Είμαστε δάσκαλοι και όχι λοιμωξιολόγοι

 

 

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

«Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!!...

Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθιά,

 o πόλεμος να μην μπορεί να τα γκρεμίσει»,

μας κανοναρχεί ο αθάνατος Κωστής Παλαμάς, στο αφιερωμένο «στον δάσκαλο» ποίημά του. Σμίλη κρατά ο δάσκαλος, την σμίλη του λόγου και της διδασκαλίας, και λαξεύει και «ζωγραφίζει» στις άπλαστες ψυχές των μαθητών του, τα τιμαλφή, την ανοξείδωτη προίκα των προγόνων. Και τι ψυχές!! Την ευωδία του παραδείσου...

Έχω πάντοτε κατά νου ότι στεκόμαστε ενώπιον και διδάσκουμε ανθρώπους που είναι πολύ καλύτεροι από εμάς. Να μην λησμονούμε ότι, πριν ακόμη η Παιδαγωγική ανακαλύψει ότι ωριμότητα σημαίνει διάσωση στοιχείων της παιδικότητας και όχι υπέρβασή της, ο Χριστός προέβαλε «το παιδίον» ως πρότυπο ύπαρξης ανοικτής στον Θεό. «Άφετε τα παιδία ελθείν προς με και μη κωλύετε αυτά, των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών». (Ματθ. 19,15).

Για να σωθεί η Πατρίδα: Σχολεία πατριδογνωσίας. Ένα σε κάθε ενορία

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκίς

"Έσκασε σαν βόμβα στην γειτονιά". "Έπεσαν από τα σύννεφα οι κάτοικοι της περιοχής". "Δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα". Είναι οι γνωστές αφόρητες κοινοτοπίες που εκτοξεύουν οι…δαιμόνιοι απεσταλμένοι των καναλιών, όταν καλύπτουν ένα αποτρόπαιο, ειδεχθές έγκλημα και μάλιστα όταν σχετίζεται με παιδιά.

Ξεβράστηκαν τελευταία δύο υποθέσεις παιδεραστίας. Θύματα μικρά, ανήλικα κορίτσια. Στο άκουσμα τέτοιων φρικτών πράγματι ειδήσεων, η οργισμένη αντίδραση του κόσμου συνοδεύεται με προτροπές ποινών όπως: κρέμασμα, εκτελεστικό απόσπασμα, ευνουχισμός και πολλά άλλα που δεν μπορούν να καταγραφούν…

Δεν είναι αγράμματοι οι δάσκαλοι. Αγράμματοι είναι οι συνδικαλιστές και το κράτος

 

 Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς 

 

«Όταν οι εχθροί σου θα έχουν ξεμάθει την ορθογραφία τους, να ξέρεις ότι η νίκη πλησιάζει»  (Βλαντιμίρ Βολκόφ, Ρώσος λογοτέχνης)

 Εντόπισαν οι δημοσιογραφικές κάμερες δύο ορθογραφικά λάθη σε συνδικαλιστικές πορείες εκπαιδευτικών -σε πανό- και, κατά το συνήθειό τους, στα πρωτοσέλιδα των τηλεφημερίδων κυρίως και σε  πηχυαίους τίτλους, διαβάζουμε: "αγράμματοι οι δάσκαλοι". "Εκπαιδευτικοί για κλάματα". "Κόλαση στο τουίτερ για τους αγράμματους δασκάλους". Το τίμιο και σωστό θα ήταν να γραφεί "αγράμματοι συνδικαλιστές", όμως στην χώρα μας επιβιώνει ο λεγόμενος αυριανισμός, συνώνυμο του κιτρινισμού, φαινόμενο που πρωτοφανερώθηκε την μαύρη δεκαετία του "80. Στην τότε εφ. "Αυριανή"- μακαρίτισσα πια- ναυαρχίδα του ΠΑΣΟΚ, ποδοπατήθηκαν οι όποιες αξίες, τσαλακώθηκε ανεπανόρθωτα η πολιτική, καταρρακώθηκαν λειτουργήματα. "Κλεφταράδες δικαστές",  διάβαζες στο πρωτοσέλιδο και από κάτω, στην ακριβή περιγραφή του γεγονότος, διαπίστωνες ότι πρόκειται για ένα ή δύο πρόσωπα. Όμως η ζημιά γινόταν. Η πηχυαία διατύπωση συμπαρέσυρε στην απαξίωση τρόπον τινά και το ίδιο το κύρος του θεσμού.  ("Όπου γενικότης εκεί επιπολαιότης" έλεγε ο Παπαδιαμάντης).

