ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ

Του Οσιολογ. Μοναχού π. Σεραφείμ Ζήση

Τό πρόβλημα τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι βεβαίως ἡ συνολική ἀμετανοησία τοῦ Γένους μας, ἡ ἴδια ἀμετανοησία πού ἐπέφερε στούς Ρώσσους τήν κατάρρευση τοῦ 1917· καί ὅμως, ὁ Κλῆρος καί οἱ Μοναχοί ὄχι μόνον δέν ἐξαιρούμεθα, ἀλλά καί προηγούμεθα στίς εὐθῦνες· κατά τούς παλαιούς Ὁσίους τοῦ Γεροντικοῦ, «ὁ Θεός ἀνέχεται τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου, ἀλλά ὄχι τίς ἁμαρτίες τῆς ἐρήμου»· καί οἱ Ἱερεῖς καλοῦνται σέ κάθε Θεία Λειτουργία νά ἐνθυμοῦνται τήν φοβερά εὐθύνη τους γιά τούς Πιστούς, ἀφοῦ τά δικά τους σφάλματα χαρακτηρίζονται στίς σχετικές εὐχές «ἁμαρτήματα», ἐνῷ ἐκεῖνα τοῦ λαοῦ ὀνομάζονται συγκριτικῶς «ἀγνοήματα». 

Οσιολογιώτατος π.Σεραφείμ Ζήσης, Περιπτώσεις οικονομίας στους αγώνες για την Ορθοδοξία [ΚΕΙΜΕΝΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

 

 

 

Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβ. π. Νικόλαος Μανώλης

Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ εἶναι ἡ εἰσήγηση τοῦ ὁσιολογ. μοναχοῦ π.Σεραφείμ Ζήση στήν Ἡμερίδα “ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ καί Κολυμπάρι, δυό χρόνια μετά. Αἵρεση - Καθαίρεση - Ὀρθόδοξη Ἀντίσταση”, πού πραγματοποιήθηκε τό Σάββατο 16 Ἰουνίου 2018 στό Grand Hotel Palace Θεσσαλονίκης. Τό κείμενο τό παραθέτω καί σέ ἀρχεῖο scribd γιά τήν εὐκολότερη ἀποθήκευση στόν ὑπολογιστή σας.

Ταυτόχρονα δημοσιεύω καί τό σχετικό βίντεο μέ τήν ὁμιλία του πατρός. Ὁλόκληρο τό βίντεο τῆς ἐκδήλωσης μπορεῖτε νά τό παρακολουθήσετε πατώντας ἐδῶ.

---

Περιπτώσεις οἰκονομίας στούς ἀγῶνες γιά τήν Ὀρθοδοξία

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση)

(Εἰσήγηση στήν Ἡμερίδα «Ὀρθοδοξία καί Κολυμπάρι, δύο χρόνια μετά. Αἵρεση – Καθαίρεση, Ὀρθόδοξη Ἀντίσταση», τῆς 16ης Ἰουνίου 2018. Στό ἀρχικό κείμενο, τό ὁποῖο βεβαίως δέν ἦταν δυνατόν νά ἀναγνωσθεῖ ἀκέραιο κατά τήν Ἡμερίδα, δέν ἔχουν γίνει παρά μόνον ἐλάχιστες ἐπεμβάσεις καί ἡ συμπλήρωση τῆς 21ης ὑποσημειώσεως)

