Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης: ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΝΩΝΕΙ, ΔΕΝ ΔΙΑΙΡΕΙ Ἡ νέα διαιρετική ἐνέργεια τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

1. Ὁ νέος Πύργος τῆς Βαβέλ: Παγκοσμιοποίηση καί Οἰκουμενισμός

Παρακίνηση γιά τήν συγγραφή τοῦ παρόντος κειμένου μᾶς ἔδωσε ἡ μεγάλη ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, κατά τήν ὁποία οἱ θεοκίνητοι συγγραφεῖς τῶν ἐξαίσιων ὕμνων παρουσιάζουν τίς σωτηριώδεις διαστάσεις τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπί τούς ἁγίους μαθητάς καί ἀποστόλους» καί τῆς μόνιμης στή συνέχεια παρουσίας καί ἐνεργείας Του στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Μία σπουδαία διάσταση τῆς ἐνεργείας καί δράσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἡ ἑνότητα ὅσων ἀνθρώπων γίνονται μέλη τῆς Ἐκκλησίας διά τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καί ἐνσωματώνονται στό ἕνα καί μοναδικό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, πού ἔχει κεφαλή τόν Χριστό. Ἔχει γραφῆ ὅτι ὁ μέν Χριστός εἶναι ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τό δέ Ἅγιο Πνεῦμα ἡ ψυχή τῆς Ἐκκλησίας, πού ζωοποιεῖ τό σῶμα καί συνδέει, ἑνώνει, τά μέλη μέ τήν κεφαλή καί μεταξύ τους[1]. Ἐκκλησία καί Ἅγιο Πνεῦμα συνδέονται ὀντολογικά· δέν ὑπάρχει ᾽Εκκλησία, ἐκεῖ ὅπου δέν ἐνεργεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅπως ἐμφαντικά τονίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος «εἰ μή Πνεῦμα παρῆν οὐκ ἄν συνέστη ἡ Ἐκκλησία, εἰ δέ συνίσταται ἡ Ἐκκλησία, εὔδηλον ὅτι τό Πνεῦμα πάρεστιν»[2]. 

Ὁ ἴδιος θεοφόρος Πατήρ διδάσκει ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτε στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας, τίποτε ἀπό ὅσα σχετίζονται μέ τή σωτηρία μας, τό ὁποῖο δέν προέρχεται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα: «…Τί γάρ εἰπέ μοι τῶν συνεχόντων τήν σωτηρίαν τήν ἡμετέραν οὐχί διά Πνεύματος ἡμῖν ᾠκονόμηται; Διά τούτου δουλείας ἀπαλλαττόμεθα, εἰς ἐλευθερίαν καλούμεθα, εἰς υἱοθεσίαν ἀναγόμεθα καί ἄνωθεν, ὡς εἰπεῖν, ἀναπλαττόμεθα, τό βαρύ καί δυσῶδες τῶν ἁμαρτημάτων φορτίον ἀποτιθέμεθα· διά τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου ἱερέων βλέπομεν χορούς, διδασκάλων ἔχομεν τάγματα· ἀπό τῆς ἐνταῦθα πηγῆς καί ἀποκαλύψεων δωρεαί καί ἰαμάτων χαρίσματα καί τά λοιπά πάντα, ὅσα τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ κοσμεῖν εἴωθεν, ἐνταῦθα ἔχει τήν χορηγίαν»[3]. Ἡ ἄποψη αὐτή τοῦ Χρυσοστόμου ὅτι τά πάντα εἰς τήν Ἐκκλησίαν χορηγοῦνται ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀποτελεῖ κοινό τόπο τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας. Ὁ Μ. Βασίλειος ἐπί παραδείγματι ἀπαριθμῶν συχνά τίς δωρεές καί ἐνέργειες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κυρίως εἰς τό Περί Ἁγίου Πνεύματος ἔργο του, λέγει ὅτι «οὐδέ γάρ ἐστιν ὅλως δωρεά τις ἄνευ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τήν κτίσιν ἀφικνουμένη»[4]. Αὐτό ἐπαναλαμβάνει ἐπίσης ὁ πολύ ἀγαπητός εἰς τούς Ὀρθοδόξους ὕμνος τῆς Πεντηκοστῆς: «Πάντα χορηγεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, βρύει προφητείας, ἱερέας τελειοῖ, ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξε, ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξε, ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας».

Καταδικάστηκε ποτέ η αίρεση του παπισμού από Σύνοδο;

Καταδικάστηκε ποτέ η αίρεση του Παπισμού από Σύνοδο;

      Μέσα στο πλήθος των άστατων κραυγών που προσπαθούν απεγνωσμένα με πομπώδη φληναφήματα να υποστηρίξουν τον Οικουμενισμό ακούγεται το ανεδαφικό επιχείρημα ότι ο Παπισμός δεν έχει καταδικασθεί από Σύνοδο (!;). Όσοι το υποστηρίζουν αυτό εννοείται πως δεν κατέχουν τίποτε από θεολογία αλλά συνάμα αγνοούν και πλήρως την ιστορική πραγματικότητα.

     Ως απάντηση δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την καταπληκτική μελέτη του Μακαριστού Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου που είχε εκπονήσει κατά την περίοδο των αδίστακτων ανοιγμάτων προς τον Παπισμό του Πατριάρχου Αθηναγόρα. Ο Μητροπολίτης αναφέρει μια λίστα Ιερών Συνόδων που κατεδίκασαν των Παπισμό και τις πλάνες του. Επίσης και ονόματα Αγίων που θεωρούσαν ξεκάθαρα τον Παπισμό ως Αίρεση (φυσικά δεν υπήρξε ποτέ κάποιος Άγιος που να μην ήταν σύμφωνος ως προς αυτό).