Κάτι παρόμοιο ισχύει και με τα προαναφερόμενα πανό των συνδικαλιστών. Το τέχνασμα πέτυχε. Τσίμπησαν οι αφελείς, οι επιπόλαιοι. 

 Βρήκαν ευκαιρία όλες οι κυρα-Κατίνες της γειτονιάς και οι καρπαζωμένοι τούτης της ζωής, που το πιο πρόσφατο ανάγνωσμά τους είναι το προστυχόλογο κουτσομπολιό κάτω από μια γυμνοφωτογραφία της τάδε επώνυμης οδαλίσκης, να ξεράσουν χαιρέκακα την ανοησία τους. Είναι η γνωστή φιλοθεάμονα μάζα, το αποχαυνωμένο τηλεοπτικό ασκέρι, που εισπνέει αναθυμιάσεις και παιδαγωγείται εδώ και χρόνια στην βορβορώδη ευτέλεια που του σερβίρουν τα λεγόμενα "πρωινάδικα".  

Ποια ήταν τα λάθη των συνδικαλιστών και όχι των δασκάλων; Η προστακτική "απέσυρε", το σωστό "απόσυρε", και το πανό του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωταβάθμιας Εκπαίδευσης Ιωαννίνων, στο οποίο η λέξη "Εκπαίδευσης" καμάρωνε ως "Εκπαίδευσεις".

"Ενδέχεται και άλλως έχειν" (Αριστοτέλης),  τα πράγματα, όμως…

Δημήτρης Νατσιός: Γονεῖς: προστατέψτε τά παιδιά σας ἀπό τήν «ἠλεκτρονική ἡρωίνη»

«Οὐδὲν καινὸν ὅλα κενὰ»

Μ. Χάκκας

Ὡς γνωστὸν κάθε νέος ὑπουργὸς Παιδείας μᾶς ἀπειλεῖ, ἔχει δυστυχῶς καὶ ἕνα «νέο ὅραμα» γιὰ τὴν Παιδεία. Καὶ ὑποστυλώνει τὸ «ὅραμα» του μὲ μιὰ ἐμβληματικὴ λέξη, μιὰ λέξη - σύνθημα, ποὺ σὰν ἀφηρημένο ἀναφορικὸ ὑποκατάστατο σημαίνει δυνητικὰ τὰ πάντα, χωρὶς στὴν πραγματικότητα νὰ περιέχει τίποτε. 

Ἄς δοῦμε κάποιες λέξεις - καραμέλες, ποὺ ἀναθρώσκουν ἀνάλαφρες σὰν φυσαλίδες ἀέρος, «κελύφη ἔρημα ἐννοίας» ὅπως θὰ ἔλεγε κι ὁ Ροΐδης. Πλὴν τῆς χιλιομασημένης «μεταρρύθμισης» σ᾿ αὐτὸν τὸν τομέα διαπρέπουν λέξεις ποὺ ἔχουν πρῶτο συνθετικὸ τὴν πρόθεση «ἀνά». Ἀνανέωση, ἀνασυγκρότηση, ἀναγέννηση, ἀνακαίνιση, ἀναδόμηση, ὅλες γενικὲς καὶ ἀόριστες, γι᾿ αὐτὸ καὶ μεγάλης ἐμβέλειας, ὅπως διδάσκει ἡ κοινωνικὴ ψυχολογία.

