Την
στιγμή που η εθνική μας Ἄμυνα βρίσκεται ἐπί ποδός και τα παλληκάρια μας
θαλασσοδέρνονται στο Αιγαίο, κάποιοι στο χωριό Χόρτο Πηλίου με την
"Χορτωδία" τους εκστασιάζονται με Οθωμανική μουσική.
Ο όσιος
Γεώργιος δεν προσπαθούσε να προσελκύσει κόσμο και να αποκτήσει πολλά
πνευματικά τέκνα. Δεν επιθυμούσε καθόλου δόξες, τιμές και μεγαλεία. Δεν
ήθελε πλήθη να τον κολακεύουν, επαινούν και ακολουθούν. Μάλιστα, όταν
έβλεπε ότι δεν είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να τηρήσουν τους λόγους του,
τους έστελνε σε διάφορους άλλους πνευματικούς.
Το
λειτούργημα του πνευματικού το θεωρούσε υπεύθυνο, ότι είχε λόγο να δώσει
στον Θεό για όλα, και δεν επέτρεπε στον εαυτό του εύκολες «οικονομίες».
Προτιμούσε να τον πουν σκληρό, παράξενο, αυστηρό, ιδιότροπο,
αφιλάνθρωπο και υπερβολικό, παρά να παραβεί τους Ιερούς Κανόνες της
Εκκλησίας.
Η ανάρτηση του αδερφού του και εκδότη του Sportime Περικλή Γκιόλια με
αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από το θάνατο του Σωκράτη.
«Πέρασαν 10 χρόνια… Ευτυχώς έχουμε την ευκαιρία να τιμούμε τη μνήμη
του Σωκράτη μέσω του Sportime. Μα πάνω από όλα έχουμε τη δυνατότητα να
υπενθυμίζουμε πως ο Σωκράτης Γκιόλιας ήταν δημοσιογράφος, αθλητικογράφος
και ρεπόρτερ στίβου. Είχε βάλει σκοπό της ζωής του όλοι οι αθλητές
στίβου να έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν το ταλέντο τους. Αξίζει να
αναφέρεται αυτό, αξίζει να υπενθυμίζουμε τη δημοσιογραφική του ιδιότητα,
ειδικά μέσα από μια αθλητική εφημερίδα. Εκείνος έβαλε το στίβο μέσα σε
αυτή, ο Σωκράτης έκανε το μονόστηλο να γίνει δισέλιδο και πολυσέλιδο
αφιέρωμα. Ας το υπενθυμίζουμε, μιας και η ΕΣΗΕΑ και ο ΠΣΑΤ δείχνουν να
το έχουν ξεχάσει.»
« ...Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι ο
Σωκράτης με τον μικρότερο αδερφό του πήγαιναν στο Άγιο Όρος από την
ηλικία των 9-10 ετών. Μάλιστα την πρώτη φορά, το 1983 ταξίδεψαν
ολομόναχοι με τα ΚΤΕΛ και ο καπετάνιος του πλοίου που θα τους μετέφερε
από την Ουρανούπολη αρνήθηκε την επιβίβαση τους γιατί ήθελε χαρτί από
κηδεμόνα.
Τα παιδιά όμως ήταν αποφασισμένα να πάνε
όπως κι έγινε… Κι αφού χρήματα για ξενοδοχείο δεν υπήρχαν,
διανυκτέρευσαν κυριολεκτικά στο δρόμο περιμένοντας να ξημερώσει ..και τα
κατάφεραν να φθάσουν στον προορισμό τους! Αυτές οι επισκέψεις στο
περιβόλι της Παναγίας από μικρό παιδί, ήταν που έμαθαν στο Σωκράτη να
ζει ευλαβικά, και με καθημερινή αγιορείτικη μνήμη θανάτου , που του
υπαγόρευε να είναι γρήγορος και ουσιαστικός, σκεπτόμενος πάντα όμως την
“επόμενη μέρα”…»
Διαβάστε όλο το ενδιαφέρον αφιέρωμα με τα βίντεο που το συνοδεύουν ΕΔΩ
Είναι πολλές οι προσωπικότητες που έχει αναδείξει το καπετανοχώρι οι
Αλώνες και μάλιστα από το χώρο της Εκκλησίας. Γνωστή η δράση του
παπα-Γιάννη Αλεβυζάκη για τον οποίο έχουμε κάνει αρκετά αφιερώματα.