...Είναι λοιπόν «κατεγνωσμέναι» παρά Συνόδων ή Πατέρων αι αιρετικαί διδασκαλίαι της Δύσεως;

Άς ίδωμεν: 

Η μεγάλη Σύνοδος του 879 εν Κωνσταντινουπόλει, η υπό πολλών θεωρουμένη ως Ογδόη Οικουμενική, δεχθείσα το Σύμβολον άνευ της προσθήκης του Φιλιόκβε, εδογμάτισε: «Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν. Τους ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας, τω αναθέματι καθυποβάλλομεν. Ει τις παρά τούτο το ιερον Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος. Εί τις τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, τολμήσειεν έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω! » (αυτόθι, σελ. 263-264).

Ιδού, λοιπόν, βαρυτάτη, επισημοτάτη, πανηγυρικωτάτη και σχεδόν Οικουμενικού χαρακτήρος καταδίκη του αιρετικού και βλασφήμου Φιλιόκβε!

H Εικονομαχία αναβιώνει στην Μητρόπολη Γερμανίας / Δεν θα μεταλαμβάνουν οι πιστοί!

Eίναι υπόλογος ο Μητροπολίτης Γερμανίας για την απαγόρευση της προσκύνησης των ιερών εικόνων. Δεν γνωρίζει άραγε ότι η Εκκλησία αναθεματίζει στο Συνοδικό που διαβάζεται κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας ότι, “Εἰ τις οὐ προσκυνεῖ τον Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐν Εἰκόσι περιγραπτόν κατά το ἀνθρώπινον, ἤτω Ἀνάθεμα” ; 

orthodoxostypos.gr 

Δεν θα μεταλαμβάνουν οι πιστοί στη Γερμανία

 

www.orthodoxianewsagency.gr 

Οι πιστοί στη Γερμανία επιστρέφουν στις εκκλησίες αλλά δεν θα μπορούν να μεταλαμβάνουν, όπως ανακοίνωσε σε εγκύκλιό του ο Μητροπολίτης Γερμανίας κ. Αυγουστίνος.

Η στάση του Αγίου Αντωνίου έναντι των αιρετικών

Συντάκτης άρθρου:  Μαρία  Νικολαΐδου.

O Aντώνιος δε συμφώνησε ποτέ με τους σχισματικούς Μελιτιανούς, καθότι γνώριζε από την αρχή την πονηρία και την αποστασία τους. Αλλά και με τους Μανιχαίους και άλλους αιρετικούς δεν είχε ποτέ καμία φιλική συζήτηση, η μόνη επαφή που είχε μαζί τους ήταν για να τους νουθετήσει και να τους οδηγήσει προς την ευσέβεια.  Πίστευε και δίδασκε ότι η φιλία και η συναναστροφή μαζί τους είναι βλαβερή και μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια της ψυχής. Σιχαινόταν  την αίρεση των Αρειανών και  ζητούσε από όλους ούτε να τους πλησιάζουν ούτε να δέχονται την κακή τους πίστη. Πολεμάει έντονα την αίρεση.

Το 338 μ.Χ. ενώ ο Αντώνιος βρίσκεται σε βαθιά γεράματα, η ορθοδοξία ζητάει τη βοήθεια του. Η αίρεση του Αρείου, απειλούσε εσωτερικά την Εκκλησία καθώς είχε την υποστήριξη αυτοκρατόρων, ηγεμόνων, πατριαρχών και επισκόπων. Οι Αρειανοί ταράζουν τη γαλήνη της Εκκλησίας και προσπαθούν να παραποιήσουν τη πίστη. Ο Άρειος και οι οπαδοί του τόνιζαν οτι ο Ιησούς ήταν δημιούργημα και όχι υπόσταση του Θεού.

Ο «Βίος του Αντωνίου» περιγράφει τη στάση του έναντι των Αρειανών.

Ζωντανή εκδήλωση π.Αγγέλου Αγγελακόπουλου: «Η επιστολή των Αγιορειτών επί Βέκκου του λατινόφρονος»

Ἡ ἐπιστολή τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων ἐπί αὐτοκράτορος Μιχαήλ καί Πατριάρχου Βέκκου τῶν λατινοφρόνων

Στά πλαίσια τῆς σειρᾶς ἐκδηλώσεων «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» τήν Τετάρτη, 15 Ἰανουαρίου 2020, στίς 7:00 μμ., ὁ πρωτοπρεσβύτερος π.Άγγελος Αγγελακόπουλος θά κάνει ὁμιλία μέ θέμα: 
«Ἡ ἐπιστολή τῶν Ἁγιορειτῶν ἐπί Βέκκου τοῦ λατινόφρονος» 

Ἡ ὁμιλία θά μεταδοθεῖ ζωντανά στό κανάλι τοῦ youtube ἐδῶ.

Ἡ ὁμιλία θά πραγματοποιηθεῖ στήν αἴθουσα «Ὀρθοδοξία» τοῦ «Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ Συλλόγου Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἠσυχαστής», στή Μοναστηρίου 183, 2ος ὄροφος – Τηλέφωνο ἐπικοινωνίας τοῦ συλλόγου: 2310 515786. 

Εἴσοδος Ἐλεύθερη 

Πηγή:

https://katanixi.gr/

Εθνέγερσις

Ι.Μ. Πειραιώς, Η μυστηριακή διακοινωνία με αιρετικούς σε επίπεδο λαϊκού Οικουμενισμού

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 2^α Δεκεμβρίου 2019

Η σύγχρονη λαίλαπα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού προχωρεί καλπάζοντας και ισοπεδώνοντας τα πάντα στο πέρασμά της. Ο παγκόσμιος Οικουμενισμός σε θρησκευτικό επίπεδο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και προχωρεί στην υλοποίηση των στόχων του, στη σύγκληση των θρησκειών και την πραγματοποίηση του οράματος της Πανθρησκείας. Δυστυχώς η παναίρεση αυτή, η φοβερότερη και πλέον επικίνδυνη από όσες εμφανίστηκαν μέχρι σήμερα στη ζωή της Εκκλησίας μας, την οποία πολύ σοφά χαρακτήρισε ο αείμνηστος αρχ. π. Αθανάσιος Μυτιληναίος ως τον τελευταίο πρόδρομο του Αντιχρίστου, βρήκε νέα ώθηση, αντί καταδίκης, στη «Σύνοδο» της Κρήτης, (Ιούνιος 2016). Οι πρωτεργάτες του Οικουμενισμού μετά την συνοδική νομιμοποίηση της ιστορικής ονομασίας των ετεροδόξων ως «Εκκλησιών», προχωρούν τώρα ακάθεκτοι, με περισσότερο ζήλο και ενθουσιασμό, επικαλούμενοι «εν παντί καιρώ και τόπω» τις κακόδοξες αποφάσεις της, για να δικαιολογήσουν συμπροσευχές και συλλείτουργα με αιρετικούς, μετάδοση της θείας κοινωνίας σε ετεροδόξους και άλλες παραβάσεις των Ιερών Κανόνων, γενόμενοι εκόντες, άκοντες όργανα της Νέας εποχής.

