ΑΔΕΛΦΟΙ, «ΑΓΑΠΟΥΛΗΔΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ!
α.α.
084 Αἴγιον, τῇ
17η Αὐγούστου 2018
11η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
1716 – ΚΕΡΚΥΡΑ
ΗΜΕΡΑ
ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ!
ΜΗΝΥΜΑΤΑ
ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ ΜΕ ΔΙΠΛΟΥΣ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ
«Χιλιάδες
πιστοί από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης βρίσκονται στο νησί της Κέρκυρας,
προκειμένου να ακολουθήσουν σήμερα τη μεγαλειώδη λιτανεία του ιερού
σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος, τηρώντας το ἐθιμο, που γιορτάζεται διαρκώς εδώ
και 300 χρόνια.
Σύμφωνα
με την θρησκευτική Παράδοση, ο Άγιος Σπυρίδων έσωσε το νησί από τους
Οθωμανούς, όταν αυτοί το καλοκαίρι του 1716, αποβιβάστηκαν στην «αρχόντισσα του
Ιονίου» και, αφού κυρίευσαν τα οχυρά του Μαντουκίου και της
Γαρίτσας, ως και τα Φρούρια Αβράμη και Σωτήρος, συνέχισαν τις καταστροφικές
επιθέσεις τους για έναν ολόκληρο μήνα». Αυτά γράφει σήμερα 11/08/2018 η
Εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» (σελ. 16-17), τα οποία και σας μεταφέρουμε
επί λέξει και τα οποία μας έδωσαν το έναυσμα για να χαράξουμε τις παρακάτω
γραμμές!
Καθώς,
λοιπόν, η Θεία Χάρις μας έδωσε την έμπνευση και την ώθηση, ελάτε τώρα να
προσθέσουμε μερικά ακόμη στοιχεία από το Συναξάρι της Εκκλησίας μας και έπειτα
να κάνουμε μερικά επίκαιρα σχόλια.
«....Τα γυναικόπαιδα, μαζεμένα στον ιερό ναό του Αγίου μαζί με
τους γέρους κι όσους δεν μπορούσαν να πάρουν όπλα προσεύχονται στα γόνατα και
με στεναγμούς λαλητούς εκζητούν του προστάτη Αγίου τη μεσιτεία. Σαν πέρασαν οι
πενήντα μέρες οι εχθροί αποφάσισαν να συγκεντρώσουν όλες τις δυνάμεις τους και
να κτυπήσουν με πιο πολλή μανία την πόλη. Κερκόπορτα ζητούν κι εδώ οι
εχθροί, για να τελειώσουν μια ώρα γρηγορότερα το έργο τους. Απ' την
Κερκόπορτα δεν μπήκαν κι οι προγονοί τους και κατέκτησαν τη Βασιλεύουσα; Γι'
αυτό και προβάλλουν δελεαστικές υποσχέσεις, για να πετύχουν κάποια προδοσία.
Το επόμενο πρωινό ένας
Αγαρηνός με τηλεβόα κάνει προτάσεις στους μαχητές να παραδοθούν, αν θέλουν να
σωθούν. Την ίδια ώρα όμως αραδιάζει κι ένα σωρό απειλές στην περίπτωση, που οι
υπερασπιστές δεν θα δεχόντουσαν τη γενναιόδωρη πρόταση του.
Περνούν
οι ώρες. Η αγωνία κι ο φόβος συνέχει τις ψυχές. Οι Αγαρηνοί ετοιμάζονται για το
τελειωτικό κτύπημα, όπως λένε. Μα κι οι υπερασπιστές εμψυχωμένοι από τις
προσευχές τόσο των ίδιων, όσο και των ιδικών τους, μένουν αλύγιστοι κι
ακλόνητοι στις θέσεις τους. Η πρώτη επίθεση αποκρούεται με πολλά τα θύματα κι
από τις δύο μεριές. Η πόλη της Κέρκυρας περνά τρομερά δύσκολες στιγμές.
Η θλίψη, όμως, των στιγμών εκείνων «υπομονήν κατεργάζεται, η δε
υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει»
(Ρωμ. ε', 3-5). Η ελπίδα στον Θεό ουδέποτε στ' αλήθεια
ντροπιάζει ή διαψεύδει αυτόν που την έχει! Κι
ο πιστός λαός ελπίζει και προσεύχεται. Προσεύχεται και πιστεύει, πώς ο
ακοίμητος φρουρός και προστάτης Άγιός του, δεν θα τον εγκαταλείψει.
Στον ιερό ναό οι
προσευχές του άμαχου πληθυσμού συνεχίζονται θερμές κι αδιάκοπες.
Ξημέρωσε η 10η
Αυγούστου. Κάτι ασυνήθιστο για την εποχή παρατηρείται την ημέρα αυτή
από το πρωί. Ο ουρανός είναι σκεπασμένος με μαύρα πυκνά σύννεφα. Από στιγμή σε
στιγμή ετοιμάζεται να ξεσπάσει τρομερή καταιγίδα. Και να! Πολύ πριν από το
μεσημέρι μια βροχή, καταρρακτώδης, βροχή κατα-κλυσμιαία αρχίζει να πέφτει στη
γη. Μοναδική η περίπτωση! Νύχτωσε κι ακόμη έβρεχε. Σαν αποτέλεσμα της
κακοκαιρίας αυτής καμιά επιθετική προσπάθεια δεν αναλήφθηκε εκείνη την ημέρα. Η
νύχτα περνά ήσυχα. Περί τα ξημερώματα της 11ης Αυγούστου συνέβη κάτι το
εκπληκτικό, το αναπάντεχο. Μια Ελληνική περίπολος, που έκαμνε αναγνωριστικές
επιχειρήσεις, για να εξακριβώσει από που οι εχθροί θα επιτίθεντο, βρήκε τα χαρακώματα των Τούρκων γεμάτα νερό από τη βροχή και πολλούς
Τούρκους στρατιώτες πνιγμένους μέσα σ' αυτά.
Νεκρική σιγή βασίλευε παντού. Στο μεταξύ ξημέρωσε για καλά. Οι χρυσές ακτίνες
του ήλιου πέφτουν στη γη και χαιρετούν την άγρυπνη πόλη. Οι τηλεβόες σιγούν. Οι
εχθροί δεν φαίνονται. Μήπως κοιμούνται; Τι να συμβαίνει άραγε;