Νέο χτύπημα: σεξουαλική αγωγή ή βάρβαρη επίθεση κατά… «νηπίων»;

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος, Θεολόγος

«Ανάθεμα την ώρα ποιος ορίζει εδώ 
το ανάποδο βαφτίζει και το λέει σωστό» 
Οδ. Ελύτης, «ο Ήλιος ο Ηλιάτορας» 

«Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν ορχείται, πάλιν την κεφαλήν Ιωάννου ζητεί λαβείν επί πίνακι». Θέλω να ρωτήσω; Ποτέ στα τριάντα χρόνια που είμαι δάσκαλος, κυρίως Ε’ και Στ’ δημοτικού, δεν άκουσα γονέα να αναφέρει κάτι, να διαμαρτύρεται, για απουσία της σεξουαλικής αγωγής στο δημοτικό σχολείο. Ποτέ! Μάλιστα, όταν στις ενημερώσεις γονέων γινόταν συζήτηση γι’ αυτό το τόσο λεπτό θέμα, όλοι οι γονείς συμφωνούσαν ότι οι μόνοι αρμόδιοι να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους είναι οι ίδιοι και δεν έχει καμμιά δουλειά το υπουργείο να εμπλέκεται σ’ αυτήν την κρίσιμη διαδικασία. Γιατί λοιπόν και πάλιν «η Ηρωδιάδα», ή καλύτερα ο Ηρώδης, ταράσσεται; Το 2008, η απόπειρα εισαγωγής του μαγαρισμού αγνών ψυχών που ονομάζεται «Σεξουαλική Αγωγή» απέτυχε, χάρις στην σθεναρή αντίσταση Συλλόγων Γονέων, της Ομοσπονδίας Πολυτέκνων, της Εκκλησίας. Τώρα τι άλλαξε; Μας ταλαιπώρησαν οι προηγούμενοι, οι εθνομηδενιστές, πολέμιοι της οικογένειας με τις «θεματικές-(εμετικές)- «εβδομάδες» τους, με τις «διαφορετικότητες» και όλες τις διαστροφές της οικουμένης, τώρα γιατί «οι νοικοκυραίοι της Νέας Δημοκρατίας» επανέρχονται; 

Δημήτρης Νατσιός: Ὥστε ὑπάρχει καὶ ἡ ἀρετὴ τῆς φιλοπατρίας;

«Οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ». Τώρα μὲ τὴν «πανδημία» -ὅπως ὅλος ὁ πλανήτης τὴν ὀνομάζει πρὸς δόξαν τῆς «ἀειφεγγούς ἡμῶν γλώσσης»- ἡ ὁποία τρομοκρατεῖ καὶ πλουσίους τοῦ Βορρᾶ καὶ πένητες τοῦ Νότου, οἱ ἡγέτες πολλῶν χωρῶν γιὰ νὰ φιλοτιμήσουν τοὺς λαούς τους καὶ νὰ ἐπιδείξουν πειθαρχία καὶ συνοχή, θυμήθηκαν, κατέβασαν ἀπὸ τὸ σκονισμένο ράφι τῆς ἱστορίας τους, τὴν λησμονημένη καὶ περιφρονημένη ἀρετή, τὴν φιλοπατρία. 

 

Οἱ ταλαίπωροι, πανικοβλημένοι Ἰταλοί, ψάλλουν στὰ σφαλιστὰ πορτοπαράθυρά τους τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο, Γάλλοι, Δανοί τὸ ἴδιο. Ξαφνικὰ ἡ παγκοσμιοποίηση, ἡ ἀερόφουσκα τῆς πολυπολιτισμικότητας, ἀπὸ εὐλογία, κατήντησε κατάρα. Τὰ σύνορα κλείνουν καὶ τὰ κράτη ἀνακαλύπτουν ὅτι τὸ μυστικὸ ὑφάδι ποὺ μπορεῖ νὰ ἑνώσει τὸ λαό τους εἶναι ὁ πατριωτισμός.Τὸ 1941, ὅταν οἱ Γερμανοὶ εἰσβάλουν στὴν τότε Σοβιετικὴ Ἕνωση, ὁ Στάλιν, ἀφήνοντας κατὰ μέρος τὶς προλεταριακὲς ἀνοησίες, κήρυξε τὸν Μεγάλο Πατριωτικὸ Πόλεμο καὶ θυμήθηκε τὴν διωκόμενη καὶ κακουχούσα Ὀρθοδοξία τῆς Ρωσίας. Τὸ ἄτακτο, διεθνιστικὸ ἀσκέρι τῆς σοβιετικῆς πανσπερμίας, μεταβλήθηκε σὲ πολεμικὴ στρατιά, ποὺ ἀγωνίζεται ὑπὲρ βωμῶν ἑστιῶν. Καὶ νίκησε τὴν πανίσχυρη μηχανὴ τοῦ Χίτλερ.