Μια ακόμη συγκλονιστική είδηση από το διαδίκτυο με τίτλο «’Ανοιχτή θεία κοινωνία’ επιβάλλει ο κ. Ναθαναήλ στο Σικάγο!…», (βλ. ιστολόγια helleniscope.com και Ακτίνες, 24.11.2019), είδε το φως της δημοσιότητος, που επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά τον μύχιο πόθο και όραμα των οικουμενιστών, την πλήρη ένωση της αμωμήτου Ορθοδοξίας μας με τις αιρέσεις του Παπισμού, του Προτεσταντισμού, και του Μονοφυσιτισμού, τώρα πλέον και σε επίπεδο μυστηριακής διακοινωνίας, (intercommunion).

12 Νοεμβρίου 1716 – Ο Άγ. Σπυρίδων αποτρέπει τους Παπικούς ("Ρωμαιοκαθολικούς") απ’ το να χτίσουν αλτάριο στον ναό του!

12 Νοεμβρίου 1716 – 

Ὁ Ἅγ. Σπυρίδων ἀποτρέπει τοὺς Παπικοὺς ("Ρωμαιοκαθολικοὺς") 

ἀπ’ τὸ νὰ χτίσουν ἀλτάριο στὸν ναό του!

Τὸ 1716 οἱ Τοῦρκοι πολιόρκησαν στενὰ τὴν Κέρκυρα. Πενήντα χιλ. στρατὸς καὶ ἀρκετὰ καράβια κύκλωσανε τὸ νησὶ καὶ τὸ ἀπειλοῦσαν ἀπὸ στεριὰ καὶ θάλασσα. Τὰ βαρβαρικά στρατεύματα εἶχαν συγκεντρωθεῖ στὸ ἀκρότειχος τῆς πόλεως. Ὁ Πιζιάνης, ποὺ ἦταν ἀρχηγὸς κατὰ τὴν πολιορκία ἐκείνη τῶν δυνάμεων τῆς Ἑνετικῆς Δημοκρατίας, περίμενε τὴν μεγάλη ἐπίθεση τῶν ἔχθρων.

Τι έλεγε ο Άγιος Νεκτάριος για την Δυτική εκκλησία και το αλάθητο του Πάπα

Με το αλάθητο η Δυτική Εκκλησία εισήγαγε τα σπέρματα της τάσης για απομάκρυνση από το κέντρο, διότι δίδαξε στον καθένα να αποδέχεται τη γνώμη του ατόμου.

Στη λυπηρή αυτή κατάσταση περιήλθε (και) η Εκκλησία των διαμαρτυρομένων, η οποία αποσυντίθεται συνεχώς και με γιγάντια βήματα προχωρά στην τέλεια αποσύνθεση· διότι η αρχή, την οποία αυτή αποδέχθηκε, έχει μέσα της το σπέρμα της απομάκρυνσης από το κέντρο. Η Δυτική Εκκλησία, μολονότι θέλησε με το αλάθητο να συγκεντρώσει την Εκκλησία γύρω από τον Πάπα, εντούτοις απέτυχε στον σκοπό της και έφερε τελείως αντίθετα αποτελέσματα· διότι, αν και φαίνεται συγκεντρωμένη, η αποκέντρωση είναι πλήρης· διότι περικλείει, σε διαφορετική μορφή, τα ίδια σπέρματα που περικλείει και η Εκκλησία των διαμαρτυρομένων, και οδηγείται στο ίδιο τέλος· διότι τα άκρα είναι όμοια μεταξύ τους.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 30η Σεπτεμβρίου 2019

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

Τι είναι η Εκκλησία στο εσώτατο είναι της; Ποια είναι η ταυτότητά της και ποια τα όριά της; Ταυτίζονται τα χαρισματικά με τα κανονικά της όρια, ή όχι; Υπάρχουν στοιχεία ή (και) διαβαθμίσεις εκκλησιαστικότητος στις ετερόδοξες χριστιανικές ομολογίες; Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα του παραλληλισμού μεταξύ των σχέσεων ανδρός και γυναικός και Χριστού και Εκκλησίας στην προς Εφεσίους επιστολή του αποστόλου Παύλου; Ιδού μερικά χαρακτηριστικά ερωτήματα, που προβληματίζουν και βασανίζουν πολλούς συγχρόνους θεολόγους, επηρεασμένους, και διαβρωμένους λιγότερο, ή περισσότερο, από τις σύγχρονες περί Εκκλησίας οικουμενιστικές θεωρίες, όπως η προτεσταντική θεωρία των κλάδων, η θεωρία της βαπτισματικής θεολογίας, η θεωρία της διευρυσμένης εκλησιολογίας, η θεωρία περί ορατής και αοράτου Εκκλησίας κ.α. Η εκκλησιολογική σύγχυση γύρω από τα παρά πάνω ερωτήματα αυξήθηκε ακόμη περισσότερο μετά την εκκλησιολογική αναθεώρηση της Β΄ Βατικανής Συνόδου, (1962-1965), στην οποία ως γνωστόν υιοθετήθηκαν και νομοθετήθηκαν διαβαθμίσεις εκκλησιαστικής πληρότητος στις εκτός του Παπισμού ετερόδοξες ομολογίες. Ωστόσο οι ιεροί και θεόπνευστοι συγγραφείς των βιβλικών κειμένων και οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας έχουν δώσει αυθεντικές απαντήσεις σ’ όλα τα εν λόγω ερωτήματα, τις οποίες είτε αγνοούν, είτε θέλουν να αγνοούν πολλοί σύγχρονοι «Ορθόδοξοι» υψηλόβαθμοι κληρικοί και θεολόγοι, μέσα στο χώρο της Ορθοδοξίας. Διαθέτοντες πλούσιο τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος όχι μόνο εισεχώρησαν, (όσο είναι δυνατόν να εισχωρήσει κτιστός νους), στο μυστήριο της Εκκλησίας, αλλά και την οριοθέτησαν από τις ποικίλες πλάνες και αιρέσεις με την συγκρότηση Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων.

