιόμετρα μακριά, στο Πισοδέρι, οι
αστυνομικές δυνάμεις χτυπούσαν με πρωτοφανή μανία τους διαμαρτυρόμενους
πατριώτες, πολλούς από αυτούς τραυμάτισαν σοβαρά και τους έστειλαν στα
νοσοκομεία. Γύρω από το γεγονός αυτό (που κάποιοι το χαρακτήρισαν Μεγάλη
Παρασκευή στην οποία σταυρώθηκε για μια ακόμη φορά η Μακεδονία), ομίλησαν και
έγραψαν πλείστοι όσοι δημοσιογράφοι, ιστορικοί, εκπαιδευτικοί, πολιτικοί,
γεωπολιτικοί αναλυτές, βουλευτές, Μητροπολίτες, το Άγιον Όρος, Σύλλογοι,
Σωματεία και άλλοι ειδικοί και αρμόδιοι. Βουΐζει το διαδίκτυο από μια πληθώρα
άρθρων και δημοσιεύσεων, τηλεοπτικών εκπομπών και συνεντεύξεων, που περιγράφουν
με τα μελανότερα χρώματα, όψεις και πλευρές αυτής της συμφωνίας με βάση το
περιεχόμενό των άρθρων της, τις προεκτάσεις της και τις μελλοντικές ολέθριες
συνέπειες για την πατρίδα μας, εφ όσον τεθεί σε εφαρμογή η συμφωνία αυτή.