Σεβαστοί Πατέρες καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Καθώς ἔχει ἤδη διαζωγραφηθεῖ ἐπαρκῶς ἀπό τίς προηγούμενες εἰσηγήσεις, κυρίως δέ καί ἀπό τά ἴδια τά γεγονότα, εἶναι φανερό ὅτι ἡ Πατρίδα μας βυθίζεται στό τέλμα ὄχι μόνο τῆς ἐθνικῆς, πολιτικῆς, οἰκονομικῆς καί πνευματικῆς ἐξαθλιώσεως, ἀλλά τώρα πλέον καί σέ ἐκεῖνο τῆς αἱρέσεως. Καί μόνον οἱ σύγχρονες τάσεις τῆς ἀκαδημαϊκῆς θεολογίας, στά θολά ὕδατα τῆς ὁποίας ἔχουν βαπτισθεῖ καί ὅπου ὁπωσδήποτε θά βαφοῦν καί στό μέλλον οἱ καρδιές καί οἱ σκέψεις τῶν Ἑλλήνων Ἐπισκόπων, Ἱεροκηρύκων, Πνευματικῶν καί θεολόγων, ἀρκοῦν νά δείξουν τόν ἀνθρωπίνως ἀδιέξοδο τάρταρο τοῦ συγχρόνου ἑλλαδικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ποιός, λοιπόν, εἶναι ὁ λόγος τῆς ἀναφορᾶς μας ἐδῶ σέ περιπτώσεις κάποιας οἰκονομίας (συγκαταβάσεως) στούς δογματικούς ἀγῶνες, τήν στιγμή μάλιστα, πού οἱ περιπτώσεις αὐτές τῆς οἰκονομίας χρησιμοποιοῦνται ἀπό τούς Οἰκουμενιστές, γιά νά πολεμήσουν τήν ἀποτείχιση, ὅπως ἔγινε ἀπό τήν Μητρόπολη Θεσσσαλονίκης στά ἔγγραφα τῆς καταδίκης τοῦ π. Νικολάου καί τοῦ π. Θεοδώρου[1]; Ὡς οἰκονομία ὁρίζεται κατά τόν Μ. Φώτιο ἡ «ὑποστολή ἤ ἡ παύση γιά κάποιο χρονικό διάστημα τῶν ἀκριβεστέρων νόμων ἤ ἡ εἰσαγωγή τῶν χαλαρῶν, ἀναλόγως τῆς ἀδυναμίας ἐκείνων στούς ὁποίους ἐφαρμόζονται, καθώς ὁ νομοθέτης οἰκονομεῖ τό πρόσταγμα»[2]. Ἀποσκοπεῖ λοιπόν ἡ παρουσίαση αὐτή στό νά καθησυχάσει τούς ἀδελφούς, ὅτι ἡ κοινωνία μέ τήν αἵρεση εἶναι πρᾶγμα πνευματικῶς ἀδιάφορο; Ὅτι δέν πειράζει ἄν ἐκκλησιάζονται οἱ πιστοί ἐκεῖ πού μνημονεύονται Ἐπίσκοποι ἤ Κληρικοί ὑπογράψαντες, ὑποστηρίζοντες ἤ ἀνεχόμενοι σιωπηλῶς τήν αἱρετική Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου; Ὅτι ἡ οἰκονομία στά δογματικά θέματα ἀφορᾷ καί στήν ἴδια τήν οὐσία τοῦ δόγματος καί ὅτι εἶναι ἐξ ἴσου ἐφαρμόσιμη καί εὔκολη μέ τήν οἰκονομία στά ὑπόλοιπα θέματα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς ; Ὄχι, οὐδαμῶς !

Θεολογική Ημερίδα «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ & ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ δύο χρόνια μετά», ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΑΦΙΣΑ-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ἡ Ἑταιρεία Ὀρθοδόξων Σπουδῶν, ἡ Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν, ὁ Ἑλληνορθόδοξος Σύνδεσμος «Ζωοδόχος Πηγή» καί ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανικός Σύλλογος «Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής» διοργανώνουν θεολογική ἡμερίδα μέ θέμα:

«Ὀρθοδοξία καί Κολυμπάρι δύο χρόνια μετά.

Αἵρεση – Καθαίρεση, Ὀρθόδοξη Ἀντίσταση»  

Σάββατο 16 Ἰουνίου 2018,
Ὧρες: 9:00-13:30

Grand Hotel Palace, Αἴθουσα Grand Ballroom

Μοναστηρίου 305, Θεσσαλονίκη 

Σᾶς ἐπισυνάπτουμε τήν ἀφίσα καί τό πρόγραμμα τῆς ἡμερίδας γιά τήν ἐνημέρωση τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.

Θεολογική Ημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ & ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ Δύο Χρόνια Μετά, ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΑΦΙΣΑ-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

 

ΠΗΓΗ

Μοναχός Σεραφείμ (Ζήσης), Τήν Ὀρθοδοξία ἤ τά Προσκυνήματα ; Μία μικρή τρήση στόν ἑλληνικό ἐθνοφυλετισμό

Τήν Ὀρθοδοξία ἤ τά Προσκυνήματα ;

Μία μικρή τρήση στόν ἑλληνικό ἐθνοφυλετισμό

 

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ γιά τόν «Στῦλο Ὀρθοδοξίας»

 