Μέσα στα πλαίσια της παρούσης σύντομης ανακοινώσεώς μας θα προσπαθήσουμε, με την Χάρη του Θεού, να παραθέσουμε ελάχιστα μόνο στοιχεία περί Εκκλησίας, παίρνοντας αφορμή από πρόσφατο άρθρο, στην εφημερίδα της εν Ελλάδι παπικής θρησκευτικής κοινότητας «Καθολική» (31-8-2019), του παπικού «κληρικού» κ. Ι. Μαραγκού, με τίτλο: «Εγώ θα είμαι μαζί σας πάντα, ως τη συντέλεια του κόσμου».

Ο μή πιστεύων κατά την παράδοσιν της Ἐκκλησίας άπιστος εστί.

ΣΧΟΛΙΟ π. Φωτίου Βεζύνια: Ποία σχέση μπορεί να έχουν αυτά που είπε για τους αιρετικούς ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος, με το φρόνημα και το περιεχόμενο των λόγων του νέου Ιεραπόστολου Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτου; (Παραθέτουμε αποσπάσματα του ενθρονιστήριου λόγου του Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτου.)

Θυμίζουμε στους αναγνώστες μας ότι ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής είπε στο κήρυγμά του την Κυριακή που γιορτάζουμε τους Άγιους και Θεοφόρους Πατέρας της 4ης Οικουμενικής Συνόδου, μεταξύ άλλων και τα παρακάτω: "...θέλω νὰ σᾶς θυμίσω κάτι ποὺ εἶπε ὁ Ἀπόστολος στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα. Τί εἶπε; Αἱρετικὸν ἄνθρωπο μετὰ μίαν καὶ δευτέρα νουθεσία παραιτοῦ. Τί θὰ πῆ αὐτὸ τώρα; Εἶναι ἀρχαία, δὲν τὰ καταλαβαίνουμε, ἀλλὰ νὰ σᾶς ἐξηγήσω. Γι᾿ αὐτὸ ὑπάρχει τὸ κήρυγμα γιὰ νὰ μᾶς ἐξηγάει αὐτὰ τὰ δύσκολα πράγματα. Τί λέει ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος; Τὸν αἰρετικὸ ἄνθρωπο μετὰ μία, δύο, τρεῖς συμβουλὲς ἄφησέ τονα, γιατὶ αὐτὸς δὲν ἀλλάζει μυαλό. Ποιὸς εἶναι ὁ αἰρετικὸς ἄνθρωπος αὐτός; Εἶναι αὐτὸ ποῦ λέμε «οἱ ἄλλες ἐκκλησίες;», ὅσοι δὲν εἶναι ὀρθόδοξοι; Αὐτοὶ εἶναι οἱ αἰρετικοὶ ποὺ λέει ἐδῶ ὁ ἀπόστολος; Ὄχι. Αἰρετικὸς εἶναι ὁ καυγατζῆς.  Αὐτὸς ποὺ κάνει διχασμούς. Αὐτὸς ποὺ φέρνει διχόνοιες. Αὐτὸς ποὺ φέρνει μίση.

Ξέρετε, δὲν ζοῦμε στὸν παράδεισο, ζοῦμε σὲ ἀνθρώπινες κοινωνίες. Ξέρετε ὅλοι σας τέτοιους ἀνθρώπους. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ χωρίζουν, θέλουν νὰ διχάζουν τοὺς ἀνθρώπους , θέλουν νὰ κάνουν καυγά, θέλουν νὰ κάνουν φασαρία. Θέλουν νὰ πάρουν κάποιους μὲ τὸ μέρος τους καὶ νἄνε οἱ ἄλλοι ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος. Αὐτὸς εἶναι ὁ αἰρετικὸς ἄνθρωπος. Οἱ ἄλλοι ἀδελφοί μας οἱ χριστιανοὶ, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι ὀρθόδοξοι, δὲν εἶναι αἰρετικοί. Εἶναι ανθρωποι οἱ ὁποῖοι χωρὶς νὰ φταῖνε, χωρὶς νὰ τὄχουν διαλέξει οἱ ἴδιοι, γεννήθηκαν σὲ μία ἄλλη ἐκκλησία. Γεννήθηκαν σὲ ἕνα ἄλλο δόγμα. Ὅπως καὶ ἐμεῖς. Δὲν νομίζω ὅτι ἐμεῖς, λίγοι θὰ πρέπει νἄνε ἀνάμεσά μας οἱ προσήλυτοι οἱ ὁποῖοι πραγματικὰ γνώρισαν τὴν ὀρθοδοξία καὶ τὴν διάλεξαν συνειδητά. Οἱ περισσότεροι γεννηθήκαμε ὀρθόδοξοι. Δὲν τὸ διαλέξαμε. Ἐπομένως αἱρετικὸς δὲν εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀνήκει σὲ μία ἄλλη ἐκκλησία, γιατὶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀνήκουν σὲ ἄλλες ἐκκλησίες πρέπει νὰ τοὺς ἀγαποῦμε, εἶναι ἀδέλφια μας, εἶναι χριστιανοί...." (http://salpismazois.blogspot.com/2019/08/blog-post_2.html)

 

Πως λοιπόν λέγει ο κ. Ελπιδοφόρος και ισχυρίζεται ότι ''Ο Θεός ευλόγησε να έρθει στην Αριζόνα ο Γέροντας Εφραίμ'';