Δημήτρης Νατσιός: Δέν χρειαζόμαστε «Δασκάλους Ἐμπιστοσύνης», ἀλλά «Δασκάλους Ρωμιοσύνης»

Δὲν θυμᾶμαι πότε, ἔχει ἀρκετὰ χρόνια, δημοσιεύτηκε σὲ μεγάλης κυκλοφορίας ἐφημερίδα, σκιτσογραφία ποὺ ἑρμήνευε ἀριστοτεχνικὰ τὸ πρόβλημα ποὺ ὀνομάζεται παιδεία. Τὸ σκίτσο παρίστανε δύο ἴδιες εἰκόνες, στὶς ὁποῖες πρωταγωνιστοῦν τὰ ἴδια πρόσωπα. (Ἡ λέξη «σκίτσο», ἰταλική, ὅπως καὶ τὸ γνωστὸ «σκέτς», εἶναι ἀντιδάνεια ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ λέξη «σχέδιο»).

Τὰ δύο, λοιπὸν σχέδια-σκίτσα παραπέμπουν σὲ σχολικὴ αἴθουσα, ὅπου γίνεται παραλαβὴ βαθμῶν ἀπὸ τοὺς γονεῖς, τρίμηνο ἢ τετράμηνο. Στὸ πρῶτο σκίτσο ἡ ἡμερομηνία γράφει 1975. Τὸ δεύτερο, ἂς ποῦμε, 2020. 

Στὸ πρῶτο οἱ δύο γονεῖς, ὀργισμένοι, εἶναι στραμμένοι πρὸς τὸ παιδί τους-μαθητή, ποὺ ἀκούει μὲ σκυμμένο κεφάλι καὶ τοῦ λένε τὴν φράση: «Τί βαθμοὶ εἶναι αὐτοί;». Στὸ δεύτερο, τῆς ‘'θαυμαστῆς'' ἐποχῆς μας, εἶναι στραμμένοι πρὸς τὸν δάσκαλο καὶ τοῦ λένε τὴν ἴδια φράση: «Τί βαθμοὶ εἶναι αὐτοί;». 

Μαρία Μαντουβάλου: Η διαστρέβλωση της Ελληνικής Ιστορίας στη Σύγχρονη Παιδεία.

Για τη διαστρέβλωση της Ελληνικής Ιστορίας, δηλαδή τη σκόπιμη νόθευση και παραποίηση του περιεχομένου της, γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ότι αυτή προερχόταν από το κατ’ ευφημισμόν, και πολλαπλώς, κατά διαστήματα, μετονομαζόμενον Υπουργείο Παιδείας και τον εκάστοτε διορισμένο ή εκλεγμένο Υπουργό του, μαζί με τους διορισμένους συμβούλους του των Παιδαγωγικών Ινστιτούτων, των μεταλλαγμένων και αυτών, σε Ινστιτούτα Εκπαιδευτικής Πολιτικής.

Ακόμη γνωρίζαμε ότι η διαστρέβλωση της Ιστορίας προέρχεται και από τους εξαρτημένους και μισθοφόρους της εκάστοτε εξουσίας, πολιτικής και κομματικής, δημοσιογράφους και πανεπιστημιακούς αναλυτές, τις Αρχές τις λεγόμενες Προστασίας του Πολίτη και τις ποικίλες συλλογικότητες αθέων, εμπρηστών, αντεξουσιαστών και άλλων παρόμοιων Ενώσεων.