Εἰσαγωγή: ὁ σλαβικός ἐθνοφυλετισμός

Πολύ συχνά ἀκούεται στίς μέρες μας ἡ μομφή κατά τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, δηλαδή τῆς πλάνης ἐκείνης ἡ ὁποία ἐπιμένει νά θέτει ἐθνικές, δῆθεν ἀπό Θεοῦ, φυλετικές προτεραιότητες ἐντός τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας, ὅπου ὅμως «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος, οὐδέ Ἕλλην» (Γαλ. 3, 28), διότι «οὐκ ἔστι προσωπολήπτης ὁ Θεός» (Πράξ. 10, 34). Ὁ κατά τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ «Ὅρος» τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης ἐν ΚΠόλει Συνόδου τοῦ 1872, διελάμβανε ὅτι «ἀποκηρύττομεν κατακρίνοντες καί καταδικάζοντες τόν φυλετισμόν, τοὐτέστι τάς φυλετικάς διακρίσεις καί τάς ἐθνικάς ἔρεις καί ζήλους καί διχοστασίας ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ» [1]. 

Ἡ «δόξα» (δοξασία) τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ καταδικάστηκε ἀπό τήν Σύνοδο αὐτή μέ ἀφορμή τόν ὑποκινούμενο ἀπό τούς Ρώσσους βουλγαρικό ἐθνικισμό, ὁ ὁποῖος ἐκκλησιαστικῶς μέν ὁδήγησε στό σχίσμα (1872-1945) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας ἀπό τήν Μητέρα Ἐκκλησία, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ΚΠόλεως, πολιτικῶς δέ ὑποδαύλισε τίς ἐθνικές διαμάχες πού προκάλεσαν τόν ἔνδοξο Μακεδονικό Ἀγῶνα (1904-1908) καί τούς Βαλκανικούς Πολέμους τῶν ἀρχῶν τοῦ 20^οῦ αἰ. [2]. Ὁ μακαριστός π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἔχει ἀνατάμει τίς θεολογικές παραμέτρους τοῦ ρωσσικοῦ καί γενικότερα σλαβικοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ καί τίς ἀποδίδει στήν θεωρία τοῦ Ρώσσου φιλοσόφου Χομιακώφ (1804-1860), ὅτι «οἱ “Γραικοί” καί “Λατῖνοι” ὡς Κουσῖται δέν κατενόησαν ἐπαρκῶς καί εἰς βάθος τόν Χριστιανισμόν ὡς κατενόησαν αὐτόν οἱ Ἰρανικοί Σλαῦοι» [3].

Ὁ γράφων, ὡς πρώην Ἁγιοταφίτης, εἶναι σέ θέση νά γνωρίζει καλῶς τήν παλαιά ὑπονομευτική τῆς ἑλληνικῆς παρουσίας δραστηριότητα τῆς ρωσσικῆς διπλωματίας στήν Ἐγγύς καί τήν Μέση Ἀνατολή, ὅπως φαίνεται ἰδιαιτέρως στίς περιπτώσεις τῆς τελείας ἐκδιώξεως τῶν Ἑλλήνων Κληρικῶν ἀπό τό Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας [4] (τό ὁποῖο «ἀραβοποιήθηκε» τό 1899), ἀλλά καί τῆς κινητικότητος καί ἐπιρροῆς τοῦ γνωστοῦ Ρώσσου Κόμητος Ν. Ἰγνάτιεφ (Πρέσβεως τῆς Ρωσσίας στήν ΚΠολη) στήν αὐλή τοῦ  παλαιφάτου Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων ἀπό τοῦ 1863 καί ἑξῆς, καθώς καί τῆς προηγηθείσης δράσεως τοῦ ἀρχιμανδρίτου Πορφυρίου Οὐσπένσκι. Ἐξ αἰτίας τῆς ἐπιρροῆς αὐτῆς, ὁ κατά τἆλλα ἔνδοξος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Κύριλλος Β΄ (1845-1872) ἀπέσχε ἀπό τήν δικαία καταδίκη τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ στή ὡς ἄνω Σύνοδο τοῦ 1872 [5]. Βεβαίως, καί ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Ρωσσίας ὑπῆρξαν ἤδη ἀπό τότε φωνές συνετές, ἐπικριτικές αὐτῆς τῆς παρεμβατικῆς πολιτικῆς καί τῆς παραγνωρίσεως τῶν ἑλληνικῶν ἱστορικῶν «δικαίων».