Ας φοβηθούμε τους Δαναούς ακόμα κι αν μας προσφέρουν δώρα...…

π. Φώτιος Βεζύνιας

 

* * *

 

Γέροντος Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτου (Ἀριζόνας)
(Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν ἔνθρονιστήριον λόγον τοῦ Γέροντος, 1974)

 

* Η Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι Καθολικὴ μὲ τὴν ἔννοιαν, ὅτι κατέχει ὅλο το πλήρωμα τῆς ἀληθείας καὶ τῆς χάριτος διὰ τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν ἀπολύτρωσιν τοῦ κόσμου καὶ ἐπὶ πλέον εἶναι Καθολικὴ μὲ τὴν ἔννοιαν ὅτι «δυνάμει» τείνει, ὄχι νὰ κατακτήση, ἀλλὰ νὰ ἁγιάση τὸν κόσμον. Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χριστὸς καὶ ἠμεῖς μέλη ἐκ μέρους συνδεόμενοι διὰ τῆς κοινῆς πίστεως «ἐν τῷ συνδέσμω τῆς ἀγάπης».

Γέρων Αθανάσιος Μυτιληναίος: Όχι διάλογο με τους αιρετικούς αλλά μετάνοια. Η διαλεκτική είναι εκατό τοις εκατό εκ του πονηρού.

σ.σ. Υπάρχει κάποια αμφιβολία ότι η θρασύτητα με την οποία οι αντίχριστες δυνάμεις μας κουνάνε σήμερα το δάχτυλο δεν είναι απότοκο των πολύχρονων δαιμονικών διαλόγων που έχουν ανοίξει δεξιά και αριστερά πολλοί ταγοί της Εκκλησίας; Οι λεγόμενοι νεο-ορθόδοξοι, οι μεταπατεριστές και λοιποί κληρικοί και θεολόγοι που αλλοιώνουν μεθοδικά την διδασκαλία της Εκκλησίας μπροστά στους ‘δεν είδα, δεν άκουσα’ ταγούς της Εκκλησίας, δεν είναι οι δούρειοι ίπποι των διαλόγων; Σε άλλη ομιλία του ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος μας περιέγραψε την μέθοδο: διάλογος, συνύπαρξις, διείσδυσις, ανατροπή. Και φτάσαμε σήμερα στο σημείο να ποινικοποιείται η Πίστη μας και να μην ακούγεται κιχ. Όταν όμως επρόκειτο για τους μισθούς τους, τότε όλοι ξεσηκώθηκαν.

ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΗΘΟΥΣ;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 11^η Ιουλίου 2019

            Στους έσχατους και αποκαλυπτικούς καιρούς μας, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, από οικουμενιστικούς κύκλους, μια γιγαντιαία προσπάθεια να αποχαρακτηρισθούν οι σύγχρονοι αιρετικοί, ως αιρετικοί και να προβληθούν ως έχοντας δήθεν μια διαφορετική παράδοση. Η αίρεση και η κακοδοξία «βαπτίστηκε» ως  «νόμιμη διαφορετικότητα», όπως την χαρακτήρισε πρόσφατα, ο αιρεσιάρχης του Βατικανού, ορθά – κοφτά, στην ορθόδοξη αντιπροσωπία, κατά την «θρονική εορτή» της «εκκλησίας της Ρώμης». Αυτό διδάσκει, περί των συγχρόνων αιρέσεων, ο Παπισμός, αυτό δυστυχώς δέχονται και διδάσκουν και οι δικοί μας ορθόδοξοι θιασώτες της λεγομένης «Οικουμενικής Κινήσεως». Μάλιστα πολλοί έχουν φτάσει στο σημείο να αρνούνται την ύπαρξη αιρέσεων, με την στενή σημασία της, στην εποχή μας, και να την περιορίζουν στην αρχαία Εκκλησία! Πρόκειται για την καλλιέργεια του λεγομένου «λαϊκού οικουμενισμού», ώστε μέσω του οποίου, λίγο κατ’ ολίγο, να «εξοικειωθεί» το ορθόδοξο πλήρωμα με τις αιρέσεις και να μην αντιδρά στα «ανοίγματα» προς αυτές, μέσω του λεγομένου «επανακαθορισμού» ή αμνηστεύσεως των αιρέσεων.

       Εφόσον δεν «βλέπουν» κακοδοξίες και αιρέσεις στον, εκτός της Ορθοδοξίας, κατακερματισμένο χριστιανικό κόσμο, συμπεριφέρονται στους αιρεσιάρχες ως να είναι ορθόδοξοι, ως να είναι εκκλησιαστικά πρόσωπα, να τους αποδίδουν εκκλησιαστικές τιμές, ως να έχουν ιεροσύνη, ως αρχηγούς αληθινών «εκκλησιών». Κι ακόμα δεν παραλείπουν να τους εγκωμιάζουν υπερβαλλόντως για κάποιες πράξεις τους και τα λεγόμενά τους, προβάλλοντάς τους ως πρότυπα

Αρχιμ. Xρυσόστομος Mαϊδώνης: Ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης και ο Όσιος Αμφιλόχιος της Πάτμου για την αντιμετώπιση των αιρέσεων

Οἱ Ἅγιοι εἶναι αὐτοί πού μᾶς δείχνουν τόν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τῶν διαφόρων αἱρέσεων. Σ᾽ ὅλες τίς ἐποχές δροῦσαν οἱ αἱρέσεις κατά τῆς ἀλήθειας τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλοιώνοντας τήν πίστη καί προσπαθώντας νά παραπλανήσουν ἀστήρικτους χριστιανούς. Ὑπῆρχαν πάντοτε οἱ Ἅγιοι, πού ἀντιλαμβάνονταν τήν αἵρεση καί ἀγωνίζονταν νά σταματήσουν τή δράση τους καί νά ἀπελευθερώσουν τά θύματα. Δύο σύγχρονοι Ἅγιοι πού ἐργάσθηκαν κατά τῶν αἱρέσεων εἶναι οἱ Ὅσιοι Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης καί Ἀμφιλόχιος τῆς Πάτμου.