Παιδεία: όχι γράμματα, αλλά «δράσεις»!

 «Μα θα ‘ρθούνε άλλα χρόνια
μ’ όνειρα κι οράματα
δίχως λόγους στα μπαλκόνια
κι άχρηστα προγράμματα» 
  Ν. Γκάτσος 

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος, Κιλκίς

Οι λόγοι, ή καλύτερα, «οι τροπαιούχοι του άδειου λόγου», για να μνημονεύσουμε και τον Παλαμά, σταμάτησαν ευτυχώς να εκτοξεύουν από τα μπαλκόνια τις ουρανομήκεις ανοησίες τους.

Το «μέγα πλήθος» και το «μέγα πάθος» των αρχικομματαρχών μπήκε, ανεπιστρεπτί, στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας». (Τι φράση κι αυτή!!!).

Τα «άχρηστα προγράμματα» όμως παραμένουν. Μόνο που στην εκπαίδευση τα βάφτισαν «δράσεις». Δράση. Ιδού η μαγική λέξη που συγκλονίζει τα σημερινά σχολειά. «Κάντε μία δράση», ακούς κι ανατριχιάζεις. Μία δράση για την ξενοφοβία, για τον ρατσισμό, για τον σεβασμό στην ετερότητα. Η νεοεποχίτικη σαχλαμάρα βρήκε πεδίον δόξης λαμπρόν. Μην διδάσκετε, κάντε δράσεις! Ο δάσκαλος που διδάσκει, που μαθαίνει στους μαθητές του γράμματα, για να το πω απλά, είναι ξεπερασμένος, ανεπαρκής, ίσως και επικίνδυνος για το «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» τους.

(Παραθέτω κάτι από έναν παλαιότερο παιδαγωγό, για τον σκοπό του σχολείου, ο οποίος δεν ανήκε στην «αντίδραση», αλλά θεωρείται από τους αρχηγέτες της «πρωτοπορίας». «Το σχολείο διδάσκοντας συστηματικά στο παιδί τ’ αγαθά του πολιτισμού του και γνωρίζοντάς του τον τόπο του, κάνει συνειδητή, συστηματοποιεί και απλώνει την εθνική μόρφωση που παίρνει κάθε παιδί από την εξωσχολική του ζωή». Το κείμενο μιλά για εθνική μόρφωση και είναι από το δυσεύρετο βιβλίο «πάρεργα και μελέτες», του Αλ. Δελμούζου, σελ 42. Αλλά ποιος προσέχει σήμερα τους παλιούς δασκάλους;).

Η αποτυχία του ελληνικού σχολείου!

Από την
Μπέτη Ν. Μπιζά*

Μια νέα σχολική χρονιά αρχίζει και θα θέλαμε να ευχηθούμε σε όλους τους εμπλεκομένους -μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς- «καλή σχολική χρονιά».

Γνωρίζουμε βέβαια όλοι οι παροικούντες ότι αυτή η ευχή είναι σχεδόν αδύνατον να πραγματοποιηθεί μέσα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που νοσεί βαριά. Είναι σαν να βάζεις έναν υγιή άνθρωπο μέσα σε έναν χώρο με μικρόβια και να του εύχεσαι «καλή υγεία».

Πόσο «καλή» να είναι η χρονιά μέσα στο νοσηρό περιβάλλον της σύγχρονης εκπαιδευτικής πραγματικότητας; Και δεν εννοώ μόνο την «υλικοτεχνική υποδομή».

Δεν έχω στον νου μου μόνο τις ανθυγιεινές αίθουσες «προκάτ» που βλέπω σε σχολεία της περιοχής μου ή την έλλειψη δασκάλων, βιβλίων, γυμναστηρίων κ.ά. Εννοώ τα πιο σοβαρά, όπως το είδος της παρεχόμενης εκπαίδευσης, την ποιότητα της σημερινής ελληνικής παιδείας.