Το ανδραγάθημα όμως του παπα-Λευτέρη Νουφράκη να λειτουργήσει στην
Αγία Σοφία 466 χρόνια μετά την άλωση, προκαλεί ρίγη εθνικής συγκίνησης.
Για τον ήρωα αυτό γίνεται κατά καιρούς λόγος χωρίς όμως κάτι
ιδιαίτερο όπως του αξίζει. Η πατρίδα ήταν η προτεραιότητά του μετά την
πίστη του Χριστού. Και το απέδειξε με στάση ζωής μέχρι το θάνατό του.
Από Παΐσιος Ελευθέριος
Γεννήθηκε στις Αλώνες στα 1892.
Κατά την περίοδο 1914-18, από αρχιδιάκονος Παΐσιος Νουφράκης
χειροτονείται σε ιερομόναχο, λαμβάνοντας, ταυτόχρονα, και το οφίκιο τού
αρχιμανδρίτη. Τότε μετονομάζεται από Παΐσιος σε «Ελευθέριος».
Στη μάχη τού Σαρανταπόρου ο Νουφράκης θα λάβει το βάπτισμα
του πυρός και θα επιδείξει απαράμιλλο θάρρος και αποφασιστικότητα. Αλλά
το ίδιο και στη μάχη των Γιαννιτσών (18/20 Οκτ.), στο Όστροβο, στο Γκορνίτσοβο και στην πολιορκία τού Μπιζανίου ο ιεροδιάκονος Νουφράκης θα επιδείξει τον ίδιο ηρωισμό.
Μα, το αποκορύφωμα της πατριωτικής δράσης του παπα-Λευτέρη Νουφράκη
στάθηκε η λειτουργία στην Αγιά του Θεού Σοφία το έτος 1919, όταν τα
ελληνικά καράβια περνούσαν από την Πόλη μεταφέροντα τις 2η και 13η μεραρχίες μας στη Ρωσία.
Η Β’ Ελληνική Μεραρχία ήταν μια από τις δυο Μεραρχίες που συμμετείχαν
στις αρχές του 1919 στο «συμμαχικό» εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία. Η
Μεραρχία αύτη στο δρόμο προς την Ουκρανία στάθμευσε για λίγο στην
Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των ονείρων του Ελληνικού λαού, η οποία την
εποχή εκείνη βρισκόταν υπό «συμμαχική επικυριαρχία», ύστερα από το τέλος
του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Θά
‘ταν καλοκαίρι τοῦ 1983… Ἡ Ἑλλάδα στὰ μεγαλεῖα της… Ἡ Εὐρώπη, τῆς εἶχε
ἀνοίξει τὶς τσέπες καὶ τὴν προκαλοῦσε νὰ ζήσει μία ζωὴ ἔκλυτη, μία ζωὴ
ψεύτικη ὅπως ἀποδείχθηκε στὶς μέρες μας! Καὶ τελικὰ τὴν πλάνεψε ὄχι μόνο
τὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ τὸ Ἅγιον Ὅρος! Ἤμουν μέσα στὸ κελλὶ
φιλοξενούμενος τοῦ Ἁγίου Γέροντα παπα-Ἰσαὰκ καὶ τοῦ παπα-Εὐθυμίου. Μόλις
εἶχε τελειώσει τὸ φαγητὸ στὴ μικρὴ ἀλλὰ τόσο εὐλογημένη τράπεζα καὶ
εἴχαμε πάει γιὰ “ἡσυχία” ὅπως ἔλεγε ὁ Γέροντας. Πέρασε λίγη ὥρα καὶ
ἀκούστηκε φασαρία στὴν αὐλή, ὁμιλία ἀπὸ κόσμο ἔντονη.