«Εἶναι καιρός νά δώσουμε Μαρτυρία…» Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία)

Σήμερα, έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, δεν είναι καιρός »μαρτυρίου», δηλαδή δεν μας ζητάει ο Θεός να γίνουμε μάρτυρες, να δώσουμε την ζωή μας, αλλα είναι καιρός να δώσουμε ΜΑΡΤΥΡΙΑ για τον Χριστό με την ζωή μας, με την στάση μας, με την σταθερότητα μας, με τα λόγια μας, και με τα έργα μας.
Να αντισταθούμε στο κακό!

Η αίρεση του οικουμενισμού είναι η νέα ειδωλολατρία.

Γράφει ο π. Φώτιος Βεζύνιας

     Αρχικά ας δούμε τον ορισμό της λέξεως είδωλο. Είδωλο λοιπόν είναι η εικόνα αντικειμένου η οποία σχηματίζεται ως αποτέλεσμα ενός οπτικού φαινομένου (ανάκλασης σε κάτοπτρο, διάθλασης διά μέσου φακού κτλ.)

 (Ο Ορισμός από http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/search.html?lq=%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CF%89%CE%BB%CE%BF)

Ο  παραπάνω ορισμός ο ισχύων για τον υλικό κόσμο, κατ’ επέκταση  ισχύει και για τον πνευματικό.

   Ο άνθρωπος ο πτωτικός, ο άνθρωπος ο μετά την παρακοήν, ο εκτός του Παραδείσου άνθρωπος, δεν μπορούσε να υποφέρει την έλλειψη του πραγματικού Θεού. Δεν μπορούσε να υπομένει την κατάσταση της ακοινωνησίας με την Θεία Χάρη στην οποία περιέπεσε.
Έτσι πολύ σύντομα, αστραπιαία, είναι ίσως η καταλληλότερη λέξη,  εφηύρε τα αντί του Θεού κείμενα και αντικείμενα, τα οποία και ανήγαγε εις επίπεδο Θεού. Έτσι έφθασε ο άνθρωπος να λατρεύει όχι τον Αληθινό έναν Θεό, αλλά όσα είδωλα του Θεού δημιουργούσε ο ίδιος ή δημιουργούνταν γύρω του, δια των φαινομένων της «πνευματικής» «ανακλάσεως», του «αντικατοπτρισμού», της «διαθλάσεως», της «παραθλάσεως»… και όλων των άλλων.

  Με τον τρόπο αυτό η ειδωλολατρία έγινε θρησκεία. Το μεγαλύτερο ψέμα που λένε οι άνθρωποι είναι το «ότι είναι άθεοι». Δεν υπάρχει άθεος άνθρωπος. Υπάρχει όμως ο ειδωλολάτρης. Δηλαδή ο άνθρωπος που «Δεν θέλει» να λατρεύει τον Αληθινό Θεό… αλλά τα «φανταστικά» ή «πραγματικά» υποκατάστατα, «είδωλα», του Αληθινού Θεού.

    Όμως ας έλθουμε στην ουσία.

Κληρικός της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας συλλειτούργησε με Καθολικό (Παπικό) Ιερέα!!!

  

ΓΕΡΩΝ ΙΛΑΡΙΩΝ Αγιορείτης - Η αλήθεια για τους Λατίνους (Καθολικούς)

Ο Γέρων Ιλαρίων αναφέρει μια συζήτηση, που είχε με έναν λατίνο (καθολικό) μοναχό και με ποιά επιχειρήματα του έδειξε την αλήθεια της ορθοδοξίας. Σε αντίθεση με τους διαλόγους και τα συνέδρια, η αλήθεια μπορεί να πληροφορήσει τον άνθρωπο με λίγα λόγια και συγκεκριμένα παραδείγματα.

https://www.youtube.com/watch?v=f7g8uiKzGug&t=681s

Πρωτοπρ. Άγγελος Αγγελακόπουλος στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤV : Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ / Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ[1]

Μέ ἁπλές σκέψεις καί συγκρίσεις ἀπό τήν καθημερινή ζωή καί μέ ἐπίκληση τῆς κοινῆς λογικῆς ὁ ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος (Ρωσία, 1815-1894) παρουσιάζει ἀποδεικτικῶς τήν πνευματική ὠφέλεια καί ἀναγκαιότητα τῶν ἐπισήμων ἀναθεμάτων τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τί εἶναι ἕνα Ἀνάθεμα;

Οταν κηρυττεται η αιρεση απο τον αμβωνα, τι πρεπει να κανουν οι Χριστιανοι

Τὰ παρακάτω από τὸν ἀγωνιστὴ Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αυγουστῖνο Καντιώτη, μετὰ ἀπὸ ἀπαράδεκτη ὁμιλία τοῦ μητροπολίτου τοῦ Οἰκουμεν. Πατριαρχείου Μελίτωνος Χατζῆ.

«Κατὰ τὴν Θεία Λειτουργία δὲν ἐπιτρέπεται διακοπή. Ἀλλ’ ἐὰν ὑπάρχῃ μιὰ περίπτωσι, κατὰ τὴν ὁποία ὄχι μόνο ἐπιτρέπεται, ἀλλὰ ἐπιβάλλεται διακοπὴ καὶ διαμαρτυρία, εἶνε ἡ παραπάνω περίπτωσι. Μόλις ἀκούσθηκαν οἱ πρῶτες λέξεις ὑπὲρ τοῦ καρναβαλικοῦ αἴσχους ἢ τῶν αἱρέσεων, ὅλος ὁ ἐκκλησιαζόμενος λαὸς ἔπρεπε, μὲ ὅλη τὴ δύναμι τῶν πνευμόνων του, νὰ ἄρῃ φωνὴ διαμαρτυρίας καὶ νὰ πῇ· Ἀνάξιος! Αἶσχος! Κάτω!… Σὲ τέτοιες περιπτώσεις ποὺ τὸ κινδυνευόμενο εἶνε ἡ Ὀρθοδοξία ὡς κανόνας πίστεως καὶ ἠθικῆς, εὐγένεια καὶ σιωπὴ δὲν ἐπιτρέπονται. Ὁ Κύριος δὲν ὕψωσε μάταια τὸ φραγγέλλιο ὅταν εἶδε τὴν βεβήλωσι τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ. Καὶ ὁ εὐσεβὴς λαός, ποὺ ἀγαπᾶ περισσότερο ἀπὸ ὅλους τὸν Κύριο καὶ τὴν ἁγία του Ἐκκλησία, ὅταν ἀκούῃ καὶ βλέπῃ βεβήλωσι τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων, ἂς ὑψώνη ἀντὶ φραγγελλίου τὴ φωνή του. Εἶνε καὶ ἡ αὐστηρὴ φωνὴ εἶδος φραγγελλίου. Οἱ φωνὲς ἀποδοκιμασίας ἐκ μέρους τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ πλήττουν τοὺς ἐνόχους περισσότερο τοῦ φραγγελλίου. Εἶνε ὅπως οἱ ἰσχυρὲς φωνὲς ποιμένων καὶ ποιμενικῶν σκυλιῶν οἱ ὁποῖες τρέπουν σὲ φυγὴ τοὺς λύκους.

  Εἰς ἐνδόξους ἡμέρας τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὰς ὁποίας ὁ εὐσεβὴς λαὸς συναγωνίζετο μετὰ τῶν ποιμένων του, ἔδιδε τὴν μαρτυρίαν τῆς πίστεώς του ζωηρῶς. Μὲ ἰσχυρὰς φωνὰς, καὶ μόνον μὲ φωνάς ἐξεδίωκε ἐκ τοῦ Ναοῦ τοὺς ἐπιβουλευομένους τὴν Πίστιν του, τοὺς προβατοσχήμους λύκους, τοὺς ὑπὸ τὸ ἔνδυμα τοῦ Ὀρθοδόξου κληρικοῦ λαλοῦντας σκολιὰ καὶ διεστραμμένα. Ἡ φωνὴ «Μαρὰν ἀθά», φωνὴ ὀργῆς καὶ καθάρσεως, ἀκούετο βροντώδης.

  Δὲν ἦσαν οἱ χριστιανοὶ ἐκεῖνοι ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν Λαοδίκειαν. Δὲν ἦσαν χλιαροί. Ἦσαν θερμοί, «τῷ Πνεύματι ζέοντες τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες», καὶ οὐχὶ τῷ κόσμῳ. Ἦσαν ἀγωνισταὶ καὶ ἀποφασιστικοί, ἕτοιμοι νὰ σφραγίσουν τὴν μαρτυρίαν των καὶ μὲ τὸ αἷμα των. Ἰδοὺ γιατί ἐθριάμβευε τότε ἡ Ἐκκλησία καὶ κατέπλησσε τὸν κόσμο. Οἱ παντὸς εἴδους αἱρετικοί, οἱ παρεκκλίνοντες ἔστω καὶ κατ’ ἐλάχιστον ἐκ τῶν γραμμῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἀπεδοκιμάζοντο καὶ ἀπεβάλλοντο ἐκ τῆς ἱερᾶς ποίμνης τοῦ Ἰησοῦ ὡς ψωραλέα πρόβατα, διὰ νὰ μὴ μεταδώσουν εἰς τὰ ὑγιᾶ πρόβατα τὴν ψώρα τῆς αἱρέσεως. Ἀλλὰ δυστυχῶς τὸ ἐνθουσιαστικὸν καὶ ἀγωνιστικὸν στοιχεῖον τῶν ἀρχαίων ἐκείνων ἡμερῶν… ἐξατμίσθη. Εὐγενεῖς σήμερα οἱ «πιστοί», εὐγενέστατοι ὅταν αἱρετικοὶ καὶ ἄπιστοι προσβάλλουν τὰ ὕψιστα τῆς Ὀρθοδοξίας συμφέροντα. Ἀλλ’ οἱ κύριοι αὐτοί, οἱ τόσην εὐγένειαν ἐπιδεικνύοντες ἀπέναντι τῶν ἐχθρῶν τῆς Πίστεως, αἴφνης ἀποβάλλουν τὴν εὐγένειάν των, ἐξάπτονται, ἐξαγριώνονται, κραυγάζουν, ὑβρίζουν, ὑποβάλλουν μηνύσεις, τρέχουν εἰς τὰ δικαστήρια, ἐπιστρατεύουν μάρτυρες καὶ ἀναπτύσσουν ὅλη τὴν δραστηριότητά των, πότε; Ὅταν προσβάλλωνται τὰ προσωπικὰ καὶ ποταπὰ συμφέροντά των… Τὰ ὅρια τὰ αἰώνια τὰ ὁποῖα ἔθεσαν οἱ Προφῆται καὶ οἱ Ἀπόστολοι, ὅρια πνευματικὰ ἐντὸς τῶν ὁποίων εἶνε ἀσφαλὴς ἡ σωτηρία, τὰ ὅρια αὐτὰ δὲν προκαλοῦν συγκίνησι, δὲν προκαλοῦν ὀργὴν καὶ ἀγανάκτησιν, ὅταν μετατίθενται ὑπὸ ἀσεβῶν. Ἂς καταργηθοῦν οἱ φραγμοί. Ἄς προχωρήσουν οἱ ἐχθροί. Ἂς καταληφθῇ τὸ ἔδαφος τῶν Ὀρθοδόξων. Ἂς ἁπλωθῇ παντοῦ ἡ αἵρεσις. Ἂς πέσουν τὰ φρούρια καὶ οἱ ἀκροπόλεις. Ἂς ὑποσταλοῦν παντοῦ οἱ σημαῖες τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἂς ὑψωθοῦν οἱ σημαῖες τῶν αἱρέσεων. Ἂς ὑπεραίρωνται καὶ ἂς γαυριοῦν οἱ ποικιλώνυμοι αἱρετικοί. Καὶ ἂς χαιρεκακοῦν οἱ ἄπιστοι καὶ οἱ ἄθεοι, καὶ ἐμεῖς… νὰ βλέπουμε τὴν ἅλωσι τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπαθῶς!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΣ, Νάρκη στὴ διοίκησι τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας
& στὸν Ἀπόδημο Ἑλληνισμό, τὴν πυροδοτεῖ ὁ πατριάρχης», σελ. 64

ΠΗΓΗ: www.augoustinos-kantiotis.gr

Οσιολογιώτατος π.Σεραφείμ Ζήσης, Περιπτώσεις οικονομίας στους αγώνες για την Ορθοδοξία [ΚΕΙΜΕΝΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

 

 

 

Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβ. π. Νικόλαος Μανώλης

Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ εἶναι ἡ εἰσήγηση τοῦ ὁσιολογ. μοναχοῦ π.Σεραφείμ Ζήση στήν Ἡμερίδα “ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ καί Κολυμπάρι, δυό χρόνια μετά. Αἵρεση - Καθαίρεση - Ὀρθόδοξη Ἀντίσταση”, πού πραγματοποιήθηκε τό Σάββατο 16 Ἰουνίου 2018 στό Grand Hotel Palace Θεσσαλονίκης. Τό κείμενο τό παραθέτω καί σέ ἀρχεῖο scribd γιά τήν εὐκολότερη ἀποθήκευση στόν ὑπολογιστή σας.

Ταυτόχρονα δημοσιεύω καί τό σχετικό βίντεο μέ τήν ὁμιλία του πατρός. Ὁλόκληρο τό βίντεο τῆς ἐκδήλωσης μπορεῖτε νά τό παρακολουθήσετε πατώντας ἐδῶ.

---

Περιπτώσεις οἰκονομίας στούς ἀγῶνες γιά τήν Ὀρθοδοξία

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση)

(Εἰσήγηση στήν Ἡμερίδα «Ὀρθοδοξία καί Κολυμπάρι, δύο χρόνια μετά. Αἵρεση – Καθαίρεση, Ὀρθόδοξη Ἀντίσταση», τῆς 16ης Ἰουνίου 2018. Στό ἀρχικό κείμενο, τό ὁποῖο βεβαίως δέν ἦταν δυνατόν νά ἀναγνωσθεῖ ἀκέραιο κατά τήν Ἡμερίδα, δέν ἔχουν γίνει παρά μόνον ἐλάχιστες ἐπεμβάσεις καί ἡ συμπλήρωση τῆς 21ης ὑποσημειώσεως)

Σεβαστοί Πατέρες καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Καθώς ἔχει ἤδη διαζωγραφηθεῖ ἐπαρκῶς ἀπό τίς προηγούμενες εἰσηγήσεις, κυρίως δέ καί ἀπό τά ἴδια τά γεγονότα, εἶναι φανερό ὅτι ἡ Πατρίδα μας βυθίζεται στό τέλμα ὄχι μόνο τῆς ἐθνικῆς, πολιτικῆς, οἰκονομικῆς καί πνευματικῆς ἐξαθλιώσεως, ἀλλά τώρα πλέον καί σέ ἐκεῖνο τῆς αἱρέσεως. Καί μόνον οἱ σύγχρονες τάσεις τῆς ἀκαδημαϊκῆς θεολογίας, στά θολά ὕδατα τῆς ὁποίας ἔχουν βαπτισθεῖ καί ὅπου ὁπωσδήποτε θά βαφοῦν καί στό μέλλον οἱ καρδιές καί οἱ σκέψεις τῶν Ἑλλήνων Ἐπισκόπων, Ἱεροκηρύκων, Πνευματικῶν καί θεολόγων, ἀρκοῦν νά δείξουν τόν ἀνθρωπίνως ἀδιέξοδο τάρταρο τοῦ συγχρόνου ἑλλαδικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ποιός, λοιπόν, εἶναι ὁ λόγος τῆς ἀναφορᾶς μας ἐδῶ σέ περιπτώσεις κάποιας οἰκονομίας (συγκαταβάσεως) στούς δογματικούς ἀγῶνες, τήν στιγμή μάλιστα, πού οἱ περιπτώσεις αὐτές τῆς οἰκονομίας χρησιμοποιοῦνται ἀπό τούς Οἰκουμενιστές, γιά νά πολεμήσουν τήν ἀποτείχιση, ὅπως ἔγινε ἀπό τήν Μητρόπολη Θεσσσαλονίκης στά ἔγγραφα τῆς καταδίκης τοῦ π. Νικολάου καί τοῦ π. Θεοδώρου[1]; Ὡς οἰκονομία ὁρίζεται κατά τόν Μ. Φώτιο ἡ «ὑποστολή ἤ ἡ παύση γιά κάποιο χρονικό διάστημα τῶν ἀκριβεστέρων νόμων ἤ ἡ εἰσαγωγή τῶν χαλαρῶν, ἀναλόγως τῆς ἀδυναμίας ἐκείνων στούς ὁποίους ἐφαρμόζονται, καθώς ὁ νομοθέτης οἰκονομεῖ τό πρόσταγμα»[2]. Ἀποσκοπεῖ λοιπόν ἡ παρουσίαση αὐτή στό νά καθησυχάσει τούς ἀδελφούς, ὅτι ἡ κοινωνία μέ τήν αἵρεση εἶναι πρᾶγμα πνευματικῶς ἀδιάφορο; Ὅτι δέν πειράζει ἄν ἐκκλησιάζονται οἱ πιστοί ἐκεῖ πού μνημονεύονται Ἐπίσκοποι ἤ Κληρικοί ὑπογράψαντες, ὑποστηρίζοντες ἤ ἀνεχόμενοι σιωπηλῶς τήν αἱρετική Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου; Ὅτι ἡ οἰκονομία στά δογματικά θέματα ἀφορᾷ καί στήν ἴδια τήν οὐσία τοῦ δόγματος καί ὅτι εἶναι ἐξ ἴσου ἐφαρμόσιμη καί εὔκολη μέ τήν οἰκονομία στά ὑπόλοιπα θέματα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς ; Ὄχι, οὐδαμῶς !